Nauwe korfslak

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vertigo angustior
IUCN-status: Gevoelig[1] (2012)
Nauwe korfslak
Taxonomische indeling
Rijk: Animalia (Dieren)
Stam: Mollusca (Weekdieren)
Klasse: Gastropoda (Slakken of buikpotigen)
Orde: Pulmonata (Longslakken)
Onderorde: Stylommatophora (Landlongslakken)
Familie: Vertiginidae
Geslacht: Vertigo
soort
Vertigo (Vertilla) angustior
Jeffreys, 1830
Nauwe korfslak
Aanwezigheid in Europa per land; Groen: aanwezig, geel: geen gegevens.
Aanwezigheid in Europa per land; Groen: aanwezig, geel: geen gegevens.
Afbeeldingen Vertigo angustior op Wikimedia Commons Wikimedia Commons
Portaal  Portaalicoon   Biologie

Nauwe korfslak (Vertigo angustior) is een op het land levende kleine longslak uit de familie van de Vertiginidae.

Naam[bewerken]

De soortnaam werd in 1830 gepubliceerd door John Gwyn Jeffreys als Vertigo angustior.[2] De naam angustior heeft betrekking op de weer afnemende breedte van de schelp bij de laatste winding (Angusto (Latijn) = vernauwen).

Beschrijving[bewerken]

De schelp[bewerken]

De schelp is linksgewonden, cilindrisch-eivormig en heeft ongeveer vijf convexe regelmatig in grootte toenemende windingen. Bij volwassen dieren versmalt de laatste winding sterk.

1rightarrow blue.svg Zie Apertura (mollusken) voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Over het midden van de winding loopt een langgerekte 'deuk' parallel aan de sutuur tot aan de mondrand waardoor ook de mondopening aan de palatale zijde diep ingedeukt is. De mondrand is discontinu en in geringe mate omgeslagen. In de mondopening zijn 4 of 5 tanden aanwezig: 1 columellaire tand die lamelvormig is en een vrijwel verticale stand heeft, twee pariëtale tanden en 1-2 palatale tanden. Er is een spleetvormige navel. De sculptuur van de schelp bestaat uit radiale ribjes die vooral op de twee voorlaatste windingen sterk ontwikkeld zijn. Het periostracum heeft een bruin tot roodbruine kleur, de schelp zelf is lichtbruin. Bij levende dieren is de schelp half doorzichtig. Lege en fossiele schelpen zijn ondoorzichtig, matglanzend en lichtbruin gekleurd.

Afmetingen van de schelp[bewerken]

  • breedte: tot 1,2 mm.
  • hoogte: tot 2,1 mm.

Levenswijze[bewerken]

Vertigo angustior leeft in uiteenlopende biotopen van tamelijk droog tot zeer vochtig. De soort leeft in moerasbossen maar ook in duinbosjes, etc. Enige schaduw heeft de voorkeur.

Huidige verspreiding[bewerken]

Deze soort heeft een Europese verspreiding en is nergens algemeen. In Nederland en België vooral aangetroffen in de kuststreek inclusief sporadisch op de waddeneilanden, daarnaast in ooibossen langs de Rijn. Verder niet erg algemeen.

De dieren zijn door hun levenswijze moeilijk te vinden en dat de soort in Nederland bedreigd zou zijn is dan ook uiterst twijfelachtig.

Fossiel voorkomen[bewerken]

Deze soort is bekend uit interglacialen tijdens het Kwartair. In Nederland bekend uit het Belvédère Interglaciaal en het Holoceen.

Meer afbeeldingen[bewerken]

Verwijzingen[bewerken]

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Bronnen en verwijzingen

Voetnoten

  1. (en) Vertigo angustior op de IUCN Red List of Threatened Species.
  2. Jeffreys J. G., 1830. A synopsis on the testaceous pneumonobrancheous Mollusca of Great Britain. Transactions of the Linnean Society of London, 16(2): 323-392.

Literatuur

  • (fr) Adam, W., 1960. Mollusques terrestres et fluviatiles. Faune de Belgique. Bruxelles, 402 pp.
  • (nl) Benthem Jutting, W.S.S. van, 1933. Mollusca (I) A. Gastropoda Prosobranchia et Pulmonata. Fauna van Nederland, 7: 1-387.
  • (nl) Gittenberger, E., Backhys, W., Ripken, Th.E.J., 1984. De landslakken van Nederland. KNNV, Hoogwoud, 184 pp. [2e druk]
  • (de) Jaeckel, S.G.A., 1962. Ergänzungen und Berichtigungen zum rezenten und quartären Vorkommen der mitteleuropäischen Mollusken. In: Tierwelt Mitteleuropas, Bd II(1), Ergänzung, pp. 25-260.
  • (de) Kerney, M.P., Cameron, R.A.D. & Jungbluth, J.H., 1983. Die Landschnecken Nord- und Mitteleuropas. Hamburg/Berlin, 384 pp.
  • (nl) Meijer, T., 1975. De Molluskenfauna van enkele Jong-Holocene afzettingen in de IJ-polders bij Amsterdam. Mededelingen Werkgroep voor Tertiaire en Kwartaire Geologie, 12(3): 93-107.
  • (en) Meijer, T., 1985. The pre-Weichselian non-marine molluscan fauna from Maastricht-Belvédère (Southern Limburg, The Netherlands). Mededelingen Rijks Geologische Dienst, 39: 75-103.