Midden-Italië

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Midden-Italië in nauwe zin

Midden-Italië (Italiaans: Italia centrale) is het middelste deel van het laarsvormige schiereiland Italië, gelegen tussen Noord-Italië en Zuid-Italië (Mezzogiorno). Het gebied strekt zich uit van de kammen van de Apennijnen tussen La Spezia en Rimini tot de historische noordgrens van het Koninkrijk Napels. De zuidelijke grens verloopt sinds de jaren 1920, toen de grenzen werden aangepast, langs de rivieren Tronto en Garigliano. Midden-Italië wordt gevormd door de regio's Toscane, Umbrië, Marche en Lazio, waarbij alleen Toscane taalkundig en cultureel in haar geheel tot Midden-Italië kan worden gerekend. Binnen deze grenzen vormt Midden-Italië tevens een van de 5 Italiaanse Eerste niveau NUTS-regio's.

Onofficieel wordt vaak ook de naar dialect meer Zuid-Italiaanse regio Abruzzen bij het gebied genomen, een gebied dat echter historisch tot Zuid-Italië wordt gerekend. Op historische gronden wordt soms ook de Emilia-Romagna gerekend tot Midden-Italië, een gebied dat voor de vereniging van Italië gedeeltelijk tot de Kerkelijke Staat behoorde.

Bevolking[bewerken]

Midden-Italië telt 11.675.578 inwoners (ISTAT: 31 december 2007). Acht steden tellen meer dan 100.000 inwoners.

Stad Inwoners Regio
Rome 2.718.768 Lazio
Florence 364.710 Toscane
Prato 185.603 Toscane
Perugia 163.287 Umbrië
Livorno 160.949 Toscane
Latina 115.490 Lazio
Terni 110.933 Umbrië
Ancona 101.424 Marche