Moody Blues

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Moody Blues in 1970, v.l.n.r.: Mike Pinder, Graeme Edge, Justin Hayward, Ray Thomas, John Lodge

De Moody Blues (voorheen The Moody Blues) is een Britse band die in de jaren 60 enkele grote hits had met nummers als Go now, Nights in White Satin (meermaals), Tuesday Afternoon en Ride My See-Saw, in de jaren 70 de nummer 1-hit Question en I'm Just A Singer (In A Rock and Roll Band) en twee hits in de jaren 80: I Know You're Out There Somewhere en Your Wildest Dreams. De band wordt gezien als een van de wegbereiders naar het genre progressieve rock.

Inhoud

Samenstelling [bewerken]

De band bestond in zijn hoogtijdagen, tussen 1966-1972, uit:

Geschiedenis [bewerken]

Tot 1967 [bewerken]

In 1964 komt The Krew Cats met Ray Thomas en Mike Pinder terug van een tournee uit Duitsland. Na het succes van met name The Beatles en Cliff Richard in die tijden, treffen Thomas en Pinder een enorme hoeveelheid bandjes aan in hun geboorteplaats Birmingham. Uiteraard verwacht iedereen hun succes te evenaren. Tegelijkertijd studeert John Lodge nog en speelt in amateurbandjes. Om te kunnen overleven in die chaos is de enige mogelijkheid een plaatselijke superband te beginnen: The Moody Blues 5, later de M&B5 om ten slotte te eindigen bij The Moody Blues. Leden zijn dan:

Manager Tony Secunda slaagt erin hen een paar plaatjes te laten opnemen voor Decca, waarvan Go Now een wereldwijd succes wordt. Hierna volgen I don't want to go on without you en From the bottom of your heart; langzame ballads, die het succes van Go Now niet kunnen evenaren. De band is tot dan toe vooral bekend met rhythm-and-blues.

Ook volgende nummers halen de hoogste regionen van de hitparade niet. De lp The Magnificent Moodies is wel goed van kwaliteit maar verkoopt te weinig om de band in de belangstelling te houden. Laine en Pinder hebben zich intussen tot de schrijvers van de groep ontwikkeld.

In juni 1966 verlaat Clint Warwick de groep. Aanvankelijk wordt Klaus Voormann benaderd als opvolger, maar die wijst het aanbod af. Rod Clark stemt wel in en gaat mee op tournee naar Denemarken en Nederland. Uiteindelijk blijft hij maar kort en al in oktober kan John Lodge als nieuwe bassist het podium op. Pinder en Thomas kennen Lodge nog uit hun tijd van El Riot and The Rebels. Omdat het succes uitblijft, stapt enkele dagen later ook Denny Laine op. De groep heeft echter nog wel werk en moet hard op zoek naar een nieuwe gitarist. De keuze valt op Justin Hayward, die eerder speelde met The Wilde Three van zanger Marty Wilde. Hij heeft ook twee solo-singles opgenomen, maar is daarmee niet doorgebroken. Hayward probeert het dan maar als gitarist in een band en benadert aanvankelijk Eric Burdon, die bezig is met de vorming van the New Animals. Die sollicitatie loopt op niets uit, zodat hij open staat voor het verzoek van Pinder en Thomas om zich bij de Moody Blues aan te sluiten.

Met de komst van deze nieuwe bandleden verandert de muziekstijl. De eerste singles in deze bezetting worden in het voorjaar van 1967 opgenomen. Fly me high en Leave this man alone zijn allebei composities van Hayward en sluiten meer aan bij de vooruitstrevende popmuziek van die tijd. Mike Pinder maakt met het eveneens in die periode opgenomen Love and beauty eveneens een grote ommezwaai. Hij bekeert zich tot de symfonische rock en stapt over van de piano op de mellotron.

Als de band eind 1967, op aandringen van platenmaatschappij Decca, de studio in gaat om een popbewerking te maken van de negende symfonie van Antonín Dvořák komt de grote doorbraak. Die Dvořák-bewerking komt er nooit, want de Moodies besluiten een eigen album op te nemen, waarin pop en orkestmuziek worden gecombineerd: Days of Future Passed.

