Monoatomisch ion

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een monoatomisch ion is een geladen chemische verbinding (een ion) dat uit slechts één atoom en dus uit één element is opgebouwd. Dit in tegenstelling tot een polyatomisch ion, dat uit meerdere atomen bestaat. Alle metaalionen (behalve kwik(I) of Hg22+) zijn monoatomisch.

De monoatomische kationen kunnen ingedeeld worden in twee groepen: de ionen van type I bezitten slechts 1 soort lading, terwijl de ionen van type II (doorgaans metaalionen) meerdere soorten ladingen kunnen bezitten (vanwege de meerdere oxidatietoestanden die zij kunnen aannemen).

Overzicht van de meestvoorkomende monoatomische ionen[bewerken]

Kationen van type I[bewerken]

Element Ion
Waterstof H+
Lithium Li+
Natrium Na+
Kalium K+
Rubidium Rb+
Cesium Cs+
Magnesium Mg2+
Calcium Ca2+
Strontium Sr2+
Barium Ba2+
Aluminium Al3+
Zilver Ag+
Zink Zn2+

Kationen van type II[bewerken]

Element Ion
IJzer(II) Fe2+
IJzer(III) Fe3+
Koper(I) Cu+
Koper(II) Cu2+

Anionen[bewerken]

Benaming Ion
Hydride H
Fluoride F
Chloride Cl
Bromide Br
Jodide I
Oxide O2−
Sulfide S2−
Selenide Se2−
Telluride Te2−
Nitride N3−
Fosfide P3−

Zie ook[bewerken]