Maurikios
| Maurikios | ||||
 |
||||
| Geboortedatum | 539 | |||
| Sterfdatum | 602 | |||
| Tijdvak | Justiniaanse dynastie | |||
| Periode | 582-602 | |||
| Voorganger | Tiberios II Constantijn | |||
| Opvolger | Phokas | |||
| Staatsvorm | dominaat | |||
| Caesar onder | Justinus II (574–578) | |||
| Persoonlijke gegevens | ||||
| Naam bij geboorte | Flavius Mauricius Tiberius | |||
| Naam als keizer | Flavius Mauricius Tiberius Augustus | |||
| Gehuwd met | Constantina | |||
| Romeinse keizers | ||||
|
||||
Flavius Mauricius Tiberius (Grieks: Φλάβιος Μαυρίκιος Τιβέριος Αύγουστος; Armeens: Մաւրիկ, Moriek) (Arabissos (Cappadocië, 539 - Chalkedon, november 602), bekend als Maurikios of Mauritius (Nederlands, verouderd: Maurits), was keizer van het Byzantijnse Keizerrijk van 582 tot 602. Als Cappadocische generaal was hij tot opvolger benoemd door Tiberios II Constantijn. Hij trouwde met Tiberios' dochter Constantina, en toen zijn schoonvader een week later stierf werd hij keizer.
Traditioneel wordt Maurikios genoemd als de auteur van het militaire traktaat Strategikon hetgeen in militaire kringen alom geprezen wordt als eerste en enige geraffineerde theorie van gecombineerde strijdkrachten tot de Tweede Wereldoorlog. Er zijn ook theorieën dat dit boek het werk is van zijn broer Petrus of van een andere generaal aan Maurikios' hof.
Het bewind van Maurikios werd bemoeilijkt door schier onophoudelijke oorlogen aan alle grenzen, en ondanks zijn excellente regeercapaciteiten kon hij slechts tijdelijk de disintegratie van het grote rijk van Justinianus I voorkomen.
Kort na zijn troonsbestijging in 590 had hij een gelukkige hand in de tussenkomst in de Perzische successie-oorlog. Hij hielp de jonge Khusro II om zijn troon terug te winnen. Khusro trouwde ook met een zekere Maria, waarschijnlijk Maurikios' dochter. Daartegenover stond dat Armenië en oostelijk Mesopotamië teruggegeven werd aan het Byzantijnse rijk.
In zijn tijd werden de Balkanprovincies dusdanig grondig verwoest door Slavische volkeren dat ze nooit meer herstelden. De Slaven drongen helemaal door tot de Peloponnesos, en meerdere succesvolle maar uitputtende campagnes tegen hen waren nodig. In het westen organiseerde Maurikios het bedreigde Byzantijnse grondgebied in Italië en Afrika in exarchaten, geregeerd door een militaire gouverneur of exarch.
In 597 schreef een zieke Maurikios zijn testament waarin hij zijn ideeën beschreef over het besturen van het Keizerrijk. Zijn oudste zoon, Theodosius, zou vorst worden in het Oosten vanuit Constantinopel, en zijn tweede, Tiberios, in het Westen met als hoofdstad Rome. Sommige geschiedschrijvers geloven dat zijn twee jongste zonen geacht werden om Illyricum en Noord-Afrika te krijgen.
In 602 vaardigde Maurikios, altijd worstelend met een gebrek aan geld, een decreet uit dat het leger voortaan aan gene zijde van de Donau moest blijven tijdens de winter. De uitgeputte troepen kwamen in opstand tegen de keizer, benoemden een zekere Phokas als hun leider en eisten dat Maurikios zou aftreden en ofwel zijn zoon ofwel generaal Germanus, Theodosius' schoonvader, zou benoemen als opvolger.
Beide mannen werden beschuldigd van verraad, maar oproer brak uit in Constantinopel en de keizer en zijn familie verlieten de stad richting Nicomedië. Theodosius ging oostelijk naar Perzië, het is onduidelijk of hij gestuurd was door zijn vader of dat hij daar zelf naartoe vluchtte. Phokas reed Constantinopel binnen en werd gekroond als keizer terwijl zijn troepen Maurikios en zijn familie gevangen namen. Er wordt gezegd dat de onttroonde keizer gedwongen werd om toe te kijken terwijl zijn vijf zonen werden afgeslacht totdat hij zelf werd onthoofd. Keizerin Constantina en haar drie dochters werden gespaard en naar een klooster gestuurd. In de Orthodoxe Kerk wordt Maurikios geëerd als een heilige.
Externe link [bewerken]
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Maurice op Wikimedia Commons. |
