Miller-index

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Miller-indexen voor oppervlakken van een kubisch kristalstelsel.

De Miller-index is een begrip uit de kristallografie, die de oriëntatie van een kristalvlak ten opzichte van het kristalrooster weergeeft. Millerindices fungeren dus als een soort coördinatenset.

De Miller-indices werden in 1839 geïntroduceerd door de Britse mineraloog William Hallowes Miller.

Methode[bewerken]

Met de notatie [l m n] wordt het vlak aangeduid dat loodrecht staat op de vector (l,m,n) met als basis de eenheidsvectoren. Conventioneel worden negatieve indices aangeduid met een streep erboven, bijvoorbeeld 3 voor -3. De indices worden ook in zo klein mogelijke waarden genoteerd, met andere woorden: hun grootste gemene deler zou 1 moeten zijn. Miller-index [100] geeft dus het kristalvlak aan dat loodrecht staat op de vector l, terwijl de index [010] het kristalvlak aanduidt dat loodrecht staat op de vector m.