Mayita Sickesz

Maria (Mayita) Sickesz (8 januari 1923) was tot 13 juli 2010 arts en is grondlegger van de orthomanuele therapie.

Opleiding

Sickesz volgde een studie geneeskunde en studeerde in 1950 af als arts.

Orthomanuele behandelwijze

Vanaf de jaren zestig ontwikkelde zij de orthomanuele behandelwijze, een variant op de osteopathie.. Zij legt hierin de nadruk op veranderingen in de stand van de individuele onderdelen van de wervelkolom en andere gewrichten binnen het bewegingsapparaat. Deze veranderingen zouden volgens haar pijn en autonome reacties kunnen veroorzaken. Correctie van deze veranderingen zou tot een vermindering van deze klachten leiden. Sickesz heeft niet in wetenschappelijke peer-reviewed tijdschriften gepubliceerd over deze techniek. 13 december 2010 is zij zestig jaar praktiserend arts. De orthomanuele geneeskunde is ontwikkeld voor de behandeling van rug en nek klachten, alsmede ook behandeling van gewrichtsklachten, zoals bv. knie, elleboog en schouderpijn. Een veel voorkomende behandeling is het corrigeren van de zogenaamde bekkenscheefstand, vaak gezien als " beenlengteverschil ". In Nederland passen inmiddels ongeveer 65 artsen de orthomanuele behandelwijze toe .

Kritiek

De handelwijze van Sickesz is omstreden, met name omdat zij beweert dat zij met deze behandelwijze, waarbij wervels worden rechtgezet, ook de ontstaansgeschiedenis van psychiatrische ziekten als autisme en schizofrenie kan verklaren, door daarin ook op jonge leeftijd opgedane schedeltraumata te betrekken. Er is geen wetenschappelijk onderzoek gedaan naar de werking van de behandelmethode.

In 1976 moest Sickesz vanwege een orthomanuele behandeling voor het medisch tuchtcollege komen, waar haar de straf van berisping werd opgelegd. In hoger beroep werd deze berisping ongedaan gemaakt. Deze zaak ging overigens niet over medisch handelen.

Door de Vereniging tegen de Kwakzalverij werd ze in de kwakzalvers-top 20 van de twintigste eeuw gezet. In 2007 won Sickesz in hoger beroep een rechtszaak tegen de Vereniging. De rechter oordeelde dat " Voor de uitleg van de term kwakzalver dient Van Dale, Groot Woordenboek der Nederlandse Taal als uitgangspunt. De vraag of een arts die de orthomanuele geneneeskunde (OMG) beoefent, een kwakzalver genoemd mag worden, wordt ontkennend beantwoord. Niet kan worden gezegd dat OMG ‘nutteloos’ is als bedoeld in de definitie van Van Dale, laat staan dat de arts die OMG beoefent zou mogen worden bestempeld als boerenbedrieger, oplichter of knoeier, volgens Van Dale synoniemen van de term kwakzalver." De Volkskrant zette deze gerechtelijke uitspraak op nummer één in haar Top Tien van wetenschappelijke blunders van het jaar 2007, daar het hier zou gaan om het grootste wetenschappelijk ondersteunde 'gebrek aan benul'. Het Hof veroordeelde de Vereniging o.a. tot het plaatsen van een rectificatie in de NRC en De Telegraaf van 10 bij 20 cm (sic), maar vergat daar een dwangsom aan te verbinden. Die rectificatie is er dus nooit gekomen. De Hoge Raad heeft per 2009-05-15 de uitspraak van het hof in Amsterdam vernietigd en de zaak terugverwezen naar het hof in Den Haag.

Schorsing

In juli 2010 heeft het Regionaal Tuchtcollege voor de Gezondheidszorg te 's-Gravenhage na een klacht van een patiënt n.a.v. een foutieve diagnose en behandeling besloten om Sickesz als arts te schorsen. In hoger beroep bevestigde het Centraal Tuchtcollege de uitspraak dat de verkeerde diagnose was gesteld, dat de arts onbekwaam was om de diagnose te stellen en de behandeling niet had mogen geven, maar verlaagde de straf tot een schorsing van 1 jaar voorwaardelijk omdat de nadelige gevolgen voor de klaagster niet aannemelijk waren gemaakt. Het Centraal Tuchtcollege rekende het Sickesz voorts zwaar aan dat zij zich (naar eigen zeggen) niets aantrekt van de haar door het Regionaal Tuchtcollege opgelegde maatregel en als arts is blijven werken.Hierdoor mag Sickesz zich weer arts noemen.

Bronnen, noten en/of referenties

Bronnen, noten en/of referenties: