Magnus Maximus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Magnus Maximus
Magnus Maximus op een solidus. Deze munt is geslagen in Constantinopel, wat bewijst dat Theodosius Maximus erkende als keizer.
Magnus Maximus op een solidus. Deze munt is geslagen in Constantinopel, wat bewijst dat Theodosius Maximus erkende als keizer.
Geboortedatum ca. 335
Sterfdatum 28 augustus 388, Aquileia
Tijdvak Dynastie van Valentinianus
Periode 383-388
Voorganger Gratianus
Opvolger Valentinianus II
Staatsvorm Dominaat
Medekeizer Gratianus (367-383) (tegenkeizer)
Valentinianus II (375-392) (tegenkeizer)
Theodosius I (379-395) (tegenkeizer ?)
Arcadius (383-408) (tegenkeizer)
Flavius Victor (384-388)
Persoonlijke gegevens
Naam als keizer Flavius Clemens Magnus Maximus Augustus
Vader van Flavius Victor
Gehuwd met Elen Luyddog (traditie)
Romeinse keizers
Portaal  Portaalicoon   Romeinse Rijk

Magnus Maximus (Welsh: Macsen Wledig), ook wel Maximianus, (335?–28 juli 388) was keizer over het westelijk deel van het Romeinse Rijk van 383 tot zijn dood in 388.

Leven[bewerken]

Opkomst[bewerken]

Maximus is geboren in Spanje, mogelijk in het jaar 335. Van zijn vroege leven weten we niets, hij duikt pas op rond 369, als hij dient onder Theodosius de Oudere wanneer deze erop uitgestuurd wordt door Valentinianus I om een opstand in Britannia neer te slaan. Verder vergezelde hij Theodosius naar Raetia en Africa om nog meer usurpators te verjagen. In 376 was hij in het Donaugebied om toe te zien op het goede verloop van de volksverhuizing van de Goten, die waren verjaagd door de Hunnen en bij keizer Valens om asiel hadden gevraagd. Mogelijk was hij ook aanwezig bij de slag bij Adrianopel, waar keizer Valens en het grootste deel van het Oost-Romeinse leger werden afgeslacht. Dit is echter niet zeker.

Rond 380 werd Maximus benoemd tot comes Britanniae (een soort generaal in Britannia). In 381 versloeg hij de binnenvallende Schotten en Picten.

Maximus als keizer[bewerken]

In 383 verklaarden zijn troepen hem tot keizer. Maximus vertrok direct naar Gallia om daar buiten Parijs zijn grootste tegenstander Gratianus op het slagveld te ontmoeten. Gratianus werd na vijf dagen door zijn troepen verraden en vluchtte. Maximus' magister equitum Andragathius achtervolgde en doodde hem echter op 25 augustus dat jaar.

Het is niet helemaal duidelijk waarom Maximus in opstand kwam. Waarschijnlijk had hij gehoopt dat Theodosius I, de opvolger van Valens en zoon van Theodosius de Oudere, hem zou erkennen vanwege zijn band met Theodosius' vader. Theodosius benoemde echter in 383 zijn zoontje Arcadius tot keizer.

Maximus maakte Augusta Treverorum (Trier) tot zijn hoofdstad in Gallië, en van daaruit regeerde hij ook over Britannia en Spanje. Hij wilde echter meer en verzamelde een leger om Italia binnen te vallen. Hij werd hiervan weerhouden door bisschop Ambrosius van Milaan, die kwam onderhandelen, en magister militum Bauto, die de Alpenpassen ondertussen liet versterken. Er werd vervolgens een overeenkomst gesloten zodat Valentinianus en Theodosius Maximus zouden erkennen als medekeizer en Maximus Valentinianus met rust zou laten. In 384 benoemde Maximus echter zijn zoontje Flavius Victor tot medekeizer.

Maximus verbleef vier jaar in Trier en had gedurende die tijd een ongemakkelijk compromis met de andere keizers. Zijn regering verliep rustig, en hij werd vrij populair, hoewel hij tegen ketters met harde hand optrad. In de tussentijd werd het oostelijke leger door Theodosius verder opgebouwd en uitgerust voor een burgeroorlog tegen Maximus.

Ondergang[bewerken]

In de herfst van 387 kwam Maximus zelf in beweging en viel hij alsnog Italië binnen. Hij verjoeg Valentinianus die hulp zocht bij de oostelijke keizer in Constantinopel. In het voorjaar van 388 viel het leger van Theodosius aan en in de slag aan de Sava werd Maximus verslagen. Hij werd gevangengenomen en geëxecuteerd bij Aquileia.

