Mer de Glace

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Bovenste gedeelte van de Mer-de-Glace: bovenaan, het firnveld Géant met een steile hellingshoek van 12 graden; in het midden, de steilere ijscascade, Cascade du Talèfre; onderaan, de Forbes-banden of ogiven die iedere zomer en winter in de ijscascade ontstaan uit de massahuishouding van de gletsjer. De gletsjer onderscheidt zich door de zachte hellingshoek
Middengedeelte Mer-de-Glace. De zichtbare ogiven aan het oppervlak zijn ontdekt door James Forbes (1859)

Mer-de-Glace (Zee van IJs) is een gletsjer gelegen aan de noordzijde van de Mont Blanc in Chamonix. De gletsjer met een totale lengte van 12 km is onder de firnlijn 7 km lang en tot 420 m diep en beweegt over de gehele gletsjer gemeten gemiddeld 95 m per jaar, gelegen in een gebied van 32 km². Het is de op één na langste gletsjer in de Alpen na de Aletschgletscher in Zwitserland. De Mer-de-Glace is te bereiken met de tandradbaan Chemin de fer du Montenvers. Velen komen de Mer-de-Glace bezoeken. De historische Mer-de-Glace is de nationaal gletsjer van Frankrijk.

Anatomie

De samengestelde geltsjerijsstroom van de Mer-de-Glace is dalwaarts door drie hoofdarmen gevoed die ieder een eigen firnveld bezitten: Taléfre, Lexchaux en Géant. Deze volgt de algemene dalgang en gaat met de wendingen van de vallei mee. Een slingerende eerste orde valleigletsjer met oppervlaktestrucktuurbanden, die tot in het dal van Charmonix kan reiken.

Zie ook[bewerken]

Terugtrekking van gletsjers sinds 1850
Gletsjerkinematica
Gletsjerdynamica