Lyserginezuurdiëthylamide
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
| LSD | |
|---|---|
| Structuurformule en molecuulmodel | |
 Chemische structuur van LSD |
|
| Algemeen | |
| Molecuulformule | C20H25N3O |
| Andere namen |
D-lyserginezuur diethylamide;
(6aR,9R)-N,N-diethyl-7-methyl-4,6,6a,7,8,9-hexahydroindolo - [4,3-fg]quinoline-9-carboxamide; Pearly Gates; Royal Blue; Acid; Lucy |
| Molmassa | 323,43 g/mol |
| SMILES |
O=[C@@](N(CC)CC)[C@H]
1CN(C)[C@](C2=C1)([H]) CC3=CNC4=C3C2=CC=C4 |
| CAS-nummer | 50-37-3 |
| EG/EINECS/ELINCS | 200-033-2 |
| Beschrijving | synthetische drug |
| Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen | |
| Omgang | Zuivere stof voorzichtig behandelen, draag veiligheidshandschoenen en een stofmasker. |
| Opslag | zuivere stof bewaren bij -20°C |
| LD50 (ratten) | (intraveneus) 16,5 mg/kg |
| LD50 (konijnen) | (intraveneus) 0,3 mg/kg |
| Fysische eigenschappen | |
| Aggregatietoestand | vast |
| Geometrie en kristalstructuur | |
| Dipoolmoment | 3,02 D |
| Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar) | |
LSD (C20H25N3O) is een drug die in 1938 werd gesynthetiseerd door de Zwitser Albert Hofmann. LSD is een afkorting van het Duitse woord Lysergsäure-diäthylamid, wat in het Nederlands vertaald wordt als lyserginezuurdiëthylamide. Pas in 1943 ontdekte Hofmann het sterke hallucinogene effect van de stof toen hij per ongeluk LSD op zijn huid kreeg.
Een van de bijzondere eigenschappen van LSD is dat het al bij het innemen van extreem kleine hoeveelheden (25 microgram) een psychoactieve werking vertoont. In de volgende decennia werd LSD wereldwijd gebruikt door psychiaters om geestesziektes zoals schizofrenie te onderzoeken. Ook werd het in de jaren 50 eens onderzocht als mogelijk waarheidsserum door onder andere de Engelse geheime dienst MI6[1] (overigens zonder succes).
Inhoud |
[bewerk] Effect van LSD
LSD veroorzaakt sterke trips. Gedurende de trips is de gebruiker bij bewustzijn en lichamelijk fit. LSD veroorzaakt sterke visuele hallucinaties, de tijdsperceptie verandert en er is sprake van synesthesie (bijvoorbeeld kleuren horen of geluiden zien).
De visuele effecten manifesteren zich zowel met open ogen ("OEV" of "Open Eye Visuals") als met gesloten ogen ("Closed Eye Visuals"). Met open ogen merkt de gebruiker een opvallend sterkere patroonherkenning, ook op plaatsen waar er geen patroon aanwezig is, zoals willekeurige decoratie op een tegel. Licht en kleur worden intenser en heel normale objecten worden plots veel interessanter. Een wandeling in het bos kan een compleet nieuwe ervaring opleveren doordat de gebruiker elk klein detail opmerkt en er veel aandacht aan besteedt.
Bij gesloten ogen kunnen er abstracte patronen in verscheidene kleuren worden waargenomen, alsook concrete beelden die als het ware uit het geheugen worden opgevist, zoals cartoonfiguren. Er is soms ook een sterk gevoel van eenheid met het universum of eenheid met de natuur, alsook met de levende wezens rondom zich. Bij heel sterke dosis is er een tijdelijk verlies van de persoonlijkheid en mogelijke ervaringen van uittreding (zie depersonalisatie).
Gebruikers zijn door de indrukwekkende en misleidende interpretatie van de omgeving niet altijd in staat om rationeel te denken en een zogenoemde "trip sitter" of "trip guide" is altijd sterk aan te raden om de "tripper" in het oog te houden.
Een LSD-trip duurt meestal 6 tot 10 uur. Boven een kritische dosis (ongeveer 500µg) heeft de hoeveelheid ingenomen LSD amper invloed op de intensiteit van de trip maar wel op de duur. De gewenning is vrij groot en er is een kruistolerantie met psilocybine (afkomstig van psilocybe). Na een trip is het gedurende 4 tot 14 dagen minder effectief om opnieuw LSD te gebruiken. LSD geeft een intense ervaring die de meeste gebruikers niet elke dag willen beleven. Na een sterke LSD-trip kan een gebruiker zich vaak nog enige dagen een beetje anders voelen, vanwege het verwerken van de opgedane ervaringen.
