Ministeriële regeling

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een ministeriële regeling is een regeling die gemaakt wordt door een minister.

Nederland[bewerken]

In Nederland bestaat een ministeriële regeling (vroeger: ministeriële beschikking) niet op basis van de grondwet, maar door delegatie van de regering en Staten-Generaal aan een Minister.[1]

Een ministeriële regeling wordt voorbereid op het departement van de betreffende minister. Dit betekent dat de ministerraad en de Eerste en Tweede Kamer niet betrokken zijn bij het opstellen van deze vorm van wetgeving, waardoor het besluitproces versnelt. Ministeriële regelingen worden wel ter stemming voorgelegd bij de Eerste Kamer en de Tweede Kamer. Vervolgens wordt de regeling gepubliceerd in de Staatscourant[1], waarmee deze van kracht wordt. Soms wordt er gebruik gemaakt van een voorhangprocedure zodat het parlement een extra controlemogelijkheid in handen heeft.

Vaak wordt in de Kamers besloten over een raamwet, dat vervolgens wordt uitgewerkt in een Algemene Maatregel van Bestuur (AMvB)[1], dat net als de wet in het Staatsblad wordt gepubliceerd. Deze kan vervolgens weer nader worden uitgewerkt in een ministeriële regeling.

België[bewerken]

In België is de term Ministerieel Besluit gangbaar. Dit is een norm in het Belgisch recht die uitgaat van een individuele minister van de federale regering (of van een minister van een gemeenschaps- of gewestregering).

Volgens de Belgische Grondwet is de Koning bevoegd voor de uitvoering van de wet. In de praktijk komt dit neer op de federale regering als geheel, die optreedt door middel van een Koninklijk Besluit. Voor detailmaatregelen kan echter de bevoegde minister individueel optreden. Dit doet hij dan via een ministerieel besluit dat, net als de koninklijke besluiten, eerst in het Belgisch Staatsblad moet verschijnen vooraleer het bindend wordt.

Referenties[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b c Ministeriële regeling. Parlement.com, d.d.