Maurice de Guérin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Georges Maurice de Guérin du Cayla (kasteel Le Cayla, 4 augustus 1810 – kasteel Le Cayla, 19 juli 1839) was een Frans dichter.

Guérin werd geboren in een verarmde adellijke familie in het familiekasteel Le Cayla nabij Andillac in Languedoc. Tijdens zijn jeugd werd hij opgeleid voor een carrière in de Kerk en ging hij naar een seminarie te Toulouse en vervolgens naar het Collège Stanislas te Parijs. Hierna sloot hij zich in de herfst van 1832 aan bij de La Chesnaye-gemeenschap in Bretagne, die was gesticht door Lamennais. Toen in 1833 Lamennais uit de gratie van Rome viel en hij zich van de gemeenschap afsneed, volgde Guérin diens voorbeeld.

In het begin van 1834 trok Guérin naar Parijs waar hij gedurende korte tijd les gaf aan het Collège Stanislas. In november van 1838 huwde hij een welgestelde creoolse dame. Hij stierf echter een paar maanden later aan longtuberculose. Na zijn dood werd in de Revue des deux mondes van 18 mei 1840 een herdenkingsstuk gepubliceerd dat was geschreven door George Sand en waaraan twee van zijn schrijfsels waren toegevoegd: het prozagedicht Le Centaure, dat Guérin al in 1836 had geschreven, en een ander kort gedicht. In 1861 publiceerde Guillaume-Stanislas Trébutien het verzamelwerk Reliquiae, dat onder andere het gedicht Le Centaure, een aantal brieven en andere gedichten en zijn dagboek bevatte. Dit werk bevatte ook een korte biografie en kritiek van Sainte-Beuve. In 1862 volgde een nieuwe uitgave onder de titel Journal, lettres et poèmes. Ook zijn zus Eugénie, die een grote bron van inspiratie was geweest, gaf enkele van zijn werken uit.

Hoewel Guérin vooral een dichter was, is het zijn proza dat als het origineelst voor de dag komt. De charme van zijn prozawerken ligt vooral in zijn sterke passie (zelfs gaande tot een ware aanbidding) voor de natuur.