Een LSD-trip is meestal gebaseerd op wat er in je leeft, wat je van de trip verwacht, fantasieën en/of angsten ("set") of op wat er in de directe omgeving te vinden is ("setting"). Afhankelijk hiervan kan dit in een zeer positieve of juist zeer negatieve ervaring, een bad trip resulteren. Goede inschatting van set& setting is daarom essentieel.
Een bad trip kan een bijzonder angstaanjagende gebeurtenis zijn en wordt vaak veroorzaakt doordat de gebruiker niet goed in zijn vel zit (stress, mentale problemen) of doordat de trip wordt verstoord door een externe invloed (plotse dringende verplichtingen). De lange duur van een LSD trip zorgt ervoor dat, eens de gebruiker zich niet goed voelt bij de trip, dit nog een lange tijd kan blijven aanslepen en de gebruiker in een steeds diepere spiraal van negatieve gedachten terechtkomt. Van tevoren is het niet goed te voorspellen hoe een trip zal verlopen, maar het kiezen van een juiste "set" en "setting" heeft hierop een positieve invloed. Belangrijk is LSD met respect te behandelen en zich bewust te zijn van de risico's.
Voorzie een rustige omgeving waarin je tijdens de trip niet zal gestoord worden. Door de lange duur van de trip is afwisseling aangeraden, zoals een wandeling in het bos, film of muziek.
[bewerk] Toxiciteit
LSD wordt in het algemeen als een weinig toxische stof beschouwd, vergeleken bij de dosering die een psychoactieve werking vertoont. Er is maar een geval bekend van een overdosis met dodelijke overloop, een gebruiker zag het aan voor speed en injecteerde 320mg LSD, 3200x de normale dosis. Voor een lijst van overige LSD overdoseringen zie Erowid..[2] Een normale dosis ligt tussen de 80 en 300 microgram. De LD50-dosis wordt geschat op 1 tot 3 milligram per kg lichaamsgewicht. Bij een gewicht van 60 kilo komt dit neer op 60 tot 180 milligram, wat circa 1000x de normale dosis is. Dit maakt een accidentele overdosis onwaarschijnlijk. De stof verdwijnt snel uit het lichaam, enkele uren na inname is alles al afgebroken.[3]
[bewerk] Risico's bij het gebruik van LSD
Voor mensen die er aanleg toe hebben kan de drug aanleiding geven tot psychoses, en ze wordt als gevaarlijk beschouwd voor mensen met psychische klachten zoals depressiviteit of schizofrenie. Het is echter nooit bewezen dat een trip een chronische psychische ziekte kan veroorzaken.
Een trip kan een zeer intense ervaring zijn, en kan soms gepaard gaan met paniek en angst. Vaak wordt dit veroorzaakt doordat de gebruiker het gevoel heeft het contact met de realiteit te verliezen, of zich probeert te verzetten tegen de invloed van het product en er zich niet met overgave kan aan toevertrouwen.
LSD heeft een krachtige invloed op de waarneming van de omgeving en op de gedachtegang van de gebruiker. Slapen en studeren is onmogelijk, en activiteiten zoals autorijden of arbeid verrichten zijn moeilijk uitvoerbaar en vaak gevaarlijk. De gebruiker dient er zich vooraf goed van bewust te zijn dat hij de eerste 8-10 uur van de trip deze activiteiten niet zal kunnen uitvoeren. Ook het "wegslapen" van een bad trip is dus vaak onmogelijk.
Alhoewel er nog nooit empirische gegevens zijn over verzameld en het dus niet wetenschappelijk bewezen is, zou bij sommige gebruikers weken of soms maanden na inname een "flashback" kunnen optreden: een tijdelijke terugkomst van de trip. Deze zijn vaak visueel van aard, en kunnen zowel positief als negatief zijn. Flashbacks zouden getriggerd worden door andere drugs (bijvoorbeeld cannabis of speed), door stressvolle situaties of slaaptekort. Bij een zeer kleine groep mensen is er sprake van een chronische verandering in de visuele perceptie, dit wordt Hallucinogen Persisting Perception Disorder genoemd.
