Minidisc
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De minidisc is een in 1991 door Sony geïntroduceerd digitaal medium dat oorspronkelijk bedoeld was om de gewone muziekcassette te vervangen. De minidisc bestaat in twee uitvoeringen: een magneto-optische versie om te beschrijven en te lezen en een optische versie om alleen te lezen.
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
Door een bepaalde vorm van audiocompressie (ATRAC) kon de minidisc in oorsprong ongeveer 60 minuten speeltijd op een 64 mm disc opslaan. Vervolgens kwamen er schijfjes van 74 en 80 minuten en kon door een andere audiocompressie er vier keer zoveel op. In 2004 kwam de opvolger op de markt: Hi-MD, met een veel langere speelduur. Waar op de oudere MD's 4 cd's opgenomen kunnen worden, kan men op de Hi-MD wel 45 cd's opnemen. In 2005 heeft Sony modellen geïntroduceerd die ook mp3 af kunnen spelen.
[bewerken] Eigenschappen
De minidisc bestaat uit een kwetsbare magneto-optische schijf van 64 mm, daarom zit daaromheen een hoesje met een klepje dat opengaat in de minidiscspeler, zodat de leeskop de schijf kan lezen of beschrijven.
De normale MD-recorders waren voorzien van zowel analoge als digitale (optisch S/PDIF) ingangen, maar alleen een analoge uitgang. De latere MD-net varianten konden ook via USB (sneller dan realtime) muziekbestanden met de PC uitwisselen.
Door een ingebouwd buffergeheugen, Shock Resistant Memory genoemd, kan de minidisc in een draagbaar toestel gebruikt worden. Een minidisc-afspeler speelt niet rechtstreeks vanaf het schijfje zoals een cd-speler, maar vanuit het buffergeheugen.
[bewerken] Voorbespeelde schijven
Voorbespeelde minidiscs zijn op de markt gekomen, maar zijn nooit een succes geworden vanwege het zeer beperkte aanbod in titels. De meeste voorbespeelde minidiscs zijn afkomstig van Sony's eigen platenmaatschappij.
[bewerken] Concurrentie
Doordat er ook zeer kleine harde schijven beschikbaar komen, is er veel concurrentie. Ook de mp3-spelers met flashgeheugen zijn een concurrent voor de minidisc, omdat deze geen bewegende delen meer hebben. Voor de ietwat professionelere doeleinden (o.a. geluidsopnames) werd de minidisc nog wel boven een mp3-indeling e.d. verkozen, omdat de geluidskwaliteit van de MD beter is. Ongecomprimeerde opslag van opnames op DAT of harde schijf heeft overigens een nog betere kwaliteit. Vanaf 2006 komen er steeds meer draagbare apparaten die ongecomprimeerd kunnen opnemen. Voor (semi)professionele opnamen worden deze apparaten gebruikt, waarbij de opname via de USB wordt overgezet naar de computer om verder verwerkt te worden.
[bewerken] Gebruik
Hoewel de MD nooit een groot succes is geworden voor consumentengebruik, werd de MiniDisc nog lange tijd gebruikt in de opname- en uitzendindustrie. In radio- en televisiestudio's verving MD de oude cart-machines om jingles mee af te spelen en uitzendingen op te nemen. Vanaf 2007 gebruiken radio- en televisiestudio's de computer voor het uitzenden van reclame, nieuws, jingles en muziek. Soms wordt MD apparatuur niet eens meer geïnstalleerd. Artiesten die MD's gebruiken voor demo's of orkestband worden zo verplicht om alles weer op CD te zetten.
De minidisc-recorders die ook geluid konden opnemen, konden dat in oorsprong niet digitaal naar de computer overzetten. Dit werd bewust gedaan om het illegaal verspreiden van muziek tegen te gaan. Toen er later mp3-spelers kwamen met een opnamefunctie, was dit achterhaald. Pas daarna bracht Sony een minidisc-recorder uit die het opgenomen materiaal wel digitaal naar een computer kon overzetten. Maar de MD was toen al reeds op zijn retour en werd nog maar weinig gebruikt.
[bewerken] Computer data-opslag
In 1993 introduceert Sony MD Data voor de opslag van computergegevens. Dit systeem heeft een gegevenscapaciteit van 140 megabyte per schijfje. Dit werd geen groot succes, want het bleek dat minidisc-dataschrijvers niet erg betrouwbaar zijn.
Ook is door o.a. de firma Yamaha een digitale multitrackrecorder op basis van de Md Data Disc ontwikkeld. Deze kan tot 8 sporen gedurende 18 minuten digitale audio, in cd-kwaliteit opnemen. Tevens beschikt dit apparaat over een 12-kanaals analoge audiomixer, en veel mogelijkheden tot digitale audiobewerking.
[bewerken] Conclusie
Minidisc is nooit een groot succes geworden. Dit komt onder andere omdat al snel na de opkomst van de minidisc de cd-brander en het coderen naar MP3 verschenen. Het voordeel van MP3 is de snelle verspreiding van deze bestanden via 'peer to peer'. In veel professionele radiostudio's verving de minidisc de storingsgevoelige NAB jingle cart-players voor het afspelen van jingles. Daarvoor worden meestal speciale minidisc jingle-players van Sony gebruikt. Vanaf 2008 verdwijnt de Minidisc ook uit de radiostudio's.
[bewerken] Zie ook
- Bandrecorder
- Muziekcassette
- 2 sporenrecorder
- 4 track
- 8 track
- 16 sporen
- 24 sporen
- 48 track
- 1/4 inch tape
- 1/2 inch tape
- 1 inch tape
- Fidelipac (of NAB)-Carts
- Digital Audio Tape (DAT)
- Digital Compact Cassette (DCC)
- Digitale multitrack
[bewerken] Externe link
| Digitale opslagmedia | |
|---|---|
|
Blu-raydisk · Cache · Cartridge · Cavendish-cel · CBHD · Compact disc · Digital Video · DCC · DAT · DAS · Diskette · Dvd · EEPROM · EPROM · EVD · Flashgeheugen · Geheugenkaart · Harde schijf · HD DVD · HVD · Magneetband · Minidisc · MRAM · NAS · PCRAM · Ponskaart · PROM · RAID · RAM · Registergeheugen · ROM · SAN · UMD · USB-stick · VMD · VRAM · Zipdisk |
| Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden in de categorie MiniDisc van Wikimedia Commons. |

