Martin Schulz

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Martin Schulz
Schulz, Martin-2047.jpg
Geboren Hehlrath, 20 december 1955
Land Duitsland
Functie lid Europees Parlement
Sinds 1994
Partij SPD (S&D)
Functies
1994-heden Lid Europees Parlement
2012-heden Voorzitter van het Europees Parlement
2004-2012; 2014 Fractievoorzitter S&D
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Martin Schulz (Hehlrath, 20 december 1955) is een Duits politicus van de SPD en sinds 2012 voorzitter van het Europees Parlement, waar hij sinds 1994 lid van is. Voordat hij voorzitter werd van het parlement, was hij vanaf de Europese Parlementsverkiezingen van 2004 fractievoorzitter van de Partij van de Europese Sociaaldemocraten, en in 2014 vervulde hij die functie korte tijd opnieuw.

Na zijn middelbareschooltijd volgde Schulz een opleiding tot boekhandelaar. Van 1982 tot 1994 had hij een eigen boekhandel in Würselen. In 1974 werd Schulz lid van de SPD en werd actief bij de Jusos (Jonge Socialisten). In 1984 werd hij lid van de gemeenteraad van Würselen. Tussen 1987 en 1998 was hij hier burgemeester.

Aanvaringen in het Europees parlement[bewerken]

Op 2 juli 2003 sprak Schulz de Italiaanse minister-president Silvio Berlusconi aan op het feit dat hij zowel minister-president als media-ondernemer was. Berlusconi antwoordde dat hij Schulz wel geschikt vond voor een rol als Kapo in een film over Duitse concentratiekampen. Berlusconi gaf later aan dat hij dit als "grapje" bedoeld had.[1]

Op 24 november 2010 viel de Britse Europarlementariër Godfrey Bloom Schulz in de rede met de nationaalsocialistische propagandaspreuk "Ein Volk, ein Reich, ein Führer" en noemde Bloom Schulz een "ondemocratische fascist". Bloom werd daarop door de voorzitter van het Europees parlement, Jerzy Buzek, uit de zitting verwijderd. Hiertegen werd door de Nederlandse parlementariër Barry Madlener van de Partij voor de Vrijheid geprotesteerd, omdat Schulz zelf Daniël van der Stoep voor fascist had uitgemaakt, en hiervoor niet uit de zitting was verwijderd.[2]

Voorzitter van het Europees Parlement[bewerken]

Op 17 januari 2012 werd Schulz gekozen tot de nieuwe voorzitter van het Europees Parlement als opvolger van Jerzy Buzek. Volgens enkele fracties in het Europees Parlement was dit vooral dankzij een deal tussen de Europese Volkspartij (EVP) en de Progressieve Alliantie van Socialisten en Democraten (S&D). De S&D steunde de artikel 7.1 procedure tegen Hongarije niet, in ruil voor de steun van de VP en de S&D voor het voorzitterschap. De artikel 7.1 procedure was een formele basis geweest voor debat met Viktor Orbán, minister-president van Hongarije.

Schulz was namens de socialisten kandidaat voor het voorzitterschap van de Europese Commissie voor de periode 2014-2019.[3]

Op 28 mei 2014 maakte Schulz bekend dat hij op 18 juni 2014 zal opstappen als voorzitter van het parlement, omdat hij zich op die datum kandidaat zal stellen voor het fractievoorzitterschap van de S&D. Hij wil in die hoedanigheid met andere fracties gaan onderhandelen over de formatie van een nieuwe Commissie.[4] Hij werd op 18 juni 2014 verkozen tot fractievoorzitter. Hij stelde zich echter opnieuw kandidaat voor het parlementsvoorzitterschap en werd op 1 juli 2014 met een absolute meerderheid in de eerste ronde herkozen.