LSD is niet lichamelijk of geestelijk verslavend.
[bewerk] Inname
De stof wordt meestal oraal ingenomen, in de vorm van
- blotter, ook wel papertrips: een soort vloeipapier dat ongeveer even groot is als een postzegel. Een blotter is doordrenkt met oplossing van LSD
- windowpanes: een oplossing van LSD die tot capsules verwerkt is
- druppels: dit is de oplossing van LSD die men normaal op blotters druppelt, maar die men nu druppelt op suikerklontjes; wat ook in de jaren zeventig zeer populair was.
LSD kan ook worden geïnjecteerd, maar dit gebeurt in de praktijk zelden. De techniek kan worden toegepast bij geïmmobiliseerde patiënten die op sterven liggen (zoals op eigen verzoek gebeurde bij Aldous Huxley).[4]
LSD wordt actief opgenomen door de huid als deze in contact komt met oplossing van een relatief hoge concentratie.
Tegenwoordig is vloeipapier, blotter, de meest courante vorm van LSD. Men weet echter nooit zeker hoeveel LSD er zich in een vloeitje bevindt. Er wordt daarom aangeraden eerst een klein stukje van de op straat gekochte LSD uit te proberen.
De gebruiker heeft min of meer de garantie dat er in blotter geen vreemde stoffen zitten (in tegenstelling tot pillen); er is praktisch gezien geen mogelijkheid om andere eventueel schadelijke psychotrope stoffen in papier te verwerken, zoals dat bij ecstasypillen wel vaker gebeurt. Geruchten over blotters vervuild met bijvoorbeeld rattenvergif zijn dan ook weinig realistisch, omdat een werkzame dosis rattenvergif niet op een blotter zou passen. Wel kunnen blotters andere hallucinogenen bevatten die eveneens in zeer kleine hoeveelheden werkzaam zijn. Blotters verkocht of aangeboden door onbekenden moeten dus met de nodige omzichtigheid worden behandeld.
[bewerk] LSD en de hippiebeweging
LSD, in Amerikaanse en Engelse kringen, maar ook in Nederland vaak als Acid aangeduid, werd in de 60-er jaren veel gebruikt. Het werd in sommige gevallen door limonade of vruchtensap gemengd waardoor nietsvermoedende bezoekers van feesten werden overvallen door een trip die meerdere uren kon aanhouden. In jongerencentra in Nederland was LSD in de periode tot circa 1975 tamelijk populair, daarna raakte LSD nogal op de achtergrond. Enkele keren, met name in de late jaren tachtig en vroege jaren negentig, was er een opleving in het gebruik ervan in de house- en jazzscene:er was acid house en acid jazz.
De stof had een grote invloed op de hippiebeweging, via mensen als Timothy Leary en de auteur Tom Wolfe die in zijn boek The electric kool-aid acid test de scene beschrijft waarin LSD in de VS van die dagen werd gebruikt. Niet voor niets had wijlen Jerry Garcia, de belangrijke man van de Grateful Dead, de veelzeggende bijnaam Captain Trips. Zo nam The Who een liedje op dat "The Acid Queen" heette, van de rockopera Tommy. In het lied probeert de vrouw van de titel de hoofdpersoon Tommy te genezen met de drug. Een andere groep, Country Joe & the Fish, nam op een van hun platen The acid commercial op, reclame voor LSD. Veel popbands, zoals The Beatles, schaamden zich er niet voor om voor hun drugsgebruik uit te komen. Zo wordt beweerd dat hun lied Lucy in the Sky with Diamonds naar LSD verwijst. John Lennon, de schrijver van dit lied, heeft dit echter altijd ontkend.[5]
[bewerk] Strip
In Amerika ontstond de underground strip waarbij tekenaars als Robert Crumb, Robert Williams, Vaughn Bodé, S. Clay Wilson, Victor Moscoso, Rick Griffin onder invloed van hallicinugene middelen strips tekenden.
[bewerk] Voetnoten
- ^ MI6 pays out over secret LSD mind control tests, The Guardian, 24 februari 2006. URL bezocht op 26 mei 2006.
- ^ LSD overdoseringen op Erowid
- ^ LSD Myths op Erowid
- ^ LSD My problem child, door Albert Hofmann; http://www.psychedelic-library.org/child.htm
- ^ Uiteenzetting van feiten te vinden op http://www.snopes.com/music/hidden/lucysky.htm
| Bronnen, noten en/of referenties: |
