Martinisme

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het Martinisme-zegel

Het martinisme is de naam die door Papus (1865-1916) werd gegeven aan de spirituele beweging ontstaan uit de leringen van Louis-Claude de Saint-Martin (1743-1803). De Saint-Martin noemde zich "De onbekende filosoof" en onder deze naam schreef hij vele werken. De titels van zijn boeken geven de stadia van de spirituele evolutie van de mens aan, zoals 'Le Crocodile', 'l'Homme de Desir', 'l'Homme-Dieu', enzovoorts.

De kern van het martinisme is de 'Weg van het hart'. Zoals De Saint-Martin het zelf formuleerde: "Het doel van inwijding is ingaan in het hart van God en God laten ingaan in jouw eigen hart." De inwijding wordt binnen het martinisme van Inwijder op Inwijdeling in persoon overgegeven, en iedere martinist is er van doordrongen dat er niets meer dan een zaadje is overgedragen en dat de ingewijde dat zelf tot wasdom moet brengen.

Papus en Augustin Chaboseau hadden allebei bepaalde twijfels aan hun persoonlijke filiatie van de inwijdingen van Louis-Claude de Saint-Martin. Daarom hebben ze hun eigen inwijdingen met elkaar uitgewisseld, zodat ze allebei zeker waren van hun regulariteit. Samen stichtten zij vervolgens de martinistenorde.

Het martinisme is geen vrijmetselarij, maar wordt er vaak mee geassocieerd, wegens zijn rituaal dat deels op dat van de vrijmetselarij is geënt en wegens de vele dubbele lidmaatschappen tussen beide bewegingen. Daarom wordt het gerekend tot de para-maçonnerie.

Het martinisme moet niet worden verward met de martinistenkerk of lutherse Kerk, waar volgelingen van Maarten Luther kerkten.

Na de dood van Papus ontstonden in de wereld verschillende martinistenorden, waarvan de meeste van de orde van Papus afstamden en dus ook aanspraak maken op die filiatie.

Lijst van martinistenorden[bewerken]

Transobediënte bewegingen[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]