Kritiek[bewerken]

In september 2012 kwam Schulz onder vuur te liggen omdat hij de inhoud en de verspreiding van de omstreden Mohammedfilm Innocence of Muslims scherp had veroordeeld, en daarbij onvoldoende voor de vrijheid van meningsuiting zou zijn opgekomen.[5][6]

Tijdens de plenaire behandeling van de kwijting van het Europees Parlement over het jaar 2012 werd Schulz ervan beschuldigd zijn macht als voorzitter te misbruiken. Zo heeft hij nadat het parlement een rapport over het budget had goedgekeurd een paragraaf laten schrappen. In die paragraaf werd kritiek geleverd op het feit dat hij het werk van de commissie voor de begrotingscontrole vertraagde door informatie over het fraudeonderzoek rondom oud-commissaris John Dalli achter te houden.[7][8] Schulz zou twee maanden lang hebben verzwegen dat de commissie was uitgenodigd om te getuigen in een Belgische rechtszaak waarin Dalli en hooggeplaatste ambtenaren van de Commissie betrokken zijn.[9] Leden van deze commissie beklaagden zich tijdens de behandeling ook over het feit dat Schulz het personeel dat hem als voorzitter ter beschikking staat gebruikt in zijn campagne om voorzitter van de Commissie te worden.[9] Hij zou in zijn verslagen onvoldoende duidelijk maken welke uitgaven verband houden met zijn voorzitterschap en welke uitgaven zijn gedaan in het kader van die campagne.[10] Bovendien zou hij ten minste vijf van zijn medewerkers een positie als directeur of directeur-generaal in het vooruitzicht hebben gesteld.[7][9]

