Magneetstrip

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Achterkant van een bankpas

Een magneetstrip op een betaalkaart is geschikt voor het opslaan van gegevens. Informatie wordt hierop bewaard door wijzigingen aan te brengen in het magnetisch veld van kleine, ijzergebaseerde magnetische deeltjes. Deze informatie kan worden ingelezen door de strip langs een magneetkop te bewegen. Magneetstrips worden vaak gebruikt in creditcards, identiteitskaarten en vervoersbewijzen. De kaart kan ook een RFID-tag, een transponder en/of een microchip bevatten waarmee authenticatie, of elektronische betaling mogelijk wordt.

Een aantal van de ISO-normen, ISO 7810, ISO 7811, ISO 7812, ISO 7813, ISO 8583 en ISO 4909, definieert de fysieke eigenschappen van de kaart, waaronder de fysieke grootte, flexibiliteit, locatie van de magneetstrip, magnetische eigenschappen en data-formaten. Zij bieden ook de normen voor betaalkaarten. De normen bepalen ook de bereiken waartussen het kaartnummer per organisatie mag liggen.