Marokkaans voetbalelftal

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Marokko
Vlag van Marokko
Bijnaam اسودالأطلس
Lions de l'Atlas
(De Leeuwen van de Atlas)
Kledingsponsor Adidas
FIFA-ranglijst 79 Gedaald 2 (juli 2014)
Hoogste ranking 10e (april 1998)
Laagste ranking 95e (september 2010)
Elo-ranglijst 76 (2 juni 2014)
Associatie Fédération Royale Marocaine de Football
Bondscoach Vlag van Marokko Badou Zaki
Stadion Stade Mohammed V, Casablanca
Meeste interlands Noureddine Naybet (115) 1990–2006
Topscorer Ahmed Faras (42) 1965-1979
Wedstrijden
Eerste interland
Vlag van Marokko Marokko 3-3 Vlag van Irak Irak
(Beiroet, Libanon; 19 oktober 1957)
Grootste overwinning
Vlag van Marokko Marokko 13-1 Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië
(Casablanca, Marokko; 6 september 1961)
Grootste nederlaag
Vlag van Hongarije Hongarije 6-0 Vlag van Marokko Marokko
(Tokio, Japan; 11 oktober 1964)
Wereldkampioenschap
Optredens 4 (eerste keer: 1970)
Beste resultaat Tweede ronde (1986)
Coppa Africa.svg African Cup of Nations
Optredens 15 (eerste keer: 1972)
Beste resultaat Winnaars (1976)
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Thuis
Teamkleuren Teamkleuren Teamkleuren
Teamkleuren
Teamkleuren
Uit
Portaal  Portaalicoon   Voetbal

Het Marokkaans voetbalelftal (منتخب المغرب لكرة القدم) is een team van voetballers dat Marokko vertegenwoordigt in internationale wedstrijden zoals de (kwalificatie)wedstrijden voor het WK en de Afrika Cup. De FRMF werd in 1955 opgericht en is aangesloten bij de CAF en de FIFA sinds 1960.

De ploeg speelt zijn thuiswedstrijden doorgaans in Tanger, Casablanca, Marrakesh, Fez, Agadir of Rabat, en behaalde in april 1998 met de 10e plaats de hoogste positie op de FIFA-wereldranglijst. Daarmee is Marokko na Nigeria in 1994, het tweede Afrikaanse land dat in de top tien zat.

Wereldkampioenschappen[bewerken]

Het allereerste WK werd gespeeld in 1930 in Uruguay. Slechts een paar landen reisden af naar Zuid-Amerika om te spelen. Marokko was in 1970 het tweede Afrikaanse land dat deelnam aan een WK-eindronde, na Egypte in 1934. Afrika moest in die tussentijd 36 jaar lang wachten voordat het opnieuw naar het WK mocht. In 1986 was Marokko het eerste Afrikaanse land dat op een WK-toernooi groepswinnaar werd en is na Kameroen het meest gekwalificeerde Afrikaans land op het WK.

Debuut 1970[bewerken]

In 1970 in Mexico plaatste Marokko zich voor het eerst op de eindronde van het wereldkampioenschap.

Kwalificatie

Eerste ronde

Beide teams hadden evenveel goals gemaakt en er werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Las Palmas, Spanje.

Tweede ronde

Omdat beide teams niet konden scoren werd een beslissende wedstrijd gespeeld op neutraal terrein in Marseille, Frankrijk.

Er werd getost om te bepalen welk land naar de eindronde mocht. Dit werd Marokko.

Finaleronde

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/- Punt
Vlag van Marokko Marokko 4 2 1 1 5 3 2 5
Vlag van Nigeria Nigeria 4 1 2 1 8 7 1 4
Vlag van Soedan Soedan 4 0 3 1 5 8 -3 3
Eindronde

West-Duitsland was in de eerste groepswedstrijd met 2-1 te sterk, Peru in de tweede wedstrijd met 3-0. Uitschakeling was een feit maar de eer werd gered met een 1-1 gelijkspel in de afsluitende wedstrijd tegen Bulgarije. Daarmee was Marokko ook het eerste Afrikaanse land dat een punt op het WK behaalde.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland 3 3 0 0 10 4 6 6
Vlag van Peru Peru 3 2 0 1 7 5 2 4
Vlag van Bulgarije Bulgarije 3 0 1 2 5 9 -4 1
Vlag van Marokko Marokko 3 0 1 2 2 6 -4 1

Mexico 1986[bewerken]

Marokko deed in 1986 voor de tweede keer mee aan de WK-eindronde. Zestien jaar na het debuut was eveneens Mexico plaats van handeling. Onder leiding van de Braziliaanse coach José Faria en gedragen door spelers als Labid Khalifa, Aziz Bouderbala, Boushaba Hmida, Mustapha El Biyaz, Abdelmajid Dolmy, Badou Zaki en Mohammed Timoumi werd Marokko het eerste Afrikaanse land dat zich plaatste voor de tweede ronde van een WK.

