Mare Orientale

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mare Orientale

De Mare Orientale (Latijn: zee van het oosten) is een mare op de maan. De mare ligt aan de uiterst westelijke rand van de zichtbare zijde van de maan en is daarom vanaf aarde moeilijk zichtbaar. De mare is ongeveer 900 km in doorsnee en heeft een ronde vorm. In tegenstelling tot de meeste maria op de maan is de vloedbasalt van de Mare Orientale over een relatief klein deel van het inslagbekken uitgevloeid, zodat veel van de structuur van het inslagbekken te zien is.

Naamgeving[bewerken]

De naam Mare Orientale werd gegeven in de tijd dat de vanaf de aarde linker zijde van de maan als het oosten beschouwd werd. De naam werd waarschijnlijk voor het eerst gebruikt door de Duitse astronoom Julius Franz in zijn boek Der Mond (1906). In 1961 besloot de International Astronomical Union dat oost en west op de maan voortaan andersom golden, dat wil zeggen dat de windrichting west voortaan vanuit de lucht gezien links werd. In de jaren 60 ontdekte Gerard Kuiper aan de hand van foto's, gemaakt door ruimtesondes, dat de mare in feite een enorme inslagkrater is.

Uiterlijk[bewerken]

Het binnenste gedeelte van de Mare Orientale wordt bedekt door een relatief dunne laag basalt die waarschijnlijk minder dan een kilometer dik is. De inslag waarmee het bekken gevormd werd zorgde voor het ontstaan van drie ringen van golven in het maanoppervlak rondom de mare. De binnenste twee ringen vormen de Montes Rook, de buitenste ring de Montes Cordillera, die ongeveer 930 km in diameter zijn. Ejecta uit het inslagbekken is te vinden vanaf de voet van de Montes Cordillera tot 500 km daar vandaan. De ejecta ligt in lineaire patronen die doen denken aan straalsystemen van inslagkraters. Op de antipode van de Mare Orientalis ligt de Mare Marginis, het is mogelijk dat de vorming van de twee mares verband met elkaar had.

Ouderdom en vorming[bewerken]

Omdat er nooit materiaal van deze mare mee teruggebracht is door het Apolloprogramma zijn de precieze ouderdommen van de mare en het inslagbekken waarin ze gevormd is niet bekend. Het is mogelijk dat het het om het jongste inslagbekken op de maan gaat, iets jonger dan het inslagbekken van de Mare Imbrium, dat rond 3,85 miljard jaar geleden gevormd werd. Het materiaal dat bij de vorming van het bekken verspreid werd is uit het Vroeg Imbrium, terwijl de marebasalt uit het Laat Imbrium komt.