Michelle Duff

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Michelle Ann Duff (Toronto, 13 december 1939) geboren als Michael Alan Duff, is een voormalig motorcoureur. Haar beste seizoen was 1965, toen ze tweede werd in de 250 cc klasse, vierde in de 125 cc klasse en elfde (met slechts één race) in de 500 cc klasse.

Mike Duff[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Mike Duff kreeg op zijn dertiende interesse in motorfietsen en vertelde op school dat hij er zelfs op reed. Om zijn gezicht te redden ten opzichte van zijn klasgenoten “leende” hij de BSA C12 van zijn oudere broer en reed ermee langs de school. Dat werd zowel door zijn ouders als zijn broer niet op prijs gesteld, en al snel kocht Mike zijn eigen Triumph Tiger en daarna een raceversie van de Tiger. Op zijn vijftiende tekenden zijn ouders voor de aanvraag van een racelicentie en in het voorjaar begon de racecarrière van Mike Duff.

Racecarrière[bewerken]

In 1957 werd de Triumph vervangen door een Norton Manx en in de drie jaren erna racete Mike ermee in regionale wedstrijden in Canada. In december 1959 boekte Mike een bootpassage naar Liverpool, terwijl de motorfiets naar de Norton fabriek in Birmingham werd gestuurd om opgewaardeerd te worden naar de specificaties van 1960. Mike nam onder andere deel aan de TT van Man en een aantal andere races, maar na een val in Oulton Park ging hij gedesillusioneerd terug naar huis. Na een half jaar in een fabriek in Toronto gewerkt te hebben was het enthousiasme voor het racen echter terug. Voor het seizoen van 1961 kocht hij een Matchless G50 én een AJS 7R “Boy Racer”. De machines werden beide geproduceerd onder verantwoordelijkheid van Associated Motor Cycles en waren feitelijk (op de cilinderinhoud na) identiek. In dat jaar werd hij vijftiende in de Junior TT (350 cc) van Man en veertiende in de Senior TT (500 cc). In de Grand Prix van België op Spa-Francorchamps werd hij als privérijder vierde achter Gary Hocking (MV Agusta), Mike Hailwood (Norton) en Bob McIntyre (Norton). Aan het einde van 1961 reed hij nog een aantal races in Finland en Zweden. In 1972 werd Duff uitgenodigd door Tom Arter om de AMC fabrieksracers te testen samen met Hugh Anderson. Daardoor kon hij vijfde worden in de Junior TT. In de Senior TT viel hij op een tweede plaats liggend uit met een gebroken krukas. In 1964 werd hij vierde in de Senior TT en zesde in de Junior TT. Voor Yamaha reed hij de Lightweight (250 cc) TT, de Dutch TT en de Belgische Grand prix met de 250 cc RD 56. In de TT van Man viel hij uit, in Nederland werd hij vijfde en hij won zijn eerste Grand Prix in België in een nieuwe recordtijd. Hierdoor was hij de eerste Noord-Amerikaan die een wedstrijd voor het wereldkampioenschap won én de eerste die een 250 cc motor met een gemiddelde boven de 190 km/h gemiddeld op Spa reed. Een week na Spa-Francorchamps werd hij derde in de Grand Prix van Duitsland. In Monza werd hij tweede met de Yamaha met een nieuw ronderecord. Intussen reed Mike Duff met de 350 cc AJS en de 500 cc Matchless en hij werd derde in het wereldkampioenschap 350 cc. Eind 1964 werd hij uitgenodigd om naar Japan te komen waar hij een fabriekscontract voor 1965 kreeg aangeboden. 1965 Was het beste jaar voor Mike Duff. In de Senior TT viel hij uit, maar hij werd tweede in de 250 cc TT, derde in de 125 cc TT en derde in de 500 cc TT, nog steeds op de Matchless G50. In dat jaar won hij ook de 125 cc TT van Assen en de 250 cc Grand Prix van Finland. Aan het einde van het jaar crashte hij tijdens het testen van de nieuwe Yamaha RD 05 viercilinder. Hij brak zijn bekken en een heupgewricht. Toch werd hij uiteindelijk tweede in het 250 cc kampioenschap. Hij bracht zes maanden in het ziekenhuis door, maar in juni 1966 ging hij weer naar Europa om als privérijder te racen met de Yamaha tweecilinders (de fabrieksrijders Phil Read en Bill Ivy reden de nieuwe viercilinders). Tijdens dit seizoen moest hij zich een nieuwe racehouding aanmeten, maar aan het einde van het seizoen versloeg hij Bill Ivy in Mallory Park en kon hij in de 350 cc klasse de strijd aangaan met Giacomo Agostini. In 1967 was hij nog steeds privérijder op de 350 cc AJS en de 500 cc Matchless, die hij voor Tom Arter bestuurde. Hij realiseerde zich dat een profcontract er niet meer inzat, ondanks zijn werk voor AMC. Hij ging terug naar Canada om aan de Canadese Grand Prix mee te doen. Daar werd hij derde achter Hailwood en Agostini. In 1968 vertrok Duff naar Californië, maar hij bleef in Canada en de Verenigde Staten racen. Hij behaalde een derde plaats in de Daytona 200. In 1969 won hij het “Eastern Canadian Championship” en een groot aantal races in het oosten van Canada. Aan het einde van dat jaar stopte hij voorgoed met racen.

