Nathaniel Hawthorne

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nathaniel Hawthorne tussen 1860 en 1864

Nathaniel Hawthorne (4 juli 1804 - 18 mei 1864) was een Amerikaans schrijver van romans en korte verhalen wiens werk handelde over de ethische problemen van zonde, straf en verzoening. Hij werd geboren in Salem in Massachusetts. Zijn vader was kapitein op de grote vaart. Hawthorne was een afstammeling van John Hathorne één van de rechters bij de Heksenprocessen van Salem. Om deze afstamming te verdoezelen is de w in de naam gekomen.

Kort nadat hij van school kwam in 1828 gaf hij zelf het boek Fanshawe uit. Na het mislukken van deze eerste roman werden een aantal van zijn verhalen gepubliceerd in Twice-Told Tales (1837), waardoor Hawthorne naam maakte als een toonaangevend schrijver. Deze vroege werken zijn grotendeels historische schetsen, symbolische en allegorische verhalen over het omgaan met de effecten van het puritanisme in het koloniale New England.

Zijn bekendste boek is zijn tweede roman The Scarlet Letter uit 1850. Het verhaal speelt zich af in de koloniale tijd in zijn geboortestad Salem. Het verhaal is in een traditionele stijl geschreven die aan die tijd doet denken.

Bibliografie[bewerken]

Romans[bewerken]

Verhalenbundels[bewerken]

  • Twice-Told Tales (1837)
  • Grandfather's Chair (1840)
  • Mosses from an Old Manse (1846)
  • The Snow-Image, and Other Twice-Told Tales (1852)
  • A Wonder-Book for Girls and Boys (1852)
  • Tanglewood Tales (1853)
  • The Dolliver Romance and Other Pieces (1876)
  • The Great Stone Face and Other Tales of the White Mountains (1889)
  • The Celestial Railroad and Other Short Stories

Poëzie[bewerken]

Wikisource Meer bronnen die bij dit onderwerp horen, kan men vinden op de pagina Author:Nathaniel_Hawthorne op de Engelstalige versie van Wikisource.