Megaron

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een megaron (Oudgrieks: μέγαρον / mégaron) was een langgerekt gebouw, met de deur aan een van de korte zijden, en daarvoor een voorportaal met twee zuilen. Het is typisch voor de Minoïsche en Myceense bouwkunst, maar is ook geättesteerd in Anatolië.

Evolutie[bewerken]

Minoïsche megaron[bewerken]

In de Minoïsche beschaving was een megaron een groot gebouw van twee verdiepingen, dat de paleisarchitectuur nabootste en als zetel van een lokale vorst diende.

Myceense en archaïsch-Griekse megaron[bewerken]

Myceense megaron van Methana.
Plattegrond van de tempel van Salomo.

Myceense en archaïsche heiligdommen in de vorm van een langgerekt gebouw, dat in drie ruimtes was onderverdeeld, werden eveneens aangeduid met de term megaron. Beroemde voorbeelden zijn onder andere in Mykene (Peloponnesos), Tiryns, Pylos of Methana te vinden. Sinds de Myceense cultuur bevond zich een centrale haard in deze ruimte, alsook de troon. Deze bouwstijl geldt als de voorloper van de Griekse tempels en de Andron. Ook de Tempel van Salomo in Jeruzalem had deze drieledige vorm.

Een megaron werd soms ook gebruikt bij het offeren van levende wezens aan chtonische goden, waarbij het offerdier dan in het megaron werd geplaatst. Soms gebruikte men echter een bothros ("put") hiervoor.

Bekende megara[bewerken]

Een van de bekendste megara is de grote ontvangstzaal van de koning in het paleis van Tiryns. In de hoofdruimte was de troon tegen de rechterwand geplaatst en de centrale haard werd omgeven door vier Minoïsch aandoende houten zuilen die dienden als steun voor het dak.

Het megaron van Odysseus is ons bekend uit de omschrijving in de Odysseia.

Referenties[bewerken]

  • W.R. Biers, The Archaeology of Greece: An Introduction, Ithaca, 1987.
  • C.P. Klein (ed.), Gardner's Art Through the Ages, Harcourt Brace, 199610. ISBN 0155011413
  • E. Vermeule, Greece in the Bronze Age, Chicago, 1972.