Martin B-10

Martin B-10
Algemeen
Rol	Bommenwerper
Bemanning	3
Afmetingen
Lengte	13,6 m
Hoogte	4,7 m
Spanwijdte	21,5 m
Vleugeloppervlak	63 m²
Gewicht
Leeggewicht	4391 kg
Max. gewicht	7440 kg
Krachtbron
Motor(en)	2× Wright R-1820-33 (G-102) "Cyclone"
Vermogen	2× 578 kW
Prestaties
Topsnelheid	343 km/u
Bewapening
Boordgeschut	3 × .30 in (7.62 mm) Browning mitrailleurs
Portaal    Luchtvaart

De Martin B-10 was een Amerikaanse tweemotorige bommenwerper uit het Interbellum. De exportversies van dit toestel stonden ook bekend als Martin 139 en Martin 166. De B-10 was de eerste volledig metalen eendekker bommenwerper van van het United States Army Air Corps (USAAC). De eerste vlucht vond plaats op 16 februari 1932.

Ontwikkeling

De Martin 139 werd ontwikkeld uit het experimentele Martin model 123 uit 1932.. Het ontwerp was voor zijn tijd revolutionair met zijn gesloten cockpits, draaibare geschutskoepels, intrekbaar landingsgestel, intern bommenruim en efficiënte koeling van de motoren. Het maakte de bommenwerpers van die tijd achterhaald.

Inzet

Martin model 166

In 1934 werden 48 exemplaren van het model 139 aan het USAAC geleverd. Gedurende 1935 en 1936 werden nog 103 toestellen van de verbeterde B-10B aan de USAAC geleverd.

In Juli 1936 mocht het toestel ook aan het buitenland geleverd worden. Zes landen bestelden het toestel. Voor gebruik in Nederlands-Indië werden 120 toestellen van model 139 en 166 besteld. Het model 166 was een doorontwikkeling van model 139 en had een betere stroomlijn, opvallend was de lange cockpit die de afzonderlijke cockpits verving.

De ontwikkeling van bommenwerpers ging zo snel dat de B-10 aan het begin van de Tweede Wereldoorlog verouderd was. B-10B squadrons konden zich tijdens de invasie van China en Nederlands-Indië niet meten met de Mitsubishi Zero.

Martin B-10 bommenwerper van de ML-KNIL op Andir (1937)

Mediabestanden

Zie de categorie Martin B-10 van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden.