Mare Orientale

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mare Orientale

De Mare Orientale (Latijn: zee van het oosten) is een mare op de maan. De mare ligt aan de uiterst westelijke rand van de zichtbare zijde van de maan en is daarom vanaf aarde moeilijk zichtbaar. De mare is ongeveer 900 km in doorsnee en heeft een ronde vorm. In tegenstelling tot de meeste maria op de maan is het vloedbasalt van de Mare Orientale over een relatief klein deel van het inslagbekken uitgevloeid, zodat veel van de structuur van het inslagbekken te zien is.

Naamgeving[bewerken]

De naam Mare Orientale werd gegeven in de tijd dat die zijde van de maan als het oosten beschouwd werd. De naam werd waarschijnlijk voor het eerst gebruikt door de Duitse astronoom Julius Franz in zijn boek Der Mond (1906). In 1961 besloot de Internationale Astronomische Unie dat oost en west op de maan voortaan andersom golden. In de jaren 60 ontdekte Gerard Kuiper aan de hand van door ruimtesondes gemaakte foto's, dat de mare in feite een enorm inslagbekken is.

Uiterlijk[bewerken]

Het binnenste gedeelte van de Mare Orientale is bedekt door een waarschijnlijk minder dan een kilometer dikke laag basalt. De inslag waarmee het bekken gevormd werd zorgde voor het ontstaan van drie ringen van golven in het maanoppervlak rondom de mare. De binnenste twee ringen vormen de Montes Rook, de buitenste ring de Montes Cordillera, met een die diameter van ongeveer 930 km. Ejecta uit het inslagbekken zijn te vinden vanaf de voet van de Montes Cordillera tot 500 km daar vandaan. De ejecta liggen in lineaire patronen, die doen denken aan [straalsysteem|straalsystemen]] van inslagkraters. Op de antipode van de Mare Orientalis ligt de Mare Marginis; het is mogelijk dat de vorming van de twee mares verband met elkaar heeft.

Ouderdom en vorming[bewerken]

Omdat er nooit materiaal van deze mare is teruggebracht door het Apolloprogramma is de precieze ouderdommen van de mare en het inslagbekken waarin ze gevormd niet bekend. Het is mogelijk dat het om het jongste inslagbekken op de maan gaat, iets jonger dan het inslagbekken van Mare Imbrium, dat rond 3,85 miljard jaar geleden gevormd werd. Het materiaal dat bij de vorming van het bekken verspreid werd is uit het Vroeg Imbrium, terwijl het marebasalt uit het Laat Imbrium komt.