Machine van Marly

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Machine de Marly op een schilderij van Alfred Sisley

De machine van Marly was een hydraulisch pompsysteem, een uitvinding van Arnold de Ville en Rennequin Sualem, twee personen uit de huidige Belgisch provincie Luik. Het project was klaar in 1684.

Lodewijk XIV had grote hoeveelheden water nodig voor de fonteinen van het Kasteel van Versailles. De hoeveelheid water kwam overeen met de hoeveelheid die de stad Parijs per dag nodig had.

De machine was gebaseerd op een prototype in het kasteel van Modave, en bestond uit 14 waterraderen van elk 11,5 meter diameter [1], die 221 pompen aanstuurde om het water 162 meter naar de hoogte op een heuvel aan de Seine te pompen.

Er waren reeds talrijke pogingen gedaan om water naar de fonteinen te krijgen. De machine van Marly was wel de grootste en de duurste. Na drie jaar was de bouw af en had het project een kostenplaatje van van 4.000.000 Franse ponden. De ontwerper en projectleider was Arnold de Ville, terwijl Rennequin Sualem de aannemer was, naar wie de kade voor de machine genoemd is. [1]. Het schild van de stad Luik was in het mechanisme geslagen. [2]

De machine lag regelmatig stil door mankementen en moest door een zeskoppige ploeg onderhouden worden.

Een ets van het Observatorium van Parijs in het begin van de 18de eeuw met de houten "Marly Tower" aan de rechterkant, een ontmanteld gedeelte van de machine van Marly dat overgebracht werd naar het Observatorium door de astronoom Giovanni Domenico Cassini om grote telescopen op te monteren.

Wegens de veelvuldige mankementen werd kort daarna een aquaduct gebouwd om het water naar twee reservoirs dicht bij Versailles te brengen.

Ondanks zijn naam is de machine van Marly gelokaliseerd op het grondgebied van Bougival.

Referenties[bewerken]

  1. a b De machine van Marly
  2. Bruno Demoulin en Jean-Louis Kupper, Histoire de la Wallonie, Privat, Toulouse, 2004, pagina 199 ISBN 2-7089-4779-6