Max Amann (politicus)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Max Amann

Max Amann (München, 24 november 1891 - aldaar, 10 maart 1957) was een Duitse politicus en uitgever. Hij was een van de vroegste volgelingen van Adolf Hitler, die in de Eerste Wereldoorlog onder Amann gediend heeft (Amann was diens sergeant).

Amann werd als een van de eersten in 1921 lid van de Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij (zijn partijlidmaatnummer was drie) en nam in 1923 deel aan de Bierkellerputsch, waarvoor hij enige maanden in de Gevangenis van Landsberg - waar ook hoofdcouppleger Hitler gevangen zat - moest doorbrengen. Van 1924 tot 1933 zat hij in de gemeenteraad van München en vervolgens van 1933 tot 1945 in de Rijksdag.

Amann organiseerde vanaf 1925 de uitgeverij van de NSDAP; bladen die hieruit voortkwamen waren onder andere de Völkischer Beobachter en Das Schwarze Korps. Vanaf 1933 was hij Reichsleiter für die Presse ('rijksleider voor de pers') en in datzelfde jaar kreeg hij ook de leiding over de Duitse persvereniging, waardoor hij de Duitse pers met het nationaalsocialisme kon 'gelijkschakelen'. In 1941 werd hij benoemd tot SS-Obergruppenführer maar dit betrof slechts een eretitel.

Amann was ook betrokken bij de totstandkoming van Mein Kampf. Hij schreef de tweede druk op de typemachine terwijl deze door Hitler werd gedicteerd. Ook wist hij deze te overreden de titel in Mein Kampf om te zetten. Hitler had zijn boek oorspronkelijk Viereinhalb Jahre Kampf gegen Lüge, Dummheit und Feigheit als titel meegegeven.

Na de oorlog werd Amann in 1948 tot zeven jaar dwangarbeid veroordeeld maar kwam in 1953 vrij. Hij overleed vier jaar later op 65-jarige leeftijd.