Micro-economische grondslagen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In de economie verwijst de term micro-economische grondslagen naar de micro-economische analyse van het gedrag van individuele agenten, zoals huishoudens of bedrijven, die ten grondslag liggen aan een macro-economische theorie (Barro, 1993, glossarium, blz. 594).[1][2]

Geschiedenis[bewerken]

Critici van de Keynesiaanse benadering van de macro-economie wezen er al snel op dat sommige van Keynes' veronderstellingen inconsistent waren met de standaard micro-economie. Bijvoorbeeld stelde Milton Friedmans micro-economische theorie van de consumptie over tijd (de 'permanente inkomenshypothese') dat de marginale geneigdheid tot consumeren uit tijdelijk inkomen, van cruciaal belang is voor de Keynesiaanse multiplier. Deze waarde was volgens Friedman veel kleiner dan door de Keynesianen werd aangenomen.

Om die reden hebben vele empirische studies geprobeerd om de marginale geneigdheid tot consumeren te achterhalen.[3] Macro-economen hebben ook alternatieve micro-economische modellen bestudeerd (zoals modellen van kredietmarktimperfecties en de modellen waar uit voorzorg gespaard wordt), die een hogere marginale geneigdheid tot consumeren impliceren.[4]

Zie ook[bewerken]

Voetnoten[bewerken]

  1. Robert J. Barro (1993), Macroeconomics, 4e druk ISBN 0-471-57543-7.
  2. Maarten Janssen (2008), 'Microfoundations', in The New Palgrave Dictionary of Economics, 2e druk
  3. zie bijvoorbeeld Barro, 1993, hoofdstuk 3, blz. 87)
  4. Angus Deaton (1992), Understanding Consumption, Oxford University Press. Beschrijving en hoofdstuk-preview links. ISBN 0-19-828824-7.