Machinepistool

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bergmann MP 18.1

Een machinepistool of pistoolmitrailleur is een aanvalswapen geschikt voor de korte afstand. In de Nederlandse legervoorschriften uit de jaren (19)40 was de (inmiddels verouderde) benaming: mitrailleurkarabijn.

De Bergmann MP 18.1, die in 1916 werd ontworpen en in 1918 in productie werd genomen, staat bekend als het eerste ontwikkelde machinepistool. Dit is echter niet correct: de Italianen ontwikkelden al in 1914 het Villar-Perosa machinepistool.

Men kan deze wapens vanaf de schouder of de heup afvuren. Het verschil met machinegeweren en aanvalsgeweren is dat het wapen lichter is en geen krachtige terugslag heeft. Nadelen zijn dat de afgevuurde kogels geen groot bereik hebben, weinig nauwkeurig zijn, en niet voldoende penetratievermogen hebben om personen met een kogelvrije vest te elimineren.

Deze wapens verschieten patronen van hetzelfde kaliber als veel pistolen, namelijk 9x19mm Parabellum, .45 ACP, 7,62x25 mm, 5,7x28 mm, 9x18 mm Makarov of .22.

Een machinepistool is nauwkeurig tot ongeveer 100 meter.

Voorbeelden van machinepistolen zijn:

  • de Duitse MP18 het eerste echte machinepistool
  • de Israëlische IMI Uzi
  • de Duitse MP40 (vaak foutief Schmeisser genoemd)
  • de Britse Stengun
  • de Amerikaanse Thompson (of Tommy-gun)
  • de Sovjet-Russische PPSh-41
  • de Belgische FN P90
  • de Tchechische CZ Skorpion
  • de Duitse Heckler & Koch MP5