Marokko werd ook het eerste Afrikaanse land dat groepswinnaar werd op een WK met 4 punten en bereikte dit door twee gelijke spelen, tegen Engeland en Polen beide met 0-0 en een 3-1-overwinning op Portugal, met twee doelpunten van Abderrazak Khairi en een doelpunt van Abdelkrim Merry "Krimau". In de achtste finales verloor de ploeg met 1-0 van West-Duitsland door net op het nippertje een doelpunt te scoren dat in de 87ste minuut werd gemaakt door Lothar Matthäus.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Marokko Marokko 3 1 2 0 3 1 2 4
Vlag van Engeland Engeland 3 1 1 1 3 1 2 3
Vlag van Polen Polen 3 1 1 1 1 3 2 3
Vlag van Portugal Portugal 3 1 0 2 2 4 -2 2
Eerste ronde

2 juni 1986
16:00 uur
Polen Vlag van Polen 0 – 0 Vlag van Marokko Marokko Estadio Universitario, Monterrey
Toeschouwers: 19,000
Scheidsrechter: José Luis Martínez (URU)
(Verslag)

6 juni 1986
16:00 uur
Marokko Vlag van Marokko 0 – 0 Vlag van Engeland Engeland Estadio Tecnológico, Monterrey
Toeschouwers: 20,000
Scheidsrechter: Gabriel González (PAR)
(Verslag)

11 juni 1986
16:00 uur
Marokko Vlag van Marokko 3 – 1 Vlag van Portugal Portugal Estadio Tres de Marzo, Guadalajara
Toeschouwers: 24,000
Scheidsrechter: Alan Snoddy (NIR)
Abderrazak Khairi Goal 19'
Abderrazak Khairi Goal 26'
Abdelkrim Merry Krimau Goal 62'
(Verslag) Goal 80' Diamantino

Achtste finale

17 juni 1986
16:00 uur
Marokko Vlag van Marokko 0 – 1 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Duitsland Estadio Universitario, Monterrey
Toeschouwers: 19,000
Scheidsrechter: Zoran Petrović (YUG)
(Verslag) Goal 87' Lothar Matthäus

Frankrijk 1998[bewerken]

Marokko kwalificeerde zich voor de eindronde met vijf overwinningen en een gelijkspel en werden met deze scores de groepswinnaar. Achtereenvolgens werd gespeeld tegen Sierra Leone (4-0), Ghana (2-2), Gabon (0-4) werd na 55 minuten gestaakt maar de uitslag blijft staan, Sierra Leone (0-1), Ghana (1-0) en Gabon (2-0).

In de eindronde waren in de groepsfase Brazilië, Noorwegen en Schotland de tegenstanders. In de eerste wedstrijd werd tegen Noorwegen met 2-2 gelijkgespeeld onder andere door een eigen doelpunt van Youssef Chippo. Van Brazilië werd daarna met 3-0 verloren. En tegen Schotland wonnen ze met 3-0, door de overwinning op Schotland kon Marokko zich voor de volgende ronde plaatsen tenzij de Noren van Brazilië zouden winnen. Door twee doelpunten in de slotfase van de wedstrijd slaagde Noorwegen er in om zich ten koste van Marokko voor de tweede ronde te plaatsen.

Land Wed Win Gel Ver DV DT +/− Pnt
Vlag van Brazilië Brazilië 3 2 0 1 6 3 3 6
Vlag van Noorwegen Noorwegen 3 1 2 0 5 4 1 5
Vlag van Marokko Marokko 3 1 1 1 5 5 0 4
Vlag van Schotland Schotland 3 0 1 2 2 6 -4 1
Eerste ronde

10 juni 1998
21:00 uur
Marokko Vlag van Marokko 2 – 2 Vlag van Noorwegen Noorwegen Stade de la Mosson, Montpellier
Toeschouwers: 29,800
Scheidsrechter: Pirom Un-Prasert (THA)
Mustapha Hadji Goal 38'
Abdeljalil Hadda Goal 59'
(Verslag) Goal 46' (e.d.) Youssef Chippo
Goal 60' Dan Eggen

16 juni 1998
21:00 uur
Brazilië Vlag van Brazilië 3 – 0 Vlag van Marokko Marokko Stade de la Beaujoire, Nantes
Toeschouwers: 35,500
Scheidsrechter: Nikolai Levnikov (RUS)
Ronaldo Goal 9'
Rivaldo Goal 45+2'
Bebeto Goal 50'
(Verslag)

23 juni 1998
21:00 uur
Schotland Vlag van Schotland 0 – 3 Vlag van Marokko Marokko Stade Geoffroy-Guichard, Saint-Étienne
Toeschouwers: 30,600
Scheidsrechter: Ali Bujsaim (UAE)
(Verslag) Goal 22' Salaheddine Bassir
Goal 46' Abdeljalil Hadda
Goal 85' Salaheddine Bassir

WK-historie[bewerken]

Jaar Gastland Ronde
Vlag van Chili 1962 Chili Niet gekwalificeerd
Vlag van Engeland 1966 Engeland Teruggetrokken
Vlag van Mexico 1970 Mexico Eerste ronde
Vlag van Duitsland 1974 West-Duitsland Niet gekwalificeerd
Vlag van Argentinië 1978 Argentinië Niet gekwalificeerd
Vlag van Spanje 1982 Spanje Niet gekwalificeerd
Vlag van Mexico 1986 Mexico Tweede ronde
Vlag van Italië 1990 Italië Niet gekwalificeerd
Vlag van Verenigde Staten 1994 Verenigde Staten Eerste ronde
Vlag van Frankrijk 1998 Frankrijk Eerste ronde
Vlag van Zuid-KoreaVlag van Japan 2002 Zuid-Korea - Japan Niet gekwalificeerd
Vlag van Duitsland 2006 Duitsland Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 2010 Zuid-Afrika Niet gekwalificeerd
Vlag van Brazilië 2014 Brazilië Niet gekwalificeerd
Vlag van Rusland 2018 Rusland
Vlag van Qatar 2022 Qatar
Totaal 4/22

Africa Cup[bewerken]

Marokko heeft in totaal veertien keer deelgenomen aan de Africa Cup en debuteerde in 1972. In 1976 won Marokko de troffee, het is de enige gewonnen CAN door de Leeuwen van de Atlas. Twaalf jaar later in 1988 fungeerde Marokko als gastland. Deze editie van de Africa Cup werd ook wel Maroc' 88 genoemd.[1] De Marokkaanse ploeg bereikte in 2004 voor het laatst de finale. In deze wedstrijd werd met 2-1 van het rivaliserende thuisland Tunesië verloren, waardoor Marokko tweede werd. In 2015 zal Marokko het toernooi voor de tweede keer organiseren.