1967-1977 [bewerken]

Days of Future Passed leverde twee gigantische hits op: Nights in White Satin en Tuesday Afternoon. De muziek op dit album had weinig overeenkomsten meer met de R&B van de oorspronkelijke band maar was doorspekt met klassieke invloeden, mede door het gebruik van een orkest. Het wordt in brede kring beschouwd als de meest geslaagde poging een stuk op te nemen waarin pop en klassiek gecombineerd zijn. Op het volgende album, In Search of the Lost Chord (1968), werd een meer psychedelische richting ingeslagen en werd het orkest vervangen door Pinders mellotron. Deze richting werd voortgezet op de volgende vijf albums: On the Threshold of a Dream (1969), To our Children's Children's Children (1969), A Question of Balance (1970), Every Good Boy Deserves Favour (1971) en Seventh Sojourn (1972). Een van de opvallendste dingen aan de albums is dat de tracks in elkaar overlopen, dat was vernieuwend voor die tijd.

Na de aansluitende tour besloot de band een rustperiode voor onbepaalde tijd in te lassen. Hayward en Lodge brachten in 1975 de single Blue Guitar en het album Blue Jays uit. Solo brachten beide heren in 1977 ook nog albums uit. Van John Lodge verscheen "Natural Avenue" en van Justin Hayward "Songwriter". Graeme Edge en Ray Thomas brachten twee soloalbums uit. Terwijl "The Promise", uit 1976, Mike Pinders enige soloalbum was uit die periode. Van Ray Thomas kwamen "From mighty Oaks" en "Hopes, wishes and dreams".

1978-1998 [bewerken]

Het reüniealbum dat in 1978 verscheen, Octave, was het laatste album waarop Mike Pinder te horen was. Hoewel het album niet zo sterk was als zijn voorgangers leverde het zowaar weer een prima hit op: Had to fall in love. Na "Octave" verhuisde Mike Pinder naar de VS om meer tijd met zijn gezin door te brengen. De uit Yes afkomstige Patrick Moraz verving hem. In 1981 volgde nog "Long Distance Voyager". Hoewel het album met name in de VS zeer succesvol was, bleek Mike Pinders invloed op de typische Moody Blues-geluid veel groter dan verwacht. Op verdere albums bleek het gemis van Pinder steeds meer, en het vernieuwende en de unieke stijl van de begin tijd leek te zijn verdwenen. De groep maakte desondanks in de VS nog een soort revival mee met de hitsingle "Your Wildest Dreams" afkomstig van het album "The Other Side Of Life" (1986). Patrick Moraz zou uiteindelijk de band in 1990 verlaten, hoewel hij nog wel te horen was op "Keys Of The Kingdom" dat in 1991 verscheen.

1999 en daarna [bewerken]

Strange Times (1999) was het laatste album waaraan Ray Thomas zijn medewerking verleende. Na nog enkele jaren met de band concerten te hebben gegeven, stapte ook hij op, om gezondheidsredenen. Tegenwoordig treden de laatste drie overgebleven leden Justin Hayward, Graeme Edge en John Lodge als trio op. Als trio brachten zij in 2003 nog het kerstalbum "December" uit. In 2004, 2006, 2008 en 2010 gaven ze uitverkochte concerten in de Heineken Music Hall, waar ze in juni 2013 ook voor twee concerten gepland staan.

Discografie [bewerken]

Albums [bewerken]

In 2006 zijn de vijf albums uit de jaren 1967-1970, met bonusmateriaal, opnieuw uitgegeven op sacd; in april 2007 volgden sacd-versies van Every Good Boy en Seventh Sojourn.

Live-opnames [bewerken]

Compilaties [bewerken]

  • 1974 This Is The Moody Blues, dubbel album, (Threshold THS 13/14)
  • 1985 Voices In The Sky: The Best Of The Moody Blues, (Threshold 820155)
  • 1987 Prelude, (periode: 1967-1969, odds & ends), (London 820517)
  • 1989 Greatest Hits, (Polydor 840659)
  • 1989 Songs in White Satin, (Phonogram B.V. 820797-2)
  • 1996 Time Traveller
  • 1997 The Best of The Moody Blues
  • 1998 Anthology
  • 1999 The Universal Masters Collection | Classic Moody Blues
  • 2000 The Millennium Collection | The Best of the Moody Blues
  • 2003 Say it with love
  • 2003 Ballads
  • 2005 Moody Blues | Gold
  • 2006 An Introduction to The Moody Blues
  • 2007 Collected

