M1 Garand
| M1 Garand | ||
 |
||
| Een M1 Garand | ||
| Type | Dienst geweer | |
| Land van oorsprong | Verenigde Staten | |
| Dienstgeschiedenis | ||
| In dienst | 1936–1957 | |
| Oorlogen | Tweede Wereldoorlog, Koreaanse Oorlog |
|
| Productiegeschiedenis | ||
| Ontwerper | John C. Garand | |
| Ontworpen | 1924 | |
| Aantal gebouwd | ongeveer 5,4 miljoen. | |
| Varianten | M1C/D sniper rifle | |
| Specificaties | ||
| Gewicht | 4,3 kg | |
| Lengte | 1100 mm | |
| Lengte | 610 mm (24 in) | |
| Patroon | .30-06 Springfield (7,62 × 63 mm), .276 Pedersen, 7,62x51 NATO (U.S. Navy) |
|
| Actie | Gas-operated, rotating bolt | |
| Vuursnelheid | 16–24 rounds/min effective | |
| Projectielsnelheid | 865 m/s | |
| Effectief bereik | 550 m | |
| Maximum bereik | 2743 m | |
| Voedingssysteem | 8-round "en bloc" clip (.30-06), 10-round "en bloc" clip (.276 Pedersen) |
|
| Richtmiddelen | Aperture rear sight, barleycorn-type front sight | |
De M1 Garand is een semi-automatisch geweer dat zijn diensten in het Amerikaanse leger vooral bewees tijdens de Tweede Wereldoorlog. Men noemt het dan ook wel 'The rifle that won the war' (= het geweer dat de oorlog won.) De Amerikaanse generaal George Patton was zeer te spreken over het 'M1 Garand' geweer.
Het 'U.S. Rifle, Caliber 30-06, M1' was het resultaat van experimenten en ontwikkeling door John Garand in de Springfield Armory fabriek in de jaren '20 en '30. Het geweer werd op 9 januari 1936 in gebruik genomen door het leger. John Garand ontwikkelde het wapen zo, dat het goed geschikt was voor massaproductie. De eerste grote levering van M1 Garands kwam eind 1937 van de band. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd de M1 geproduceerd door twee fabrikanten: Springfield Armory en Winchester Repeating Arms Company. Winchester had op 4 april 1939 al een contract gekregen voor een klein aantal M1's en kreeg tijdens de oorlog meer contracten om het wapen te produceren. WRA maakte vanaf 1939 tot het eind van de productie in 1945, zo'n 513.880 M1 Garand Rifles. SA maakte de Garand vanaf z'n ingebruikname tot het eind van de productie in 1957. Aan het eind van de oorlog waren circa 4 miljoen M1's geproduceerd. Er werden ook twee scherpschutterversies van de M1 Garand ontwikkeld, de M1C en de M1D. Deze zijn in vergelijking met het populairste scherpschuttersgeweer, de Springfield M1903A4, tijdens de Tweede Wereldoorlog niet veel gebruikt. Het wapen werd later nog gebruikt in de Korea-oorlog en op beperkte schaal in de Vietnamoorlog.
De M1 Garand had ook zijn gebreken. Het magazijn bevatte slechts 8 patronen die geladen werden door middel van een patroonhouder, ook wel 'clip' genoemd, die bovenlangs in de magazijnopening van het geweer werd geduwd. Om een patroon in kamer te brengen moest men de afsluiter van de Garand open houden en de clip erin duwen. Liet men te vroeg los, dan werd de vinger ernstig toegetakeld; dit noemde men een 'Garandthumb'. De patronen waren van het kaliber 0.30 inch (.30-06 Springfield of 7,62 x 63 mm). Een nadeel was dat de 'clip' automatisch werd uitgeworpen wanneer de laatste patroon was afgevuurd. Dit uitwerpen veroorzaakte een luid 'ping-geluid' waardoor de vijand wist dat de schutter zijn wapen moest herladen. Bovendien verraadde hij zijn positie.
De M1 Garand is nog steeds een begeerd wapen bij wapen- en militariaverzamelaars.
[bewerken] Externe link
| Amerikaanse vuurwapens uit de Tweede Wereldoorlog |
|---|
|
Pistolen: M1911 · M1917 · Smith & Wesson Model 10 Geweren en karabijnen: Springfield M1903 · M1 Garand · M1 Carbine · Johnson Automatisch Geweer · Browning Automatic Rifle Machinepistolen: Thompsonpistoolmitrailleur · Grease Gun · Reising M50 · United Defense M42 · M2 Hyde Shotguns: Winchester Model 1897 · Ithaca 37 · Winchester Model 1912 Machinegeweren en andere grote wapens: Browning M1917 · Browning M1919 · Johnson M1941 · Browning M2 · Bazooka · M2 (vlammenwerper) |
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina M1 Garand op Wikimedia Commons. |
