Milieupark

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Containerpark in Vlaanderen

Een milieupark (ook containerpark of milieustraat) is een locatie die specifiek bestemd is voor het brengen van gescheiden huishoudelijk afval. Milieuparken zijn er in iedere gemeente. Ze zijn niet bedoeld voor bedrijfsafval en industrieel afval. Andere benamingen zijn recyclagepark, afvalbrengstation, afvalinzamelstation, gemeentewerf, stortbordes, milieu-station en afvalstraat. Het is een moderne uitvoering van "de stort".


Functies van milieuparken[bewerken]

Gft-afval in het afvalbrengstation

Een eerste functie is het scheiden van het afval. Het beleid van de Nederlandse overheid is om in het jaar 2020 75% van het afval te recyclen. Momenteel, in het jaar 2014, wordt 50% van het afval gerecycled. En om de hoeveelheid ongescheiden huishoudelijk afval, die in 2012 5 kg per inwoner per week bedroeg omlaag te brengen. [1]

Om afval te kunnen recyclen is het het eenvoudigste wanneer het om te beginnen al apart aangeboden wordt. Het is technisch lastig en duurder om ongescheiden afval naderhand te scheiden. Scheiding van afval kan behalve voor recycling ook dienen voor de benutting van de energie-inhoud van het afval.

Een tweede functie is de inzameling van grofvuil, grote voorwerpen, die te groot of te zwaar zijn om in een vuilnisbak te doen, zoals kapotte meubels, bedden, kasten, koelkasten, tv’s en vloerbedekking. Wanneer burgers dit niet zelf brengen, kan het weliswaar opgehaald worden door de gemeentereiniging, maar dit kan omwonenden overlast bezorgen, omdat het afval dan enige tijd op straat zal liggen. Ook snoeiafval wordt op deze manier, maar dan apart, opgehaald.


Soorten gescheiden huishoudelijk afval[bewerken]

Voor vele soorten afval zijn er afzonderlijke vaten, bakken, containers of inleverpunten, onder meer voor:

Container met oud ijzer in het recyclagepark

Andere soorten afval[bewerken]

Het milieupark is niet bedoeld voor (ongesorteerd) restafval. Dit moet in de vuilnisbak, de grijze minicontainer, gedaan worden, die wekelijks of tweewekelijks wordt geleegd door de gemeentereiniging. Sommige stoffen mogen niet naar het containerpark gebracht worden, omdat ze speciale verwerking vereisen, bijvoorbeeld:

  • dierlijk (slacht-)afval
  • industrieel afval
  • explosieven

Bekostiging[bewerken]

Afvalbrengstations worden bekostigd uit de gemeentelijke afvalstoffenbelasting of reinigingsrecht en uit betaling door degenen die het afval brengen. Het beleid per gemeente kan verschillen. In sommige gemeenten dient altijd betaald te worden, in andere gemeenten kan er bijvoorbeeld 4 of 6 keer per jaar kosteloos afval gebracht worden, en moet er voor nog meer leveringen betaald te worden. Inwoners mogen alleen in de eigen gemeente afval te brengen. Zij dienen zich daarvoor te legitimeren. Soms ook zijn sommige soorten afval kosteloos te brengen, en dient er voor andere soorten afval betaald te worden. Voor bouw- en sloopafval dient soms betaald te worden om het brengen van bedrijfsafval, waarvoor het afvalbrengstation niet bedoeld is, te voorkomen.

Overheidsbeleid in Vlaanderen[bewerken]

Sedert het afvalstoffendecreet (1981) is in Vlaanderen elke gemeente verplicht een containerpark in te richten. Daarvoor bestonden er al openbare en particuliere initiatieven voor gescheiden afvalinzameling.

De Openbare Vlaamse Afvalstoffenmaatschappij (OVAM), een overheidsinstelling, zorgt voor het toezicht en beheer van de containerparken. Zij legt ook de contacten met de bedrijven die de containers ophalen en verder verwerken.

Overheidsbeleid in Nederland[bewerken]

De gemeenten hebben de plicht om een afvalbrengstation te hebben. Dit is vastgelegd in artikel 10.22 van de Wet Milieubeheer, die op 1 maar 1993 van kracht geworden is. [2] De uitwerking van de Wet Milieubeheer vindt plaats in het Landelijk afvalbeheerplan.


Zie ook[bewerken]

Voetnoten[bewerken]

  1. Site van de Nederlandse Rijksoverheid over afval
  2. http://wetten.overheid.nl/BWBR0003245/volledig/geldigheidsdatum_06-06-2014

Externe links[bewerken]