Uiteindelijk stemden 431 leden voor uitstel van de stemmingen over de kwijting (tegenover 154 tegen en 13 onthouden).[7][11] 399 leden riepen Schulz op zijn functie zelf neer te leggen.[12][13][14] Daniël van der Stoep stelde zijn collega's in een open brief voor om de voorzitter bij de eerstvolgende plenaire vergadering af te zetten.[15][12] Aan deze oproep werd geen gehoor gegeven. Op 16 april 2014 nam het parlement de kwijting, met daarin felle kritiek op Schulz als voorzitter, alsnog met grote meerderheid aan. Alleen S&D stemde teken.[16]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Berlusconi blijft erbij: Het was een grapje, Trouw, 4 juli 2003
  2. Europarlementariër uit debat gezet na nazi-uitspraak, Elsevier, 24 november 2010
  3. (en) Schulz named 'candidate designate' for commission post, EU Observer 6 november 2013, laatst geraadpleegd op 22 januari 2014.
  4. (en) Schulz resigns as European Parliament President, EurActiv 28 mei 2014, laatst geraadpleegd op 3 juni 2014.
  5. Voorzitter Europees Parlement veroordeelt anti-islamfilm krachtig, NRC Handelsblad, 19 september 2012
  6. PVV eist vertrek voorzitter EU-parlement, de Volkskrant, 20 september 2012
  7. a b c (nl) A. Vossers, 'Voorzitter europarlement Martin Schulz beschuldigd van censuur', Elsevier 3 april 2014, laatst geraadpleegd op 7 april 2014.
  8. (en) Thursday in the European Parliament, BBC Democracy Live 3 april 2014 (liveverslag), laatst geraadpleegd op 7 april 2014.
  9. a b c (en) A. Carling, Schulz under fire over ‘censorship’, New Europe 7 april 2014, laatst geraadpleegd op 7 april 2014.
  10. (en) 2013/2196(DEC) - 24/03/2014 Committee report tabled for plenary, single reading, Commissie voor de begrotingscontrole 24 maart 2014, laatst geraadpleegd op 7 april 2014.
  11. (nl) Stemmingsuitslagen. 13. Kwijting 2012: Europees Parlement, Europees Parlement, p. 16-18 (pdf).
  12. a b (nl) 'Zet EP-voorzitter Schulz af', Spits 6 april 2014, laatst geraadpleegd op 7 april 2014.
  13. (nl) 'Oproep om EP-voorzitter Schulz af te zetten wordt steeds luider', De Morgen 6 april 2014, laatst geraadpleegd op 7 april 2014.
  14. (en) 'MEPs cry foul at Schulz’ stunt to avoid resignation', EurActive 4 april 2014, laatst geraadpleegd op 7 april 2014.
  15. (nl) 'Artikel 50 begint afzettingsprocedure Martin Schulz', Artikel 50 5 april 2014, laatst geraadpleegd op 7 april 2014.
  16. a. Vossers, 'Rode kaart' voor voorzitter europarlement Martin Schulz, Elsevier 16 april 2014, laatst geraadpleegd op 20 april 2014.
Voorganger:
Jerzy Buzek
Voorzitter van het Europees Parlement
17 januari 2012 - heden
Opvolger:
Gianni Pittella (waarnemend)
leden (32): Vlag van BelgiëVlag van VlaanderenSocialistische Partij Anders (sp.a) · Vlag van BelgiëVlag van WalloniëParti Socialiste (PS) · Vlag van BulgarijeBǎlgarska Socialističeska Partija (BSP) · Vlag van CyprusΚίνημα Σοσιαλδημοκρατών (EDEK) · Vlag van DenemarkenSocialdemokraterne (SD) · Vlag van EstlandSotsiaaldemokraatlik Erakond (SDE) · Vlag van FinlandSuomen Sosialidemokraattisen Puolue (SDP) · Vlag van FrankrijkParti Socialiste (PS) · Vlag van DuitslandSozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) · Vlag van GriekenlandPanellinio Sokialistiko Kinima (PASOK) · Vlag van HongarijeMagyar Szocialista Párt (MSZDP) · Vlag van IerlandLabour Party (PLO) · Vlag van ItaliëPartito Socialista Italiano (PSI) · Vlag van LetlandLatvijas Sociāldemokrātiskā Strādnieku Partija (LSDSP) · Vlag van LitouwenLietuvos Socialdemokratu Partija (LSDP) · Vlag van LuxemburgLetzeburger Socialistesch Arbechterpartei (LSAP) · Vlag van MaltaPartit Laburista (PL) · Vlag van NederlandPartij van de Arbeid (PvdA) · Vlag van NoorwegenDet Norske Arbeiderpartiet · Vlag van OostenrijkSozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ) · Vlag van PolenSojusz Lewicy Demokratycznej-Unia Pracy (SLD-UP) · Vlag van PortugalPartido Socialista · Vlag van RoemeniëPartidul Social Democrat (PSD) · Vlag van SloveniëSocialni Demokrati (SD) · Vlag van SlowakijeStrana SMER - Sociálna Demokracia (Smer) · Vlag van SpanjePartido Socialista Obrero Español (PSOE) · Vlag van TsjechiëČeská Strana Sociálně Demokratická (ČSSD) · Vlag van ZwedenSveriges socialdemokratiska arbetareparti · Vlag van Verenigd KoninkrijkLabour Party (LP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van Noord-IerlandPáirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre (SDLP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van SchotlandPàrtaidh Làbarach na h-Alba (PLA) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van WalesLlafur Cymru (LC)
Partijvoorzitters: Wilhelm Dröscher · Robert Pontillon · Joop den Uyl · Vítor Constâncio · Guy Spitaels · Willy Claes · Rudolf Scharping · Robin Cook · Poul Nyrup Rasmussen
Fractievoorzitters EP: Guy Mollet · Hendrik Fayat · Pierre Lapie · Willi Birkelbach · Käte Strobel · Francis Vals · Georges Spénale · Ludwig Spénale · Ernest Glinne · Rudi Arndt · Jean-Pierre Cot · Pauline Green · Enrique Baron Crespo · Martin Schulz
Fracties EP: Fractie van de Socialisten (S) ('53-'58) · Socialistische Fractie (SOC) ('58-'93) · PES ('93-'09) · Socialisten en Democraten (S&D) ('09)
Voorloper: Confederatie van Socialistische Partijen van de Europese Gemeenschap (CSPEG)
Commissarissen Barroso II: Catherine Ashton · Joaquín Almunia · Maroš Šefčovič · María Damanáki · Štefan Füle · László Andor
Leden Europese Raad: Werner Faymann · Helle Thorning-Schmidt · François Hollande · Robert Fico · Matteo Renzi · Joseph Muscat · Zoran Milanović · Stefan Löfven · Bohuslav Sobotka