Michel Ney

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Michel Ney (10 januari 1769 – 7 december 1815), Prins van de Moskva, Hertog van Elchingen, was maarschalk in het leger van Napoleon Bonaparte.

Hij klom in de Franse Revolutie-oorlogen snel op in het leger en werd in 1804 maarschalk. Hij onderscheidde zich o.a. door het veroveren van Maagdenburg (1806) en de slag bij Borodino aan de Moskva (1812).

Omdat hij de Restauratie erkende, benoemde Lodewijk XVIII hem na de verbanning van Napoleon tot bevelhebber van de 6e Franse divisie. Toen hij echter werd uitgezonden tegen de van Elba teruggekeerde Napoleon, liep hij over bij Auxerre (17 maart 1815).

Tijdens de hieropvolgende Waterloo-campagne (honderddagenoorlog) was hij de bevelhebber van de linkerflank van het Franse leger; in deze rol commandeerde hij het Franse 1e en 2e legerkorps, alsmede cavaleriekorpsen. Hij slaagde er niet in de Hertog van Wellington in de Slag bij Quatre Bras te verslaan. Tijdens de Slag bij Waterloo was hij operationeel commandant onder Napoleons supervisie.

Na de definitieve nederlaag van Napoleon werd Michel Ney in Parijs gefusilleerd wegens hoogverraad. Hij weigerde geblinddoekt te worden en gaf zelf het bevel tot schieten.

Wegens zijn grote moed kreeg hij onder zijn manschappen de naam 'dapperste der dapperen'. Zo werden tijdens één slag vier paarden onder hem weggeschoten. Zijn tactisch inzicht is echter door historici altijd sterk bekritiseerd; zijn ongecoördineerde aanvallen bij Quatre Bras en Waterloo zouden oorzaak zijn geweest van Napoleons nederlaag.