Martin Kližan

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Martin Kližan
Klizan RG13 (3) (9384392519).jpg
Persoonlijke informatie
Bijnaam Klizko
Nationaliteit Slowaaks
Geboorteplaats Bratislava, Slowakije
Woonplaats Bratislava, Slowakije
Geboortedatum 11 juli 1989
Lengte 1,90 m
Gewicht 75 kg
Profdebuut 2007
Slaghand Links
Totaal prijzengeld $ 1.028.904
Coach Karol Kučera
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 32-40
Titels 1
Hoogste positie 26 (4 maart 2013)
Olympische ringen Olympische Spelen 1e ronde (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 1ste ronde (2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2e ronde (2012-2013)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 2e ronde (2012)
Vlag van Verenigde Staten US Open 4e ronde (2012)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 9-16
Titels 0
Hoogste positie 109 (4 februari 2013)
Olympische ringen Olympische Spelen 1e ronde (2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 2de ronde (2013)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 1ste ronde (2013)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 1e ronde (2012)
Vlag van Verenigde Staten US Open 1e ronde (2012)
Laatst bijgewerkt op: 23 juni 2013
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Martin Kližan (Bratislava, 11 juli 1989) is een Slowaaks tennisser. Hij heeft één ATP-toernooi op zijn naam staan, en deed mee aan enkele Grand slams. Ook heeft hij 6 challengers op het enkelspel en 3 challengers op het dubbelspel op zijn naam staan.

Carrière[bewerken]

Jaarverslagen[bewerken]

2007[bewerken]

Hij bereikte ITF Future finale in Roemenië (verloor van Niels Desein). Gefaald om zich te kwalificeren voor Roland Garros en ATP Los Angeles. Hij maakte zijn ATP-debuut in ATP Washington, waar hij Konstantinos Economidis versloeg, maar verloor in de 2de ronde van Gaël Monfils.

2008[bewerken]

Hij bereikte ITF Future finale in Kroatië (verloor van Franco Skugor).Hij eindigde dat jaar als wereld No. 606.

2009[bewerken]

Won twee Back-to-back ITF finales (allebei in augustus, in Slowakije van Jiri Skoloudik en in Italië van Philipp Oswald). Stond ook twee keer in een finale, allebei in Kazachstan. De 1ste verloor hij van Alexey Kedryuk, en de 2de verloor hij van Marek Semjan. Eindigde het jaar als No. 234 van de wereld.

2010[bewerken]

Won zijn eerste ATP Challenger Tour in Bratislava, Slowakije van Stefan Koubek in november. Hij won ook twee ITF Futures finales in Marokko (versloeg Alberto Brizzi) en Koeweit (versloeg Mikhail Vasiliev). Kon zich niet kwalificeren voor Australian Open, ATP München, Roland Garros en ATP Umag. Hij kon zich wel kwalificeren voor het ATP-toernooi van Casablanca, waar hij de eerste ronde won van Alexandr Dolgopolov, maar de tweede ronde verloor van Stanislas Wawrinka. Hij maakte zijn Grand slam-debuut als een gekwalificeerde speler op de US Open, waar hij de eerste ronde verloor van Juan Carlos Ferrero.

2011[bewerken]

Gekwalificeerd voor het ATP-toernooi van Belgrado, maar verloor daar in de eerste ronde van Fernando González. Heeft zich niet kunnen kwalificeren voor Wimbledon. Won één ATP Challenger Tour finale in Genua (won van Leonardo Mayer. Hij verloor twee keer een ATP Challenger Tour finale, eerste keer in Rome (verloor van Thomas Schoorel), en een tweede keer in San Marino (verloor van Potito Starace. Gekwalificeerd voor de ATP Challenger Tour Finals in São Paulo in november. Voor het eerst in de Top 100, op No. 86 (12 september).

Palmares[bewerken]

Enkelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score Details
Gewonnen finales
1. 23 september 2012 Vlag van Rusland ATP Sint-Petersburg Hardcourt (i) Vlag van Italië Fabio Fognini 6-2, 6-3 Details
Gewonnen challengers
1. 15 november 2010 Vlag van Slowakije Bratislava Hardcourt (I) Vlag van Oostenrijk Stefan Koubek 7-64, 6-2
2. 5 september 2011 Vlag van Italië Genua Gravel Vlag van Argentinië Leonardo Mayer 6-3, 6-1
3. 12 maart 2012 Vlag van Marokko Rabat Gravel Vlag van Italië Filippo Volandri 6-2, 6-3
4. 19 maart 2012 Vlag van Marokko Marrakesh Gravel Vlag van Roemenië Adrian Ungur 3-6, 6-3, 6-0
5. 14 mei 2012 Vlag van Frankrijk Bordeaux Gravel Vlag van Rusland Tejmoeraz Gabasjvili 7-5, 6-3
6. 14 mei 2012 Vlag van San Marino San Marino Gravel Vlag van Italië Simone Bolelli 6-3, 6-1

Dubbelspel[bewerken]

Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score Details
Gewonnen challengers
1. 11 april 2011 Vlag van Italië Rome Gravel Vlag van Italië Alessandro Motti Vlag van Italië Thomas Fabbiano
Vlag van Italië Walter Trusendi
7-63, 6-4
2. 19 maart 2012 Vlag van Marokko Marrakesh Gravel Vlag van Spanje Daniel Muñoz de la Nava Vlag van Spanje Inigo Cervantes
Vlag van Argentinië Federico Delbonis
6-3, 1-6, [12-10]
3. 14 mei 2012 Vlag van Frankrijk Bordeaux Gravel Vlag van Slowakije Igor Zelenay Vlag van Frankrijk Olivier Charroin
Vlag van Verenigd Koninkrijk Jonathan Marray
7-65, 4-6, [10-4]

Prestatietabellen[bewerken]

Prestatietabel enkelspel[bewerken]

Toernooi 2010 2011 2012 2013 Carrière winst-verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - - - 1R 0-1
Roland Garros - - 2R 2R 2-2
Wimbledon - - 2R 1-1
US Open 1R - 4R 3–2
Winst-verlies 0–1 0–0 5–3 1-2 6-6
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - - - 0-0
ATP Masters 1000
Indian Wells - - - 2R 0-1
Miami - - - 2R 0-1
Monte Carlo - - - 1R 0–1
Rome - - - 1R 0-1
Madrid - - - 1R 0-1
Montreal/Toronto - - - 0–0
Cincinnati - - - 0-0
Sjanghai - - 2R 1-1
Parijs - - 1R 0-1
Olympische Spelen
Olympische Spelen g.t. 1R g.t. 0-1
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 1 0 1
Totaal winst-verlies 3-4 2-4 19-15 7-14 32-40
Eindejaarsranking 155 117 30 n.v.t.

Prestatietabel dubbelspel[bewerken]

Toernooi 2012 2013 Carrière winst-verlies
Grandslamtoernooien
Australian Open - 2R 1-1
Roland Garros - 1R 0-1
Wimbledon 1R 0-1
US Open 1R 0-1
Winst-verlies 0–2 1-2 1-4
ATP World Tour Finals
ATP World Tour Finals - 0-0
ATP Masters 1000
Indian Wells - 1R 0-1
Miami - 1R 0-1
Monte Carlo - - 0–0
Rome - 1R 0-1
Madrid - - 0-0
Montreal/Toronto - 0–0
Cincinnati - 0-0
Sjanghai 1R 0-1
Parijs - 0-0
Olympische Spelen
Olympische Spelen 1R g.t. 0-1
Statistieken
Totaal aantal titels 0 0 0
Totaal winst-verlies 4-8 4-8 9-16
Eindejaarsranking 124 n.v.t.

Externe links[bewerken]