Mariko Peters

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Mariko Peters
Mariko Peters 2.jpg
Algemene informatie
Geboren 22 april 1969
Partij GroenLinks (sinds 2001)
Titulatuur Mr., LLM
Politieke functies
2006-2012 Lid Tweede Kamer
Parlement & Politiek - biografie
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Nederland

Mariko Peters (Berkeley (Californië) (Verenigde Staten), 22 april 1969) is een Nederlandse ambtenaar en politica van GroenLinks. Voor deze politieke partij zat zij van eind 2006 tot en met september 2012 in de Tweede Kamer. Sinds 2013 werkt zij weer voor het ministerie van Buitenlandse Zaken waar zij voor haar politieke carrière ook al werkzaam was.

Jeugd en opleiding[bewerken]

Peters, die een Nederlandse vader (de jurist Toon Peters, een van de oprichters van de Coornhert-Liga) en een Japanse moeder heeft, studeerde rechten aan de Universiteit Leiden waarin zij in 1995 haar doctoraal behaalde. Tijdens haar studie was Peters studentassistent bij onder meer het onderzoeksinstituut Recht en Beleid. Tussen 1990 en 1992 studeerde zij Japanse literatuur en rechten aan de Universiteit van Kioto en de International Christian University. In 1996 behaalde zij haar Master of Laws aan de Columbia Law School van de Columbia University.

Juridische carrière[bewerken]

Tussen 1996 en 2000 werkte zij als advocate bij het kantoor De Brauw Blackstone Westbroek. In 2000 deed zij een praktijkopleiding Europees Mededingingsrecht aan de Grotius Academie en een jaar Clingendael. Vervolgens werkte ze als mensenrechten-jurist bij de OVSE-missie in Bosnië en Herzegovina. In 2002 maakte zij de overstap naar het ministerie van Buitenlandse Zaken, waar zij werkte als beleidsmedewerker. In 2004 werd zij plaatsvervangend chef de poste van de Nederlandse ambassade in Afghanistan. Van augustus tot november 2006 was zij, namens de Nederlandse regering, adviseur van Rangin Dadfar Spanta, de minister van Buitenlandse Zaken van Afghanistan.

Politieke carrière[bewerken]

In september 2006 werd zij als relatief onbekende outsider op de vierde plaats van de lijst van GroenLinks voor de landelijke verkiezingen geplaatst. Zij was sinds 2001 lid van deze partij. Ze is gevraagd door Farah Karimi (oud-buitenlandwoordvoerder van GroenLinks) toen deze Afghanistan bezocht.

Peters is als mensenrechtenjurist en diplomaat betrokken geweest bij democratiseringsprocessen en armoedebestrijding. Zij profileert zich als een kosmopolitische kandidaat: gericht op internationale solidariteit, mensenrechten en vreedzame samenwerking. Zij wil dat Nederland open staat voor het buitenland en zich los maakt van angstdenken, verharding en navelstaren.

Ze hield haar maidenspeech op 7 december 2006 bij het debat over de Europese Top. Op dit moment zit Peters in de parlementaire commissies Buitenlandse Zaken, Europese Zaken en Defensie. Ze is tevens lid van het Dagelijks Bestuur van de Atlantische Commissie. In 2006 werd Mariko Peters genomineerd voor politiek talent van het jaar.[1]

Tussen 2 september 2008 en 1 januari 2009 werd Peters, die op zwangerschapsverlof was, in eerste instantie vervangen door Jolande Sap en later door Isabelle Diks. In oktober 2008 werd zij moeder van een zoontje. In januari 2011 kreeg zij een tweeling. Tijdens dit zwangerschapsverlof werd zij vervangen door Niels van den Berge. Op 11 maart 2011 keerde Peters terug in de Tweede Kamer.

Sinds 2010 is Peters buitenlandwoordvoerder en woordvoerder justitie, openbaar bestuur en media & cultuur.[2]

Op 13 juni 2012 maakte ze bekend dat ze niet verkiesbaar is voor de Tweede Kamerverkiezingen in september 2012.[3] In 2013 keerde ze weer terug bij haar oude werkgever, het ministerie van Buitenlandse Zaken, als senior beleidsmedewerker op de directie Stabiliteit en Humanitaire Hulp.[4]

In opspraak[bewerken]

Op 3 augustus 2011 berichtte het dagblad de Volkskrant dat Peters en haar vriend verantwoording moesten afleggen bij justitie voor zijn vermeende ontvoering van zijn drie kinderen uit een eerder huwelijk.[5] Peters ontkent; volgens haar is de berichtgeving onjuist. In het weekblad HP/De Tijd verscheen een artikel met correspondentie tussen de moeder van de kinderen en het directoraat-generaal Preventie, Jeugd en Sanctiebeleid van het ministerie van Justitie.

