Moratorium

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

In het recht is een moratorium (afkomstig van het Latijnse morari, uitstellen) een rechtsmiddel, waarbij het crediteuren voor een bepaalde tijd onmogelijk wordt gemaakt om, ten behoeve van de betaling van schulden, zich te verhalen op het vermogen van de debiteur. Dit kan betrekking hebben op natuurlijke en rechtspersonen maar ook op landen.

De term wordt ook gebruikt om aan te geven dat een land de uitvoering van een bepaalde wettelijke regeling heeft opgeschort. Dit wordt vaak gebruikt om aan te geven dat de uitvoering of zelfs uitspreken van de doodstraf is opgeschort. Zo heeft bijvoorbeeld de Russische Federatie sinds februari 1999 door een uitspraak van het constitutionele hof een feitelijk moratorium op het uitspreken van de doodstraf, hoewel de mogelijkheid daartoe formeel nog niet uit het Russisch strafrecht is verdwenen.

Adolescentie[bewerken]

Daarnaast wordt de term ook gebruikt in de ontwikkelingspsychologie, als een periode van uitgestelde verantwoordelijkheden. Ten tijde van de adolescentie zijn jongeren vaak in staat om te experimenteren; nieuwe dingen proberen, zonder dat daar direct consequenties aan gebonden zijn. Een seksueel moratorium is het uitstellen van een vaste relatie en daarbij krijgen mensen dus ook op latere leeftijd kinderen.

Andere betekenis[bewerken]

De term moratorium kan ook slaan op een toestand van "ter plaatste blijven trappelen." Iemand bevindt zich in een moratorium als hij/zij niet meer vooruit geraakt in het leven.