1e kampioenschap in Ethiopië 1976[bewerken]

Het toernooi van 1976 vond plaats in Ethiopië. In de eindronde eindigde Marokko als eerste in de groep. De tweede ronde bestond voor het eerst uit opnieuw een groep waarbij de groepswinnaar de kampioen werd. Marokko won in de groep de eerste twee wedstrijden, eerst van Egypte met 2-1 en daarna van Nigeria met 2-1. In de laatste, beslissende wedstrijd moest gelijk worden gespeeld. Vijf minuten voor tijd scoorde Ahmed Majrouh Baba de 1-1 waardoor Marokko de titel behaalde.

Kwalificatie

Voorronde Vlag van Marokko Marokko 3-0, 3-0 Vlag van Gambia Gambia
Tweede ronde Vlag van Ghana Ghana 2-0, 0-2 Vlag van Marokko Marokko

Eindronde
1 maart
Vlag van Marokko Marokko 2-2 Vlag van Soedan Soedan
4 maart
Vlag van Marokko Marokko 1-0 Vlag van Congo-Kinshasa Zaïre
6 maart
Vlag van Marokko Marokko 3-1 Vlag van Nigeria Nigeria
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/- Pnt
Vlag van Marokko Marokko 3 2 1 0 6 3 3 5
Vlag van Nigeria Nigeria 3 2 0 1 6 5 1 4
Vlag van Soedan Soedan 3 0 2 1 3 4 -1 2
Vlag van Congo-Kinshasa Zaïre 3 0 1 2 3 6 -3 1
Finaleronde
9 maart
Vlag van Marokko Marokko 2-1 Vlag van Egypte Egypte
11 maart
Vlag van Marokko Marokko 2-1 Vlag van Nigeria Nigeria
14 maart
Vlag van Marokko Marokko 1-1 Vlag van Guinee Guinee
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/- Pnt
Vlag van Marokko Marokko 3 2 1 0 5 3 2 5
Vlag van Guinee Guinee 3 1 2 0 6 4 2 4
Vlag van Nigeria Nigeria 3 1 1 1 5 5 0 3
Vlag van Egypte Egypte 3 0 0 3 5 9 -4 0

Tunesië 2004[bewerken]

Kwalificaties

Tijdens de kwalificaties werd Marokko met 16 punten groepswinnaar met een voorsprong van 6 punten op Sierra Leone en plaatste het zich voor de eindronde. De andere landen in de groep waren Gabon en Equatoriaal-Guinea. Alle wedstrijden werden gewonnen op een gelijkspel tegen Sierra Leone na.

Eindronde

In de eindronde in Tunesië won Marokko in de groepsfase de eerste wedstrijd tegen Nigeria met 1-0. Van Benin werd met 4-0 gewonnen en de slotwedstrijd tegen Zuid-Afrika eindigde in een gelijk spel. Als groepswinnaar ging het door naar de kwartfinale. Die werd met 3-1 van Algerije gewonnen. In de halve finale werd Mali met 4-0 opzij gezet. In de finale bleek gastland Tunesië met 2-1 de sterkste. Bondscoach was Badou Zaki, een voormalig doelman van het nationale elftal.

Eerste ronde
Land Wed Win Gel Ver DV DT +/- Pnt
Vlag van Marokko Marokko 3 2 1 0 6 1 +5 7
Vlag van Nigeria Nigeria 3 2 0 1 6 2 +4 6
Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika 3 1 1 1 3 5 −2 4
Vlag van Benin Benin 3 0 0 3 1 8 −7 0
Eerste ronde

27 januari 2004
14:00
Vlag van Nigeria Nigeria 0 – 1 Vlag van Marokko Marokko Stade Mustapha Ben Jannet, Monastir
Toeschouwers: 15,000
Scheidsrechter: Falla Ndoye (Senegal)
Hadji Goal 77'

31 januari 2004
18:00
Vlag van Marokko Marokko 4 – 0 Vlag van Benin Benin Stade Taïeb El Mhiri, Sfax
Toeschouwers: 20,000
Scheidsrechter: Eddy Maillet (Seychelles)
Chamakh Goal 17'
Mokhtari Goal 73'
Ouaddou Goal 75'
El Karkouri Goal 80'

4 februari 2004
18:00
Vlag van Marokko Marokko 1 – 1 Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika Stade Olympique de Sousse, Sousse
Toeschouwers: 6,000
Scheidsrechter: Hichem Guirat (Tunisia)
Safri Goal 38' (pen.) Mayo Goal 29'

Kwartfinale

8 februari 2004
17:00
Vlag van Marokko Marokko 3 – 1
(verl.)
Vlag van Algerije Algerije Stade Taïeb El Mhiri, Sfax
Toeschouwers: 22,000
Scheidsrechter: Abdul Hakim Shelmani (Libya)
Chamakh Goal 90'
Hadji Goal 113'
Zairi Goal 120'
Cherrad Goal 84'

Halve finale

11 februari 2004
19:00
Vlag van Marokko Marokko 4 – 0 Vlag van Mali Mali Stade Olympique de Sousse, Sousse
Toeschouwers: 15,000
Scheidsrechter: Abubakar Sharaf (Cote d'Ivoire)
Mokhtari Goal 44'58'
Hadji Goal 80'
Baha Goal 90+1'

Finale

14 februari 2004
20:00
Vlag van Tunesië Tunesië 2 – 1 Vlag van Marokko Marokko Stade 7 Novembre, Radès
Toeschouwers: 65,000
Scheidsrechter: Falla N'Doye (Senegal)
Santos Goal 5'
Jaziri Goal 52'
Mokhtari Goal 38'

Africa Cup-historie[bewerken]

Kwalificatie Africa Cup 2012: Marokko 4-0 Algerije, 4 juni 2011 Oussama Assaidi was één van de doelpuntmakers
Jaar Gastland Ronde
Vlag van Ethiopië 1962 Ethiopië Teruggetrokken
Vlag van Ghana 1963 Ghana Niet gekwalificeerd
Vlag van Tunesië 1965 Tunesie Geen deelname
Vlag van Ethiopië 1968 Ethiopië Niet gekwalificeerd
Vlag van Soedan 1970 Soedan Niet gekwalificeerd
Vlag van Kameroen 1972 Kameroen Eerste ronde
Vlag van Egypte 1974 Egypte Niet gekwalificeerd
Vlag van Ethiopië 1976 Ethiopië Goud Kampioen
Vlag van Ghana 1978 Ghana Eerste ronde
Vlag van Nigeria 1980 Nigeria Brons 3e plaats
Vlag van Libië 1982 Libië Niet gekwalificeerd
Vlag van Ivoorkust 1984 Ivoorkust Niet gekwalificeerd
Vlag van Egypte 1986 Egypte 4e plaats
Vlag van Marokko 1988 Marokko 4e plaats
Vlag van Algerije 1990 Algerije Niet gekwalificeerd
Vlag van Senegal 1992 Senegal Eerste ronde
Vlag van Tunesië 1994 Tunesië Niet gekwalificeerd
Vlag van Zuid-Afrika 1996 Zuid-Afrika Niet gekwalificeerd
Vlag van Burkina Faso 1998 Burkina Faso Kwartfinale
Vlag van GhanaVlag van Nigeria 2000 Ghana - Nigeria Eerste ronde
Vlag van Mali 2002 Mali Eerste ronde
Vlag van Tunesië 2004 Tunesië Zilver 2e plaats
Vlag van Egypte 2006 Egypte Eerste ronde
Vlag van Ghana 2008 Ghana Eerste ronde
Vlag van Angola 2010 Angola Niet gekwalificeerd
Vlag van GabonVlag van Equatoriaal-Guinea 2012 Gabon - Equatoriaal-Guinea Eerste ronde
Vlag van Zuid-Afrika 2013 Zuid-Afrika Eerste ronde
Vlag van Marokko 2015 Marokko Gastland
Vlag van Libië 2017 Libië
Totaal 16/30

Olympische Zomerspelen[bewerken]

Marokko heeft met voetbal 6 keer deelgenomen aan de Olympische Zomerspelen. De eerste deelname dateert in 1964 waar het in Tokio plaatsvond. Het beste resultaat in de Olympische Spelen van Marokko was in 1972 waar ze tot in de tussenronde kwamen.

Olympische Zomerspelen-historie[bewerken]

Jaar Spelen Gaststad Ronde
1960 XVII Vlag van Italië Rome Niet gekwalificeerd
1964 XVIII Vlag van Japan Tokio Groepsfase
1968 XIX Vlag van Mexico Mexico-stad Niet gekwalificeerd
1972 XX Vlag van Duitsland München Tussenronde
1976 XXI Vlag van Canada Montreal Niet gekwalificeerd
1980 XXII Vlag van Sovjet-Unie Moskou Niet gekwalificeerd
1984 XXIII Vlag van Verenigde Staten Los Angeles Groepsfase
1988 XXIV Vlag van Zuid-Korea Seoel Niet gekwalificeerd
1992 XXV Vlag van Spanje Barcelona Groepsfase
1996 XXVI Vlag van Verenigde Staten Atlanta Niet gekwalificeerd
2000 XXVII Vlag van Australië Sydney Groepsfase
2004 XXVIII Vlag van Griekenland Athene Groepsfase
2008 XXIX Vlag van China Peking Niet gekwalificeerd
2012 XXX Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen Eerste ronde
2016 XXXI Vlag van Brazilië Rio de Janeiro
Totaal 7/26

Middellandse Zeespelen[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie ook Voetbal op de Middellandse Zeespelen

De Middellandse Zeespelen vormen de plaats voor vreedzame competitie tussen jongeren van verschillende continenten, culturen en religies, allen met elkaar verbonden door het olympisch ideaal, wat ontsproot in het Oude Griekenland, de bakermat van de hedendaagse Westerse beschaving. Via deze Spelen wordt er een kans gegeven aan de jongeren om elkaar te leren kennen, elkaar te leren begrijpen, hun banden opnieuw aan te halen en te versterken in een sfeer van joviale rivaliteit.

