Micronatie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een micronatie is een echt bestaande of virtuele staat die niet internationaal juridisch erkend wordt. Meestal zijn micronaties bijzonder klein (kleiner dan enkele vierkante kilometers). Vaak worden micronaties opgericht uit politieke, culturele, artistieke of humoristische overwegingen. Sommige stichters zien het als een hobby, anderen menen het serieus. Onder de term "micronatie" worden drie soorten naties begrepen die sterk van elkaar verschillen:

  1. De Sealand-groep; dit zijn afscheidingsprojecten, die echter internationaal niet serieus worden genomen. Deze micronaties komen het dichtst in de buurt van de definitie van een staat en functioneren soms daadwerkelijk als zodanig. Hoewel deze 'staten' niet erkend worden, komt het wel eens voor dat een overheid de politie of het leger inzet om dit soort separatisme de kop in te drukken.
  2. Tv-micronaties, eigenlijk simulaties die worden opgericht in een tv-programma, waar de kijkers "burger" van kunnen worden.
  3. Hobby-micronationalisme, ook eigenlijk simulaties, met verschillende gradaties van ernst.

Micronaties moeten niet verward worden met ministaten zoals Monaco of Vaticaanstad.

Soorten[bewerken]

Sealand-groep[bewerken]

Sealand
Seborga

Soms wordt de onafhankelijkheid van een gebied uitgeroepen omdat de bewoner of bewoners zich niet kunnen vinden in de wetten van het land waarvan zij zich afscheiden. Naast politieke redenen zijn er vaak ook toeristische, criminele, artistieke of humoristische motieven. Deze onafhankelijkheidsverklaringen worden meestal niet ernstig genomen door de grote "erkende" staten. Een voorbeeld is Seborga. Dit Italiaanse dorp heeft zich op basis van enkele oude documenten onafhankelijk verklaard en geeft onder meer zijn eigen postzegels uit.

Wellicht de bekendste van dit type micronaties is Sealand, een oud kunstmatig eiland dat door Roy Bates onafhankelijk werd verklaard in 1967. De rechter in Engeland oordeelde dat Sealand in internationale wateren lag en dus niet onderhevig was aan het Engelse recht zodat het de facto onafhankelijk is. Een historisch voorbeeld van een micronatie die dicht bij daadwerkelijke onafhankelijkheid kwam was de Vrijstaat Flessenhals, die tussen 1919 en 1923 als onafhankelijk staatje functioneerde.

Soms worden micronaties gesticht door filibusters die met een groep medestanders een gebied binnentrekken. Dit is vaak niemandsland, betwist gebied, of een gebied dat zo afgelegen ligt dat er geen effectief gezag is. Dit heeft vaak politieke consequenties omdat een dergelijke actie gezien kan worden als inbreuk op het geweldsmonopolie van de overheid. Bovendien kan, wanneer de actie in betwist gebied plaatsvindt, op deze manier een grensconflict opgerakeld worden. Een nationale overheid kan bijvoorbeeld een dergelijk project als aanleiding aangrijpen om een gebied daadwerkelijk militair te bezetten, wat kan leiden tot reacties van buurlanden. Ook komt het wel eens voor dat partizanen de facto onafhankelijke (partizanen)republieken stichten om hun gezag te legitimeren, belasting te innen en het normale leven zoveel mogelijk te doen hervatten.

Voorbeelden van meer of minder serieuze micronaties zijn (in alfabetische volgorde):

Tv-micronaties[bewerken]

Tv-micronaties zijn virtuele naties die door een tv-figuur worden gesticht, en in een televisieprogramma worden belicht. Tijdens de programma's wordt dan vaak een grondwet geschreven, een vlag ontworpen, een regering samengesteld, enzovoorts. Het VTM-programma Robland was gebaseerd op de BBC-reeks How to start your own country.

Voorbeelden hiervan zijn:

Hobby-micronationalisme[bewerken]

Veruit de grootste groep zijn de hobby-micronaties. Het zijn in essentie simulaties, met verschillende gradaties van ernst. In tegenstelling tot rollenspellen, hebben deze micronaties échte leden ("burgers") die meestal met elkaar wedijveren of samenwerken in discussiefora. Deze micronaties zijn territoriaal of virtueel, en werken meestal via het internet. In beperkte mate zijn er ook micronaties die echte ontmoetingen organiseren. Ze experimenteren vaak met verschillende staatsvormen. De meeste micronaties hebben slechts twee tot vijf actieve burgers, hoewel af en toe ook grotere bevolkingsaantallen voorkomen.

Deze micronaties stellen grondwetten op, houden verkiezingen, hebben staatshoofden, enzovoorts. Vaak hebben ze ook diplomatieke contacten met elkaar of verenigen ze zich in "inter-micronationale organisaties" zoals de League of Micronations of de Antarctic Micronational Union".

Vele micronaties geraken nooit verder dan de opstartfase. De meeste micronaties zijn al na enkele maanden niet meer actief. Dit komt vooral omdat veel micronationalisten liever een eigen natie oprichten, dan zich aan te sluiten bij een bestaande. Hierdoor hebben de meeste micronaties te weinig actieve burgers om de simulatie draaiende te houden. Het grootste probleem waar alle hobby-micronaties vroeg of laat mee worden geconfronteerd is dus het gebrek aan activiteit.

Zie ook[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • (en) Kochta/Kalleinen (Ed.): Amorph!03 Summit of Micronations – Documents/Asiakirjoja, 2003, ISBN 3-936919-45-3.
  • (en) Samuel Pyeatt Menefee, "Republics of the Reefs": Nation-Building on the Continental Shelf and in the World's Oceans, California Western International Law Journal, vol. 25, no. 1, Fall, 1994, pp. 81–111.
  • (en) John Ryan, George Dunford, Simon Sellars: Micronations
  • (en) Erwin S. Strauss: How to start your own country, ISBN 0-915179-01-6 , ISBN 1-893626-15-6.

Externe links[bewerken]