Max Beckmann

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Max Beckmann (Leipzig, 12 februari 1884 - New York, 27 december 1950) was een Duits expressionistisch kunstschilder.

Biografie[bewerken]

In 1900 begint hij zijn schildersopleiding in Weimar. Vier jaar later vestigt hij zich in Berlijn en daar huwt hij in 1906 met Minna Tube. In 1894 verloor hij zijn vader, kort voor zijn huwelijk (september 1906) ook zijn moeder, hij trouwt een maand na haar overlijden. Hij vertrekt als medisch vrijwilliger tijdens de Eerste Wereldoorlog eerst naar het Oost-Pruisisch front (1914), later naar Vlaanderen en Straatsburg (1915) waar hij mentaal instort. Hij verhuist van Berlijn naar Frankfurt, en wordt daar bijzonder leraar aan de Stedelijke Academie. In 1925 scheidt hij van Minna en huwt met Mathilde von Kaulbach. Tijdens het einde van de jaren '20 heeft hij veel succes, heeft hij een goede positie als professor, en verschijnen er publicaties over hem. In 1933 ontnemen de nazi's hem deze betrekking en wordt hem een tentoonstellingsverbod opgelegd. Beckmann keert vervolgens vanuit Frankfurt terug naar Berlijn. In 1937 wordt zijn werk getoond op de beruchte tentoonstelling van 'gedegenereerde kunst' (Entartete Kunst).

Al vanaf 1903 verbleef Beckmann ook regelmatig in Parijs, alwaar hij zich met de grote moderne schilders, met name Picasso, wilde meten. Het lukte hem echter niet om daar echt door te breken.

Hij ontvlucht Duitsland en vestigt zich in Amsterdam (1937-1947). Zijn atelier is gevestigd aan het Rokin, nummer 85. In Amsterdam krijgt hij niet veel erkenning, maar is hij wel productief. In de stad komen 280 schilderijen tot stand, ongeveer een derde van zijn totale oeuvre, waaronder de triptieken Acrobaten (1939), Perseus (1941), Toneelspelers (1942), en Carnaval (1943).

In 1947 vestigt hij zich in de Verenigde Staten. Zijn roem is hem al vooruitgesneld, en hij krijgt dan ook een warm onthaal. Vanaf september 1947 tot juni 1949 gaf hij les aan de Washington University in St.Louis. Hij had daar echter geen vaste aanstelling en na zijn tweede jaar in St.Louis heeft hij in januari 1949 de mogelijkheid les te gaan geven aan de Brooklyn Academy Museum School voor de komende herfst. Na het tweede jaar St.Louis geeft hij les in de zomer aan de Universiteit van Colorado te Boulder. Na een jaar New York geeft hij les aan Mills College in Oakland in de zomer van 1950. Tussendoor is hij zomer 1948 nog in Amsterdam om de visa te veranderen (waarschijnlijk permanent te maken) en de verhuizing van zijn bezittingen te regelen.

Beckmann had snel succes maar het is zijn oorlogservaring die hem zal tekenen. Vanaf 1915-16 worden zijn kleuren feller, zijn lijnen dikker, zijn onderwerpen grotesker. Carnaval (1920), Mooi, een park in Frankfurt (1921), De droom (1921) zijn slechts enkele van de overgangswerken die zullen leiden naar meesterwerken zoals de befaamde tryptieken Vertrek (1932-33), Acrobaten (1939) en De Argonauten (1949-50).

Schilderstijl[bewerken]

Beckmann situeert zich tussen het expressionisme van Die Brücke (met onder meer Ernst Ludwig Kirchner en Erich Heckel) en de anekdotiek van de Neue Sachlichkeit (met Otto Dix en George Grosz).

Werk in openbare collecties (selectie)[bewerken]

Tentoonstellingen (selectie)[bewerken]

Er waren tentoonstellingen in het Museum of Modern Art (1995) en het Guggenheim Museum (1996) in New York, en in musea in Rome (1996), Valencia (1996), Madrid (1997), Zürich (1998). Het Saint Louis Art Museum heeft een tentoonstelling in (1998/1999), in München (2000). In 2002 is er een tentoonstelling in het Centre Pompidou in Parijs [3] en in het Tate Modern in London in 2003.[4]. In Frankfurt (2006) en in Amsterdam (2007).

  • Max Beckman in Amsterdam van 13 september 2007 t/m 6 januari 2008 in de Pinakothek der Moderne in München [5]
  • The Watercolours and Pastels van 3 maart t/m 28 mei 2006 in de Schirn Kunsthalle in Frankfurt am Main [6]
  • In 2007 organiseerde het Van Gogh Museum een tentoonstelling met werk van Beckmann uit de periode (van '37 tot '47) dat hij noodgedwongen in Amsterdam verbleef. Hoewel een derde van zijn oeuvre in deze tijd is gemaakt, bevindt er zich nauwelijks werk uit die tijd in een publieke collectie. Drie schilderijen van Beckmann zijn in het bezit van Nederlandse musea, waarvan twee uit zijn Nederlandse periode, waaronder het belangrijke werk Dubbelportret Max Beckmann en Quappi [7] uit 1941 (in het bezit van het Stedelijk Museum Amsterdam).
  • The Liberation of the Palette in het Museum Ludwig in Keulen [8]

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties