Mark Braet
Mark Braet (Nieuwpoort 7 juli 1925 - Brugge 6 februari 2003) was een Vlaams dichter en politicus. Braet werd geboren in een aan moeders kant zeer katholiek gezin met twaalf kinderen. Zijn vader was een liberaal, progressief en vrij-denkend persoon die zijn afkeer voor het geloof verkondigde.
Braet begon als dichter in 1939, twee jaar na het overlijden van zijn moeder.
Van 1963 tot 1970 was Braet politiek secretaris van de KPB, federatie West-Vlaanderen, en tevens lid van het centraal comité van de partij.
[bewerken] Belangrijkste werken
- Achttien stappen in de storm (1950)
- Bagatellen (1952)
- Tussen gisteren en vandaag (1955)
- Liefde mijn huis (1958)
- Alles 1 wereld (1962)
- Afscheid nemen (1965)
- "Ik leg mijn hand op Spanje" (1967)
- Onbewoonbaar verklaard (1972)
- Pablo Neruda (1974)
- Een voltooide zomer (1975)
- Liefde, het meervoudig woord (1980)
- Van de vuurrode bloem (1980)
- Een roos op de bajonet (1986)
- Verdriet waarop men danst (1986)
- Ik ben bedroefd maar niet wanhopig (1994)
- Herknoop het in de herinnering (1995)
Van 1970 tot en met 1986 werkte Mark Braet als nationaal secretaris van de vriendschapsvereniging België - USSR (VBU)te Brussel. Hij stond mede aan het hoofd van een achttiental betaalde krachten. Hij was ook voorzitter van afdeling Brugge van de VBU. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie was Mark Braet samen met Raoul Vanderstockt, Carlos Van Vooren en Johan Ghyselen stichtend lid en oprichter van de nieuwe vriendschapsvereniging Spoetnik, die de vriendschap met alle democratische krachten in de landen van de voormalige Sovjet-Unie met vrijwilligers wenst verder te zetten.