Deelnemende landen
Gaststeden Middellandse Zeespelen

Middellandse Zeespelen-historie[bewerken]

Editie Jaar Gaststad Ronde
I 1951 Vlag van Egypte Alexandrië geen deelname
II 1955 Vlag van Spanje Barcelona geen deelname
III 1959 Vlag van Libanon Beiroet geen deelname
IV 1963 Vlag van Italië Napels 4e plaats
V 1967 Vlag van Tunesië Tunis Groepsfase
VI 1971 Vlag van Turkije İzmir Groepsfase
VII 1975 Vlag van Algerije Algiers 4e plaats
VIII 1979 Vlag van Joegoslavië Split Groepsfase
IX 1983 Vlag van Marokko Casablanca Goud 1e plaats
X 1987 Vlag van Syrië Latakia Groepsfase
XI 1991 Vlag van Griekenland Athene Brons 3e plaats
XII 1993 Vlag van Frankrijk Languedoc-Roussillon Groepsfase
XIII 1997 Vlag van Italië Bari Groepsfase
XIV 2001 Vlag van Tunesië Tunis Groepsfase
XV 2005 Vlag van Spanje Almería 4e plaats
XVI 2009 Vlag van Italië Pescara Teruggetrokken
XVII 2013 Vlag van Turkije Mersin Goud 1e plaats
Totaal 12/17

Arab Nations Cup[bewerken]

Jaar Gastland Ronde
Vlag van Qatar 1998 Qatar Eerste ronde
Vlag van Koeweit 2002 Koeweit 4e plaats
Vlag van Saoedi-Arabië 2012 Saoedi-Arabië Goud 1e plaats
Totaal 3/9

FIFA-wereldranglijst[2][bewerken]

1993 1994 1995 1996 1997 1998 1999 2000 2001 2002 2003 2004 2005 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013
Straight Line Steady.svg 30 Red Arrow Down.svg 33 Red Arrow Down.svg 38 Green Arrow Up.svg 27 Green Arrow Up.svg 15 Green Arrow Up.svg 13 Red Arrow Down.svg 24 Red Arrow Down.svg 28 Red Arrow Down.svg 36 Green Arrow Up.svg 35 Red Arrow Down.svg 38 Green Arrow Up.svg 33 Red Arrow Down.svg 36 Red Arrow Down.svg 39 Straight Line Steady.svg 39 Red Arrow Down.svg 41 Red Arrow Down.svg 61 Red Arrow Down.svg 79 Green Arrow Up.svg 61 Red Arrow Down.svg 74 Green Arrow Up.svg 73

De Gouden Generatie[bewerken]

De elftalfoto van de interland tegen Tsjechië, 11 februari 2009
Mounir El Hamdaoui vs Tsjechië, 11 februari 2009

De Gouden Generatie (La generation dorée) is samengesteld uit Mustapha Hadji, Aziz Bouderbala, Mohammed Timoumi, Badou Zaki, Larbi Ben Barek, Noureddine Naybet, Salaheddine Bassir, Ahmed Faras, Abdelkrim Merry "Krimau", Pitchou, Ahmed Bahja, Abdelmajid Dolmy, Mustapha Gr Haddaoui. Deze generatie bestond vanaf de jaren 70 tot in de jaren 90 van de vorige eeuw. Met deze generatie plaatste Marokko zich diverse malen voor het wereldkampioenschap.

Afrikaans voetballer van het jaar[bewerken]

1975 - Ahmed Faras
Geboren in 1946. Hij speelde interlands sinds 1965 tot 1979. De eerste Marokkaan die Afrikaans voetballer van het jaar was, tot nu toe de topscorer van Marokko met 42 doelpunten.

Jaar Land Club
1965-1982 Vlag van Marokko Marokko Chabab Mohammedia

1985 - Mohammed Timoumi
Geboren op 15 januari 1960 in Rabat.

Jaar Land Club WG DP
1978-1984 Vlag van Marokko Marokko Union de Touarga
1984-1987 Vlag van Marokko Marokko FAR Rabat
1987-1989 Vlag van België België KSC Lokeren
1989-1990 Vlag van Spanje Spanje RCD Mallorca 29 2

1986 1e-Badou Zaki
Geboren op 2 april 1959 in Sidi Kacem. De bekende Marokkaanse keeper die van 1979 tot 1992 interlands keepte. Sindsdien is hij coach geworden en heeft na zijn voetbalcarrière in 1993 tot 1994 bij FUS Rabat gecoacht waar hij vroeger ook in speelde. In 2002 tot 2005 was hij bondscoach van Marokko waar hij in de Africa Cup 2004 in de finale wist te plaatsen. Momenteel is hij coach bij Wydad Casablanca waar hij vroeger ook heeft gespeeld.

Jaar Land Club WG
1976–1978 Vlag van Marokko Marokko AS Salé
1978–1986 Vlag van Marokko Marokko Wydad Casablanca
1986–1992 Vlag van Spanje Spanje RCD Mallorca 161
1992–1993 Vlag van Marokko Marokko FUS Rabat

2e-Aziz Bouderbala
Geboren op 26 december 1960 in Casablanca. Aziz speelde in 1980 tot 1992 interlands bij het nationale voetbalteam.