Eind september 2011 stelt Thom Meens, voormalig ombudsman van de Volkskrant, dat het onbetamelijk was dat die krant de privécorrespondentie van Peters had gepubliceerd.[6]

Ook kwam Peters als Kamerlid in opspraak omdat ze namens de ambassade een subsidieaanvraag van de organisatie van haar vriend aanbevolen zou hebben bij het Prins Claus Fonds, terwijl ze een liefdesrelatie met hem had. Een op 12 augustus 2011 door het ministerie van Buitenlandse Zaken gepubliceerd onderzoeksrapport stelt: "...het advies dat Mariko Peters in 2005 uitbracht aan het Prins Claus Fonds is niet beïnvloed door haar privégevoelens voor de aanvrager van de subsidie. Wel had zij eerder, conform de Gedragscode van het ministerie van Buitenlandse Zaken, uit eigen beweging aan de ambassadeur openheid moeten geven over haar privé-relatie met de aanvrager van de subsidie."[7] Het aanblijven van Peters werd door het opinieweekblad Elsevier kritisch ontvangen.[8]

De auteur van het artikel in HP/De Tijd, Lise Witteman, stelde dat GroenLinks haar onder druk had gezet om niets over deze affaire te schrijven met de suggestie dat het anders schadelijk zou kunnen uitpakken voor haar verdere carrière in de journalistiek. Tevens zou GroenLinks, in een poging publicatie van het artikel tegen te houden, hebben gedreigd met een kort geding tegen HP/De Tijd.[9][10][11]

Op 15 oktober 2011 berichtte De Telegraaf[12] over een Turks-Nederlandse zakenman die beweert in Afghanistan als geheim agent voor de MIVD te hebben gewerkt en in verband daarmee 5 miljoen euro schadevergoeding eist van de Nederlandse Staat. Deze man ("I.A.", later ook door het NOS Journaal aan het woord gelaten) claimt mede door toedoen van Peters, tijdens haar werkzaamheden in Afghanistan, verraden te zijn. Dit wordt door Peters ontkend.[13] Zowel de Nationale Ombudsman als de CTIVD, de commissie die toezicht houdt op de inlichtingendiensten, hebben de klachten van de vermeende spion ongegrond verklaard. Toenmalig minister van Defensie Kamp zegt de 'spion' nooit te hebben ontmoet, ontkent dat Defensie betrokken is geweest bij het uitschakelen van Taliban-sleutelfiguren, en ziet geen grond voor de geuite beschuldiging aan Peters' adres.[14]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Marianne Thieme politiek talent van het jaar op rtvutrecht.nl
  2. Portefeuilleverdeling Tweede Kamerfractie op GroenLinks.nl
  3. Mariko Peters en Bruno Braakhuis niet herkiesbaar voor GroenLinks
  4. Comeback omstreden Mariko Peters, De Telegraaf, 5 augustus 2013
  5. 'Kamerlid Mariko Peters betrokken bij kinderontvoering', de Volkskrant, 3 augustus 2011
  6. NRC Handelsblad: "Journalisten kunnen niet tegen kritiek", Rosan Hollak, 26 september 2011
  7. Buitenlandse Zaken publiceert rapport over subsidie-advies door Mariko Peters, nieuwsbericht op website van het ministerie van Buitenlandse Zaken, 12 augustus 2011
  8. Mariko Peters moet de eer aan zichzelf houden, Elsevier, 10 augustus 2011
  9. Lise Witteman – Over de kwestie Peters
  10. Jolande Sap legde druk op journaliste: 'of ze wel dacht aan haar carrière', AD, 17 augustus 2011
  11. Mariko-gate: We laten ons niet wegbluffen, HP/De Tijd, 24 augustus 2011
  12. 'MIVD'er verlinkt door Peters', De Telegraaf, 15 oktober 2011
  13. 'Ex-spion' eist miljoenen van staat, NOS Nieuws, 15 oktober 2011
  14. GroenLinks-Kamerlid Peters ontkent verraad van MIVD-agent, NRC Handelsblad, 15 oktober 2011