Maximus' heerschappij bleek een voorbode voor wat het West-Romeinse Rijk te wachten stond in de laatste eeuw van zijn bestaan. Geruzie tussen de Kerk en de keizer, generaals die de dienst uitmaken en barbaarse volken die de legers besturen. Magnus Maximus was feitelijk de laatste keizer in het westen met nog veel macht. Valentinianus II, die na Maximus' dood terugkeerde als keizer in het westen, had niets te vertellen, en al zijn opvolgers werden bestuurd door generaals en regenten.

Het wegtrekken van de troepen door Magnus Maximus werd aangegrepen door de Picten om versterkte aanvallen op Britannia uit te voeren, en na zijn dood duurde het nog enige tijd voor de orde hersteld was.

De legende volgens Geoffrey van Monmouth[bewerken]

Macsen Wledig
Het tweede huis van Rome
Regering
383 - 388
Mythische Britse koningen
Voorganger: Octavius
Opvolger: Caradocus
Persoonlijke gegevens
Broer van: Ioelinus
Neef van: Cole
Gehuwd met: Helen (of Elen)
Dit artikel is deels gebaseerd op Geoffrey van Monmouths Historia regum Britanniae. Gegevens uit dit werk komen vaak niet overeen met de historische werkelijkheid.

Volgens de legende, zoals beschreven door Geoffrey van Monmouth was Magnus Maximus tevens koning van Britannia. Maximus was een neef van koning Cole, via zijn broer Ioelinus. Als Kelt van Spaanse afkomst volgde hij Octavius op als koning, toen hij in 383 door de Romeinse troepen werd verkozen.

In Monmouths verhaal wil Octavius, koning der Britten, zijn dochter wilde uithuwelijken aan een machtige half-Romeins, half-Britse leider en de kroon over Brittannië wilde overdragen aan die echtgenoot. Alhoewel zijn verhaal over de ontmoeting ongetwijfeld verzonnen is, is er wat bewijs aan te voeren. Caradocus, de hertog van Cornwall, steunde het huwelijk tussen Octavius' dochter en Maximus. Maximus ging akkoord, en vertrok uit Rome naar Brittannië. Monmouth verhaalt dat Maximus gedurende zijn reis terwijl hij Frankische steden plunderde, een leger wierf. Per abuis deed hij een invasie in Southampton, en raakte bijna slaags met een Brits leger voordat overeenstemming was bereikt.

Na onderhandelingen werd Maximus gekroond tot koning van de Britten, en Octavius ging met pensioen. Volgens legendes uit Wales was hij verantwoordelijk voor het terugtrekken van Romeinse troepen uit Wales, twintig jaar voordat de rest van Brittannië zelfbestuur kreeg.

Na vijf jaar op de troon stelde Magnus Maximus een vloot samen en viel Gallië binnen, waarbij hij de macht over Brittannië overdroeg aan Caradocus. Hij versloeg de koning van Armorica en doodde duizenden inwoners. Voordat hij daar vertrok hernoemde hij het land Brittany en stelde Conanus (Welsh: Kynan Medriadec, Frans: Conan Meriadoc), de rebelse neef van Octavius aan als koning. Hierna zou hij vanuit Gallië keizer zijn.

Mabinogion[bewerken]

Breudwyt Macsen Wledic behoort niet tot de vier oorspronkelijke takken van de Mabinogi, maar is een van de traditionele verhalen die in de vertaling door Charlotte Guest toegevoegd zijn. In dit verhaal is Macsen Wledic keizer van Rome als hij tijdens een jachtpartij in slaap valt en droomt over een lange reis aan het einde waarvan hij een vrouw ontmoet. Hij wordt verliefd op deze vrouw en verwaarloost het bestuur van zijn land. Zijn raadgevers laten hierop de vrouw zoeken, maar ze lijkt onvindbaar te zijn. Hierop gaat Macsen Wledic zelf op zoek en hij vindt Elen op het eiland Anglesey bij Wales. Hij trouwt met haar en laat drie forten bouwen: Caernarfon (Segontium), Caerfyrddin en Caerleon. Na verloop van tijd willen de Romeinen hem echter afzetten als keizer en vertrekt hij samen met de broers van Elen naar Rome om het keizerschap te heroveren.

Externe link[bewerken]