Mitigatie
Mitigatie is de term die wordt gebruikt in het klimaatbeleid voor maatregelen die beogen emissies van de broeikasgassen kooldioxide (CO2), methaan (CH4), lachgas (N2O) en een aantal fluorverbindingen (HFK's, PFK's en SF6) te verminderen. Mitigatie kan plaatsvinden door het reduceren van broeikasgasemissies, CO2-afvang en -opslag, het voorkómen van ontbossing, en herbebossing.
Het Kyotoprotocol, dat in 1997 tot stand is gekomen, is het belangrijkste internationale verdrag dat gaat over mitigatie. Industrielanden hebben afgesproken om de uitstoot van broeikasgassen in de periode 2008 - 2012 gemiddeld met 5 procent te verminderen ten opzichte van het niveau in 1990. Per land gelden andere reductiepercentages. Op dit moment wordt onderhandeld over post-Kyoto afspraken.
De kosten van mitigatie zijn aanzienlijk en de meeste baten ervan liggen in de verre toekomst. Zowel het IPCC als het Stern rapport[1] geven schattingen van maatschappelijke kosten en baten van mitigatie. De Europese Commissie schat de kosten van het voorgestelde Europese klimaatbeleid (20% emissievermindering in 2020 ten opzichte van 1990) op 0,5% van het Bruto Product van de EU-landen. Voorbeelden van kosteneffectieve mitigatiemaatregelen zijn energiebesparing (met name woningisolatie, zuiniger auto's en apparaten), overstappen van steenkool op biomassa, aardgas of kernenergie, afvang en verbranding van methaan op stortplaatsen, voorkomen van CFK-lekkages en het herstel van veenbossen. Beleidsinstrumenten die mitigatie bevorderen zijn onder andere emissiehandel, belasting op CO2-emissies en subsidies voor duurzame energie en voor zuinige producten zoals zuinige auto's en wasmachines. Andere beleidsmaatregelen kunnen ervoor zorgen dat industrieën enkel de nieuwste en meest efficiente technologieën gebruiken bij vervanging van oude installaties (zoals het geval is in de Duitse electriciteitscector). Beleidsmaatregelen die hernieuwbare energie promoten of goedkoper maken voor consumenten kan toedragen tot een groei van deze "nul-emissie" technologieën. Een toekomstige, toch zeer belangrijke technologie (cfr. IPCC, IEA, ZEP) die via beleidsmaatregelen van de grond moet komen is CO2-afvang en - geologische opslag. De technologie kan tot 95% CO2 uit vervuilende industrieën veilig in de diepe ondergrond opslaan.
Mitigatie is ook een term die gebruikt wordt in het kader van de Flora- en faunawet. Bij aantasting van het leefgebied van beschermde soorten planten en dieren kan de overheid mitigerende maatregelen eisen. Deze maatregelen zorgen ervoor dat beschermde soorten ook na de aantasting kunnen blijven voortbestaan in hun leefgebied, de ecologische functionaliteit blijft in dat geval behouden. Als dit niet het geval is, dan kan de overheid compenserende maatregelen voorschrijven waarbij buiten het oorspronkelijke leefgebied nieuw leefgebied wordt gemaakt (nieuwe natuur).
Zie ook [bewerken]
| Bronnen, noten en/of referenties |
