Marina Abramović

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marina Abramović

Marina Abramović (Servisch: Марина Абрамовић) (Belgrado, 30 november 1946) is een Servische kunstenares die zich bezig houdt met videokunst en performance. Ze studeerde van 1965 tot 1970 aan de Academie voor Schone Kunsten in Belgrado.

In het begin van haar carrière maakte ze vooral gebruik van geluidsexperimenten. Na verloop van tijd werden haar performances steeds heftiger. In 1974 liep een performance in Galleria Studio Mona uit op een vechtpartij, en werd voortijdig beëindigd. Zelfbeschadiging en uitputting zijn kenmerkend voor haar performances. Abramović: 'De meeste mensen ontwijken wat ze als bedreigend of onbekend ervaren. Door zulke dingen juist wèl te doen stel je jezelf open voor nieuwe ervaringen. We hoopten met onze performances ons publiek ook door die opening te duwen.'

Van 1976 tot 1988 heeft ze samengewerkt met de kunstenaar Ulay, met wie ze ook samenleefde. Het doorstaan van langdurige lichamelijke pijn was onderdeel van hun werk. Bij alles stelden Ulay en Abramović hun fysieke of mentale uithoudingsvermogen op de proef. Zo lijkt de opname van Breathing In - Breathing Out (1977) op het eerste gezicht een intieme zoen. Maar hun neuzen zitten dicht met sigarettenfilters, zodat het duo negentien minuten lang elkaars adem in moet ademen. In de serie Nightsea Crossing zitten ze op verschillende plaatsen ter wereld urenlang zonder eten of drinken aan weerszijden van een lange tafel. In 1988 kwam er een einde aan de intensieve samenwerking van het duo. In hun laatste performance liepen ze over de Chinese Muur, waarbij ze elk aan één kant begonnen om elkaar na drie maanden halverwege te treffen.

In 2010 gaf Marina een performance tijdens een retrospectief getiteld 'The artist is present' in het MoMa in New York. Bezoekers konden tegenover haar aan een tafel plaatsnemen. Zij deed dit met 15.000 bezoekers (Van de 750.000) telkens een minuut, in stilte. Onverwachts schoof Ulay ook aan wat resulteerde in een emotioneel moment en een daverend applaus. Vervolgens vertrok Ulay weer, in stilte.

Externe links [bewerken]

  • (en) (de) (es) (it) [Peter Lodermeyer, Karlyn De Jongh & Sarah Gold, Personal Structures: Time Space Existe

Verlag, Cologne, Germany, 2009.]