Naicamijn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Naicamijn is een mijn waar lood- en zilvererts gewonnen wordt. De mijn is gelegen in de Naicaberg in de Chihuahuawoestijn in de gelijknamige Mexicaanse deelstaat. De mijn staat bekend om de reusachtige kristalformaties die er in 2000 gevonden werden door twee mijnwerkers.[1].

Grot van de Zwaarden[bewerken]

In 1910 werd bij de ontginning van de Naicamijn al de Grot van de Zwaarden (Spaans: Cueva de las Espadas) gevonden; een ondergrondse kamer met een diameter van 80 meter.[2]. Deze grot, die zich 120 meter onder het oppervlak bevond, stond vol met prismatische seleniet-kristallen met lengtes tot 2 m en tot 25 cm in diameter. De grot werd ontgonnen en de overgebleven kristallen verweerden door de verandering van het microklimaat in de grot.

Grot van de Kristallen[bewerken]

De Grot van de Kristallen, zie voor de schaal ervan een mens rechtsonder

In 2000 werd echter op 290 meter diepte een nieuwe grot ontdekt.[3] De grot, die ontdekt werd door twee mijnwerkers bij het maken van een nieuwe tunnel, werd Grot van de Kristallen (Cueva de los Cristales) gedoopt. De kristallen in deze grot waren nog veel groter dan die in de Grot van de Zwaarden; de grootsten waren 11 m lang met een diameter van 2 m en een geschat gewicht van 55 ton. De grot zelf mat 10 bij 30 meter en werd gekenmerkt door een hoefijzervorm. Het management van de mijn wilde deze grot beschermen en besloot daarop alleen onderzoekers toe te laten.

Vorming van de kristallen[bewerken]

Prof. dr. ir. Juan Manuel García Ruiz, directeur van het Laboratorio de Estudios Cristalográficos van de Universiteit van Granada, heeft onderzoek gedaan naar de wijze waarop deze kristallen tot zulke grootte hebben kunnen groeien. Hij kwam tot de conclusie dat de vulkanische activiteit die 26 miljoen jaar (Ma) geleden begon, de Naicaberg vulde met anhydriet. Toen het vulkanisme afnam, en de temperatuurgradiënt van de berg daalde, bereikte de grot een temperatuur beneden de 58°C. Hierdoor bond het anhydriet (CaSO4) aan het aanwezige water en de holtes werden gevuld met seleniet, een bepaalde vorm van gips (CaSO4·2H2O). De kristallen konden zo groot worden omdat de temperatuur in de diepere grot een stuk langzamer daalde en langer in de buurt van de 58°C bleef.

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. (en) National Geographic News. 2007, 6 april - "Giant Crystal Cave's Mystery Solved"
  2. (en) Geographical Association La Venta. 2007, 29 januari - "Naica Peñoles Project, the Cave of The Crystals" "Naica Peñoles Project, the Cave of The Crystals"
  3. Shea, N. (2007). Kapel van kristal. National Geographic, oktober 2007, p. 22.