Singles [bewerken]

  • 1964, aug "Steal Your Heart Away"
  • 1964, nov "Go Now!", - UK #1 / US #10 / Ned #8
  • 1965, feb "I Don’t Want to Go on without You",- UK #33
  • 1965, mei "From the Bottom of My Heart (I Love You)", - UK #22 / US #93
  • 1965, okt "Everyday", - UK #44
  • 1966, mrt "Stop!" - US #98
  • 1966, okt "Boulevard de la Madeleine"
  • 1967, jan "Life's Not Life"
  • 1967, mei "Fly Me High"
  • 1967, aug "Love and Beauty"
  • 1967, nov "Nights in White Satin" / "Cities", - UK #19 / UK #9 / US #103 / US #2, (1972 re-issue, 4:26) / Ned #1 (Parool Top 20), #2 (Top 40)
  • 1968 "Tuesday afternoon" / "Another Morning", - US #24
  • 1968 "Voices in the Sky", - UK #27 / Ned #16
  • 1968 "Ride My See-Saw", - UK #42 / US #61
  • 1969 "Never Comes the Day", - US #91
  • 1970 "Question", - UK #2 / US #21 / Ned #1
  • 1971 "The Story in Your Eyes", - US #23, (op verzoek van de band is het nummer niet in de UK op de markt gebracht) / Ned #11
  • 1972 "Isn't Life Strange", - UK #13 / US #29
  • 1973 "I'm Just a Singer (In a Rock 'n' Roll Band)", - UK #36 / US #12 / Ned #4
  • 1975 "Blue Guitar", (nummer van: Justin Hayward & John Lodge), - UK #8 / US #94
  • 1978 "Steppin' in a Slide Zone", - US #38
  • 1978 "Had to fall in love", / Ned #18
  • 1978 "Driftwood", - US #59
  • 1981 "Gemini Dream", - US #12
  • 1981 "The Voice", - US #15
  • 1981 "Talking Out of Turn", - US #65
  • 1983 "Blue World", - UK #35 / US #62
  • 1983 "Sitting At the Wheel", - US #27
  • 1986 "Your Wildest Dreams", - US #9
  • 1986 "The Other Side Of Life", - US #58
  • 1988 "I Know You're Out There Somewhere", - UK #52 / US #30
  • 1988 "No More Lies"
  • 1991 "Say It With Love" / "Lean on Me (Tonight)"
  • 1991 "Bless the Wings"
  • 1999 "English Sunset"

Radio 2 Top 2000 [bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000		 '99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12
Boulevard de la Madeleine 751 666 576 737 855 764 773 679 885 736 814 1003 1018 929
Go now 900 827 1335 870 845 969 995 1104 1179 1033 1174 1286 1518 1238
Had to fall in love 1201 1025 712 680 894 1104 1194 1091 1196 1063 1316 1291 1438 994
I'm just a singer in a rock and roll band - 701 777 823 882 944 885 887 1339 950 1051 1132 1382 1196
Nights in white satin 15 25 29 23 28 33 35 23 50 31 42 41 45 65
Question 257 271 165 182 154 223 226 197 311 206 252 292 340 350
Ride my see-saw - 1465 1389 1762 - 1732 1888 1956 - 1995 - - - -
The story in your eyes - - - - - - - 1651 - - 1601 - 1955 1825
Tuesday afternoon 1007 - 821 404 598 554 616 553 870 621 630 661 777 933

Dvd's [bewerken]

Dvd's met hitnoteringen in de Nederlandse Music Top 30 Datum van
verschijnen		 Datum van
binnenkomst		  Hoogste 
positie		  Aantal 
weken		  Opmerkingen 
Top 10
Hall of fame - Live at the Royal Albert Hall 2002 23-03-2002 8 2
Top 30
Hall of fame - Live at the Royal Albert Hall 2003 15-03-2003 19 2

Externe links [bewerken]

Overgenomen van "http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Moody_Blues&oldid=37489454"