Monito del monte
| Monito del monte IUCN-status: Gevoelig[1] (2008) |
|||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
|||||||||||||
| Taxonomische indeling | |||||||||||||
|
|||||||||||||
| Soort | |||||||||||||
| Dromiciops gliroides Thomas, 1894 |
|||||||||||||
Afbeeldingen Monito del monte op  Wikimedia Commons
|
|||||||||||||
Monito del monte op  Wikispecies
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||
De Monito del monte (Dromiciops gliroides) (ook wel colocolo genoemd) is het enige overlevende lid van de orde van buideldieren Microbiotheria. Hij bewoont de Andes in Chili en Argentinië, inclusief het eiland Chiloé waar hij foerageert in de vochtige wouden waar Chileense bamboe groeit. Hij maakt zijn nest namelijk uitsluitend met de bladeren van deze plantensoort. De colocolo wordt 8-13 cm groot en weegt 18-30 gram. De colocolo is een nachtjager en teert vooral op insecten en ander klein gedierte die leven in het bos dat zijn thuisland is.
Vrouwtjes van de colocolo leven in de buurt van hun jongen terwijl mannetjes solitair leven. In de lente zoeken het mannetje en het vrouwtje elkaar op om te paren. Daarna trekt het vrouwtje zich terug en werpt 1-5 jongen in een van bamboe gemaakt nest. De jongen blijven dan een tijd in de buidel van moeder of klampen zich van aan hun rug. Twee jaar later zijn de jongen gelachtsrijp en kunnen ze zelf voor nageslacht zorgen.
In de winter slaapt de colocolo en teert op de vetreserve die hij heeft aangelegd in zijn ongeveer 6 cm lange staart.
In de streken waar de colocolo leeft (Zuid-Andes) zou hij ongeluk brengen. Als de bewoners hem in hun huis aantreffen ervaren ze dat als voorspoedig ongeluk en zouden hun huizen dan ook in brand steken.
Hij wordt ook wel Dromiciops australis genoemd; die naam is echter al eerder gebruikt en dus ongeldig.
| Bronnen, noten en/of referenties |