Privéleven[bewerken]

In 1963 trouwde Mike Duff met de Finse Maj-Britt Kristina. Eind 1963 kregen ze een zoon: Anthony Michael. Eind 1964 werd dochter Jacqueline Kristina geboren. In 1967 scheidde hij van Maj-Britt. Hij vertrok met de kinderen naar Californië om als redacteur te gaan werken voor Cycle World Magazine. Eind 1969 werd Mike Duff dealer van Yamaha motorfietsen en sneeuwscooters. Hij was intussen getrouwd met zijn tweede vrouw, Carol. In 1972 werd hun zoon Christopher Alan geboren. In 1978 voorzag hij een terugval in de motorfietsverkopen en hij opende een werkplaats waar hij ging werken voor andere dealers in de omgeving van Toronto.

Michelle Duff[bewerken]

Aan het begin van 1984, na veel jaren van emotionele pijn en frustratie, sloot Mike Duff zijn werkplaats, scheidde van Carol en ging in een buitenwijk van Toronto als vrouw leven onder de naam Michelle Ann Duff. Ze onderging een aantal geslachtsveranderende operaties, die in 1987 voltooid waren. In 1996 voltooide ze ook haar eerste boek “Make Haste, Slowly”. Dit gaat voornamelijk over de racecarrière van Mike/Michelle. In het voorjaar van 2000 verhuisde ze naar de wildernis van Centraal Ontario. Daar kocht ze een huisje en een stuk land vol met rotsen, bomen en bosjes. Daar lopen beren door de tuin en herten over de weg. In 2005 publiceerde ze een kinderboek over een motorfiets, getiteld “Serial Number 6218”. Vanaf december 2005 ging Michelle zich voornamelijk bezighouden met schrijven. Ferry Brouwer nodigde Michelle Duff in 2007 uit voor een demonstratie van een paar Yamaha racemotoren tijdens de Parade of Champions bij de TT van Man. Michelle was intussen 68 jaar en moest trainen om hieraan mee te kunnen doen. Ze reed de Yamaha RA 97 125 cc tweecilinder met negen versnellingen en de 250 cc viercilinder Yamaha RD 05 met acht versnellingen. Hierna vroeg Brouwer haar voor nog meer demonstratieraces in Spa-Francorchamps, de Sachsenring en in Schotten (Duitsland). Voor 2008 waren de plannen van Ferry Brouwer en Michelle Duff ongeveer gelijk, maar tijdens een demonstratie in Spa-Francorchamps viel Michelle tijdens het wisselen van motorfiets in de pit. Ze had twee gebroken ribben, een aantal kneuzingen, een gedeeltelijke klaplong, vloeistof in de longen en een schedelfractuur. Hierna besloot ze het racen en de demonstraties voortaan te laten. In 2009 publiceerde ze twee nieuwe boeken: "Mikita, a legacy earned", geïnspireerd op haar leven met de dieren en de natuur, en "Five Cats, One Dog, A Motorcycle and A Lady in a Hot Pink Jacket", achttien verhalen voor kinderen. Daarnaast schreef ze de "Wolf Series", drie romans waarin wolven een belangrijke rol spelen.

Wereldkampioenschap wegrace resultaten[bewerken]

Races in vetgedrukt geven behaalde polepositions aan; races in cursief geven een snelste ronde tijdens de race aan.

Jaar Klasse Merk 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 Plaats Punten
1960 FRA IOM NED BEL DUI ULS NAT
500cc Norton Ret 0
1961 SPA DUI FRA IOM NED BEL DDR ULS NAT ZWE ARG
350cc AJS 15 6 6 17e 2
500cc Matchless 14 4 5 11e 5
1962 SPA FRA IOM NED BEL DUI ULS DDR NAT FIN ARG
350cc AJS 5 6 5 9e 5
500cc Matchless Ret 0
1963 SPA DUI FRA IOM NED BEL ULS DDR FIN NAT ARG JPN
125cc Bultaco 6 Ret 16e 3
MZ 5
350cc AJS 6 4 6 10e 5
500cc Matchless 4 6 4 3 6e 11
1964 USA SPA FRA IOM NED BEL DUI DDR ULS FIN NAT JPN
250cc Cotton Ret 4e 20
Yamaha 5 1 3 2
350cc AJS 3 5 3 3 2 5 5 3e 20 (24)
500cc Norton 4 4e 18
Matchless Ret 2 2 4
1965 USA DUI SPA FRA IOM NED BEL DDR TSJ ULS FIN NAT JPN
125cc Yamaha 3 1 6e 12
250cc Yamaha 2 2 3 2 3 3 2 2 1 2e 42 (50)
350cc AJS Ret 0
500cc Matchless 3 11e 4
1966 SPA DUI FRA NED BEL DDR TSJ FIN ULS IOM NAT JPN
125cc Yamaha 6 4 10e 4
250cc Yamaha 5 3 4 Ret 9e 9
500cc Matchless Ret 0
1967 SPA DUI FRA IOM NED BEL DDR TSJ FIN ULS NAT CAN JPN
350cc Aermacchi Ret 0
500cc Matchless Ret 3 11e 4

Externe link[bewerken]

(en) Michelle Duff op de officiële website van het wereldkampioenschap wegrace

Bronnen, noten en/of referenties