Jaar Land Club WG DP
1978-1984 Vlag van Marokko Marokko Wydad Casablanca
1984-1988 Vlag van Zwitserland Zwitserland FC Sion 88 25
1988-1990 Vlag van Frankrijk Frankrijk RC Paris 49 15
1990-1992 Vlag van Frankrijk Frankrijk Olympique lyonnais 54 10
1992-1993 Vlag van Portugal Portugal GD Estoril-Praia 24 4
1993-1995 Vlag van Zwitserland Zwitserland FC Saint-Gall 34 3

1998 - Mustapha Hadji
Geboren op 16 november 1971 in Ifrane. M. Hadji speelt vanaf 1993 tot 2004 bij de Marokkaans elftal en speelde 54 interlands waarvan hij 13 heeft gescoord. Mustapha vertegenwoordigt een project Show Racism The Red Card waarmee hij samen met Thierry Henry, Derek Ferguson, Ryan Giggs, Rio Ferdinand and Samuel Eto'o het project zit. Zijn 9 jaar jongere broertje Youssouf Hadji speelt nog in de nationale voetbalteam van Marokko sinds 2003.

Jaar Land Club WG DP
1991–1996 Vlag van Frankrijk Frankrijk AS Nancy 134 31
1996–1997 Vlag van Portugal Portugal Sporting Lissabon 27 3
1997–1999 Vlag van Spanje Spanje Deportivo 31 2
1999–2001 Vlag van Engeland Engeland Coventry City 62 13
2001–2004 Vlag van Engeland Engeland Aston Villa 35 2
2004-2004 Vlag van Spanje Spanje Espanyol 16 1
2004–2005 Vlag van Saoedi-Arabië Saoedi-Arabië Al Ain FC 15 5
2005–2007 Vlag van Duitsland Duitsland 1. FC Saarbrücken 54 10
2007–2010 Vlag van Luxemburg Luxemburg CS Fola Esch 44 25

Marokko staat op de 4e plaats met het aantal spelers die Afrikaans speler van het jaar zijn. Met 4 op de 1e plaats en 1 op de 2e plaats.

Spelersrecords[bewerken]

Topscorers aller tijden[bewerken]

Marouane Chamakh in actie tegen Stephane Nguema tijdens een interland tegen Gabon, 28 maart 2009.
Naam (cursief: nog actief) Carrière Doelpunten Interlands
1 Ahmed Faras 1965-1979 42 69
2 Salaheddine Bassir 1994-2002 27 54
3 Marouane Chamakh 2003-heden 18 60
4 Yassin Sanhaji 2012-heden 17 19
5 Abdeljalil Hadda 1996-2002 15 36
6 Mustapha Hadji 1993-2004 13 63
7 Mohammed Chaouch 1987-1997 12 69
8 Houssine Kharja 2003-heden 12 70
9 Jaouad Zairi 2000-2010 10 33
10 Youssef Mokhtari 2004-2008 10 23

Bekende (ex-)spelers[bewerken]


Coaches[bewerken]

Het Marokkaanse elftal heeft veel buitenlandse bondscoaches gehad. De eerste bondscoach van Marokko was Larbi Ben Barek in 1957 tot 1962 nadat Marokko onafhankelijk was geworden van Frankrijk.

De huidige bondscoach van het Marokkaanse elftal is Badou Zaki.

De bondscoaches[bewerken]

1957-1961 · Vlag van MarokkoVlag van Frankrijk Larbi Ben Barek
1961-1963 · Vlag van Marokko Mohamed Massoun
1963-1967 · Vlag van Marokko Abderrahmane Mahjoub
1968-1970 · Vlag van Frankrijk Guy Cluseau
1970-1971 · Vlag van JoegoslaviëVlag van Macedonië Blagoje Vidinic
1971-1972 · Vlag van Spanje Sabino Barinaga
1972-1973 · Vlag van Marokko Abderrahmane Mahjoub
1974-1978 · Vlag van Roemenië Gheorge Mărdărescu
1979-1979 · Vlag van Frankrijk Guy Cluseau
1979-1981 · Vlag van MarokkoVlag van SpanjeVlag van Frankrijk Just Fontaine

1981-1983 · Vlag van Marokko Jabrane Hamidouch
1983-1988 · Vlag van Brazilië José Faria "Mehdi"
1988-1989 · Vlag van Brazilië Jaime Valente
1989-1990 · Vlag van ArgentiniëVlag van Italië Antonio Valentin Angelillo
1990-1992 · Vlag van Duitsland Werner Olk
1992-1993 · Vlag van Marokko Abdelkhalek Louzani
1993-1994 · Vlag van Marokko Abdellah Blinda
1994-1995 · Vlag van Marokko Mohammed Lamari
1995-1995 · Vlag van Brazilië Gílson Nunez
1995-2000 · Vlag van Frankrijk Henri Michel

2000-2000 · Vlag van Polen Henryk Kasperczak
2000-2002 · Vlag van Portugal Humberto Coelho
2002-2005 · Vlag van Marokko Badou Zaki
2005-2005 · Vlag van Frankrijk Philippe Troussier
2005-2007 · Vlag van Marokko Mohamed Fakhir
2007-2008 · Vlag van Frankrijk Henri Michel
2008-2008 · Vlag van Marokko Fathi Jamal interim
2008-2009 · Vlag van Frankrijk Roger Lemerre
2009-2010 · Vlag van Marokko Hassan Moumen
2010-2012 · Vlag van België Eric Gerets
2012-2013 · Vlag van Marokko Rachid Taoussi
2014-heden · Vlag van Marokko Badou Zaki

Larbi Ben Barek[bewerken]

