Maiasaura

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Maiasaura
Status: Uitgestorven, als fossiel bekend
Maiasaura BW.jpg
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Chordata (Chordadieren)
Klasse: Reptilia (Reptielen)
Infraklasse: Archosauromorpha
Orde: Ornithischia
Infraorde: Ornithopoda
Familie: Hadrosauridae
Onderfamilie: Hadrosaurinae
Geslachtengroep: Edmontosaurini
Geslacht
Maiasaura
Jack Horner & Makela, 1979
Typesoort
Maiasaura peeblesorum
Afbeeldingen Maiasaura op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Maiasaura op Wikispecies Wikispecies
Portaal  Portaalicoon   Biologie
Herpetologie
Maiasaura

Maiasaura is een geslacht van herbivore dinosauriërs behorend tot de Hadrosauridae. Maiasaura leefde zo'n 75 miljoen jaar geleden tijdens het late Krijt in Noord-Amerika. Ze is vooral bekend om haar broedzorg.

Naamgeving[bewerken]

De typesoort Maiasaura peeblesorum is in 1979 benoemd door Jack Horner en Robert Makela. De geslachtsnaam is afgeleid van de godin Maia, de "Goede Moeder", een verwijzing naar de broedzorg. Daarom is in plaats van het gebruikelijke saurus de vrouwelijke vorm saura toegepast. De soortaanduiding eert de familie Peebles, de grondeigenaren.

Fossielen[bewerken]

Het holotype is PU 22405, door Laurie Trexler nabij Choteau gevonden in de Two Medicin-formatie, een aardlaag uit het Campanien.

Uiterlijk[bewerken]

Maiasaura was een "eendensnaveldinosauriër" (duckbill dinosaur) met een vlak hoofd en een kleine verhoging voor de ogen. Ze had een hoornige snavel zonder tanden, maar een grote hoeveelheid tanden dieper in de bek.

Maiasaura werd zo'n negen meter lang, en twee a tweeënhalve meter hoog, en de achterpoten waren langer en steviger dan de voorpoten.

Broedzorg[bewerken]

In Montana zijn door Jack Horner broedkolonies aangetroffen die aan Maiasaura worden toegeschreven. Hier bevinden zich vele nesten, met een regelmatige tussenafstand van zo'n zes tot zeven meter. De nesten hebben de vorm van kleine heuveltjes, zo'n twee meter breed, met een uitholling voor de eieren aan de top. Bij sommige van de nesten werden de resten van jongen aangetroffen. Opvallend hierbij was dat de jongen sterk in grootte varieerden. Pas uitgekomen jongen waren zo'n dertig centimeter groot, maar er zijn ook nesten met jongen van negentig centimeter aangetroffen. Dit geeft aan dat de jongen na het uitkomen nog geruime tijd in het nest bleven, wat een verdere vorm van broedzorg betekent dan men van enig hedendaags reptiel kent, en meer lijkt op wat we van vogels kennen, de laatste nog levende dinosauriërs. Ook van andere hadrosauriërs zijn inmiddels dergelijke nesten bekend, maar Maiasaura was de eerste dinosauriër waarvan volwassen dieren, jongen en eieren bij elkaar werden aangetroffen.

De grootteverschillen tussen de jongen hebben ook nieuwe voeding gegeven aan de theorie dat in elk geval sommige dinosauriërs warmbloedig waren: Bij dergelijke grootteverschillen moeten ze wel snel gegroeid zijn, sneller dan koudbloedige dieren in het algemeen groeien.

Kuddedier[bewerken]

In Montana is ook een groot massagraf met naar schatting tienduizend Maiasaura-fossielen aangetroffen. Deze gigantische kudde werd bedolven onder de as van een vulkaanuitbarsting.

Maiasaura voedt haar kleintjes
Schedel van een jong