Maximilian von Weichs

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ga naar: navigatie, zoeken
Maximilian von Weichs
12 november 188127 juni 1954
Geboorteplaats Dessau
Plaats van overlijden Bonn
Land/partij Duitse Rijk/Nazi-Duitsland
Krijgsmachtonderdeel Landmacht
Rang Generaal-veldmaarschalk
Eenheid Duitse leger
Veldslagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog en Tweede Wereldoorlog

Maximilian Maria Joseph Karl Gabriel Lamoral Reichsfreiherr von und zu Weichs an der Glon (Dessau, 12 november 1881Bonn, 27 juni 1954) was een Duits generaal-veldmaarschalk tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Na het einde van de Eerste Wereldoorlog bleef von Weichs in de Reichswehr, het leger van de Weimarrepubliek. In de Wehrmacht diende hij tijdens de Tweede Wereldoorlog onder meer in de Poolse campagne en de Slag om Frankrijk. Voor zijn successen in de invasie van Frankrijk werd hij gepromoveerd tot kolonel-generaal. Daarna vocht von Weichs nog in de Joegoslavische campagne, Operatie Barbarossa en Operatie Fall Blau. Het was Weichs' taak om onder meer Stalingrad in te nemen. Toen von Weichs zich bij Hitler bekloeg over de oorlogsplannen in het oosten, negeerde die hem. Toen Weichs voortelde de Duitse troepen uit Stalingrad terug te trekken, viel die uit de gratie van Hitler.

Na de nederlaag in Stalingrad kreeg von Weichs het bevel over de troepen in de Balkan. Hij werd op rust gesteld op 25 maart 1945 en gearresteerd door Amerikaanse troepen in mei van datzelfde jaar. Tijdens de Processen van Neurenberg werd von Weichs schuldig bevonden aan oorlogsmisdaden maar niet veroordeeld wegens gezondheidsredenen.

 
Persoonlijke instellingen