Ben Barek de eerste speler die vernoemd was naar de 'Black Pearl' , speelde in de voetbalteam van Marokko. Maar omdat Marokko tijdens de voetbalcarrière van Ben Barek behoorde tot Frankrijk, heeft de speler nooit een officiële interland gespeeld voor zijn geboorteland. Marokko mocht alleen vriendschappelijke wedstrijden spelen. De speler komt echter wel uit voor Frankrijk: hij maakt zijn debuut op 4 september 1938 in de interland Italië - Frankrijk (1-0). In totaal komt de speler 17 keer uit voor Frankrijk waarin hij 3 maal weet te scoren. Ben Barek heeft weliswaar niet veel interlands gespeeld voor Frankrijk, toch heeft de speler een record in handen in Frankrijk: hij is de speler die gedurende de langste periode geselecteerd is voor Frankrijk: 15 jaar en 10 maanden (van 1938 t/m 1954). Pele nam de naam van "Black Pearl" over nadat hij een beroemde verklaring over Larbi aflegde: " Als ik de Koning van Voetbal ben, dan is Larbi Ben Barek de God van Het". Zijn carrière bij Atlético Madrid werd hij de Voet van God genoemd door zijn Spaanse fans waar ze in 1950 La Liga hebben gewonnen met de hulp van Ben Barek. Larbi Ben Barek stierf in zijn geboortestad op 16 september 1992. Postuum kreeg hij de FIFA Order of Merit Award toegekend.

Jaren 70[bewerken]

In 1970 waar Marokko voor het eerst wist te plaatsen in de WK was Guy Cluseau de bondscoach die na het WK van 1970 gelijk was vertrokken, maar later in 1979 kwam hij weer voor een jaar terug. Abderrahmane Belmahjoub (Prince du Parc) de beste Arabische speler in zijn generatie en een Marokkaan die Frans interlands speelde. Hij nam in 1972 weer de plaats nadat hij in 1963 tot 1967 al de coach was. 1976 waar Marokko kampioen werd in de Afrika Cup 1976 werd gecoacht door de Roemeen Gheorghe Mărdărescu, na 1978 was hij vertrokken. In 1979 was de ex-interlands speler Just Fontaine ('Justo') van Frankrijk die in Marrakesh is geboren de bondscoach van Marokko, in 1981 maakte hij een einde aan zijn carrière. Ook kwam hij uit voor het Frans voetbalelftal. Hij is recordhouder van meeste doelpunten tijdens één WK voetbal (13 doelpunten op het WK van 1958, waarvan vier in een wedstrijd tegen West-Duitsland). Just Fontaine speelde voor US Casablanca, OGC Nice en Stade de Reims. Hij werd door Pelé vermeld in de opgestelde Lijst FIFA 100 beste spelers.

Jaren 80[bewerken]

De Braziliaan José Faria die tijdens het WK van 1986 de bondscoach van Marokko was, kwalificeerden ze zich opnieuw voor het WK waar hij Marokko in de tweede ronde bracht met als beste resultaat in de historie. Hij coachte het Marokkaanse elftal sinds 1983 en weigerde toen midden zijn contract een bod van Inter Milan, hij is sindsdien bekeerd tot de islam en kreeg de naam 'Mehdi'. Na 1988 is hij een tijdje gestopt met coachen en nam in 1995 de leiding bij Olympique de Khouribga. De Argentijn Antonio Valentín Angelillo was een interlandspeler van Argentinië en Italië. Van 1989 tot 1990 was hij de coach van Marokko en het was de enige interland die hij heeft gecoacht in zijn carrière. De rest waren alleen maar clubs, hetzelfde als bij Duitser Werner Olk die twee jaar Marokko heeft gecoacht in 1990 tot 1992.

Jaren 90[bewerken]

In 1993 tot 1994 was Abdellah Blinda de bondscoach en bracht Marokko ook naar de WK van 1994 in de Verenigde Staten, voor de 3e keer dat Marokko de eindronde van het WK hebben behaald. Blinda begon zijn sportieve carrière als handballer en werd pas nadien voetballer. Blinda speelde bij verschillende Marokkaanse ploegen, onder meer FUS Rabat. Tijdens de finale van de Beker van Marokko in 1972-73 maakte hij twee van de drie doelpunten van zijn club tegen Ittihad Khémisset. Vervolgens trainde hij verscheidene binnenlandse en buitenlandse ploegen, onder meer Raja Casablanca, FUS en de club Bani Yas uit Abu Dhabi. Blinda was sinds 2008 coach van het plaatselijke Marokkaans voetbalelftal. Hij overleed in maart 2010 aan een hartinfarct. Vier jaar later in 1998 was het Henri Michel die Marokko coachte en Marokko voor de vierde keer naar het WK van 1998 bracht. Waar Marokko bijna voor de tweede keer in de achtste finale kwam als de Noren zouden verliezen van Brazilie. Maar tot verbazing hadden de Noren in de laatste vijf minuten gescoord en gewonnen, dus ging Marokko niet door. Hij leidde Marokko ook in de Africa Cup 2000. Bij dit laatste toernooi vielen de prestaties tegen en werd hij ontslagen.

2000-2010[bewerken]

Badou Zaki

De Portugees Humberto Coelho was in 2002 bondscoach. Hij miste met Marokko op doelsaldo net de eindronde van het WK van 2002, hij vertrok vervolgens. Het werk werd overgenomen door voormalig international Badou Zaki. Hij behaalde met Marokko de finale in Afrika Cup 2004 en werd 2e, maar ook hij haalde de eindronde van het WK van 2006 niet en vertrok. De Fransman Philippe Troussier kwam voor korte tijd en werd opgevolgd door Mohammed Fakhir. Na slechte resultaten werd hij opnieuw vervangen, nu door de Fransman Michel. Die kon echter niet lang aanblijven; na teleurstellende prestaties van het Marokkaanse voetbalteam bij de Afrika Cup 2008 werd hij meteen na het toernooi ontslagen. Fathi Jamal werd interim bondscoach, hij had onder meer met Jong Marokko de halve finales behaald op het WK onder 20 jaar in 2005 dat in Nederland werd gehouden. Hij werd in 2008 opgevolgd door Roger Lemerre die daarvoor bondscoach van Tunesië was en in de finale van de Afrika Cup 2004 nog van Marokko had gewonnen. Lemerre werd tijdens de kwalificatieperiode van het WK en de Afrika Cup ontslagen wegens slechte resultaten en werd opgevolgd door Hassan Moumen om het team stabiel te houden.

2010-heden[bewerken]

Rachid Taoussi, bondscoach van Marokko

Marokko heeft veel bondscoaches gekend, de laatste jaren vooral voor korte tijd. De resultaten zijn de laatste 10 jaren achteruit gegaan. Dit is op de FIFA-wereldranglijst terug te zien.[3] Begin 2013 staan er op de ranking 16 Afrikaanse landen boven Marokko. In 2010 nam de Belgisch oud-voetballer Eric Gerets het roer over. Hij won met Marokko de Arab Cup 2012 in Saoedi-Arabië. Verder plaatste hij zich met Marokko voor de Afrika Cup 2012 in Gabon en Equatoriaal-Guinea. Marokko, een outsider voor de eindzege, stelde echter teleur en vloog er al in de eerste ronde uit. De kritiek over Gerets groeide en na de verloren kwalificatiewedstrijd voor de Afrika Cup 2013 tegen Mozambique werd Gerets direct ontslagen. Zijn opvolger werd Rachid Taoussi. Bondscoach Taoussi kwam in 2012 over van FAR Rabat. Hij kreeg de taak om van Mozambique te winnen om zich te plaatsen voor de Afrika Cup 2013, dit deed hij met een 4-0-overwinning, maar ook hij kwam niet verder dan de eerste ronde.

Bronnen, noten en/of referenties

Referenties

  1. Ikwunze, Ejikeme (23 januari 2010). "Africa: Oddities of Africa Cup of Nations". allAfrica.com. Geraadpleegd op 1 juli 2010.
  2. FIFA-ranking
  3. Grafiek met de FIFA-ranking van Marokko, FIFA.com
Marokkaans voetbalelftal

FRMF · A-internationals · Bondscoaches · Marokkaans vrouwenelftal · Olympisch elftal · Marokko U21 · Marokko U20 · Marokko U19 · Marokko U18 · Marokko U17

1950 – 1959 · 1960 – 1969 · 1970 – 1979 · 1980 – 1989 · 1990 – 1999 · 2000 – 2009 · 2010 – 2019

OS 1964 · WK 1970 · OS 1972 · OS 1984 · WK 1986 · OS 1992 · WK 1994 · WK 1998 · OS 2000 · OS 2004

1944 · 1957 · 1958 · 1959 · 1960 · 1961 · 1962 · 1963 · 1964 · 1965 · 1966 · 1967 · 1968 · 1969 · 1970 · 1971 · 1972 · 1973 · 1974 · 1975 · 1976 · 1977 · 1978 · 1979 · 1980 · 1981 · 1982 · 1983 · 1984 · 1985 · 1986 · 1987 · 1988 · 1989 · 1990 · 1991 · 1992 · 1993 · 1994 · 1995 · 1996 · 1997 · 1998 · 1999 · 2000 · 2001 · 2002 · 2003 · 2004 · 2005 · 2006 · 2007 · 2008 · 2009 · 2010 · 2011 · 2012 · 2013 · 2014

Algerije · Angola · Argentinië · Armenië · Australië · Bahrein · België · Benin · Botswana · Brazilië · Bulgarije · Burkina Faso · Canada · Centraal-Afrikaanse Republiek · Chili · China · Colombia · Congo-Brazzaville · Congo-Kinshasa · Costa Rica · DDR · Duitsland · Egypte · Engeland · Equatoriaal-Guinea · Ethiopië · Finland · Frankrijk · Gabon · Gambia · Ghana · Griekenland · Guinee · Hongkong · Ierland · India · Indonesië · Irak · Italië · Ivoorkust · Jamaica · Joegoslavië · Jordanië · Kaapverdië · Kameroen · Kenia · Koeweit · Kroatië · Libanon · Liberia · Libië · Luxemburg · Malawi · Maleisië · Mali · Mauritanië · Mexico · Mozambique · Myanmar · Namibië · Nederland · Nieuw-Zeeland · Niger · Nigeria · Noord-Ierland · Noorwegen · Oeganda · Oman · Peru · Polen · Portugal · Qatar · Roemenië · Rusland · Rwanda · Saoedi-Arabië · Schotland · Senegal · Sierra Leone · Slowakije · Soedan · Somalië · Sovjet-Unie · Spanje · Syrië · Tanzania · Thailand · Togo · Trinidad en Tobago · Tsjechië · Tunesië · Uruguay · Verenigde Arabische Emiraten · Verenigde Staten · Zambia · Zimbabwe · Zuid-Afrika · Zuid-Jemen · Zuid-Korea · Zwitserland