Moshe Sharett
| Moshe Sharett משה שרת |
||||
![]() |
||||
| 2e Minister-president van Israël | ||||
| 7 december 1953 - 2 november 1955 | ||||
| Voorganger | David Ben-Gurion | |||
| Opvolger | David Ben-Gurion | |||
| Partij | Mapai | |||
| Geboorte | 15 oktober 1894 Cherson, Oekraïne |
|||
| Overlijden | 7 juli 1965 Israël |
|||
|
||||
Moshe Sharett[1] (Hebreeuws: משה שרת) geboren als Moshe Shertok (Hebreeuws: משה שרתוק) (Cherson, 15 oktober 1894 — Jeruzalem, 7 juli 1965) was de tweede premier van Israël.
Sharett werd geboren in Rusland (tegenwoordig Oekraïne) in 1894 als Moshe Shertok. Hij emigreerde in 1906 naar Palestina. Zijn familie behoorde tot de oprichters van de stad Tel-Aviv. Na de middelbare school studeerde hij rechten in Istanbul.
Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij als vertaler in het Turkse leger. Na die oorlog werkte hij als landopkoper voor een Palestijns-Joodse organisatie. Hij werd lid van Ahdut Ha'Avoda en later de Mapai. In 1922 ging hij studeren aan de London School of Economics. Van 1925 tot 1931 werkte hij als journalist. Na zijn terugkeer in Palestina in 1931 kwam hij te werken voor het Joods Agentschap. In 1933 werd hij benoemd als hoofd van deze organisatie. Deze positie bleef hij bekleden tot de stichting van de staat Israël.
Hij sprak vloeiend Arabisch, wat hem een baan opleverde als werknemer van de net opgerichte vakbond de Histadroet. Tussen 1933 en 1948 leidde hij de onderhandelingen tussen de Zionisten en het Britse mandaatgebied Palestina. Dit leidde uiteindelijk tot oprichting van de staat Israël.
Door zijn ervaring op dit gebied werd Sharett de eerste minister van Buitenlandse Zaken van Israël. Zijn grootste succes was het bestandsakkoord van 1949, waarin de Israëlisch-Arabische oorlog van 1948 officieel ten einde kwam. Ook trad Israël onder zijn leiding toe tot de Verenigde Naties en kwam het Verdrag van Luxemburg tot stand met de Bondsrepubliek Duitsland over betalingen in het kader van de Wiedergutmachung.
Na het pensioen van David Ben-Gurion diende Sharett net geen twee jaar als premier (van 1953 tot 1955). Hij stond te boek als een gematigde leider die de diplomatie met buurlanden voorstond. Hij werd echter al gauw weer van zijn positie verdrongen door Ben-Gurion.
Sharett diende weer als minister van Buitenlandse Zaken (1956) en werd voorzitter van de Jewish Agency tot 1960.
Bronnen, noten en/of referenties
|
| Premier van Israël |
|---|
|
David Ben‑Gurion (1948-1954, 1955-1963) · Moshe Sharett (1954-1955) · Levi Eshkol (1963-1969) · Golda Meïr (1969-1974) · Yitzhak Rabin (1974-1977, 1992-1995) · Menachem Begin (1977-1983) · Yitzhak Shamir (1983-1984, 1986-1992) · Shimon Peres (1984-1986, 1995-1996) · Benjamin Netanyahu (1996-1999) · Ehud Barak (1999-2001) · Ariel Sharon (2001-2006) · Ehud Olmert (2006-2009) · Benjamin Netanyahu (2009-) |
