Ned Ludd

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Ned Ludd (1789 - 1830) was een Britse activist ten tijde van de Industriële Revolutie in het Verenigd Koninkrijk. De man was tegen de industriële en technologische vooruitgang, omdat hij machines als een soort bedreiging zag voor zowel de mensen zelf, het milieu en de economie. Voor de mensen zouden de nieuwe machines een gevaar vormen, omdat deze niet veilig zijn. Voor het milieu omdat veel machines draaien op turf of kolen die de lucht in Londen vervuilden. En voor de economie omdat veel arbeiders werkeloos werden door dat machines hun werk overnamen.

Hij verzamelde verschillende aanhangers en noemde zijn groep de Luddieten. De Luddieten bestormden verschillende fabrieken en vernielden of saboteerden verschillende machines.

In 1830 werd Ned Ludd gearresteerd en veroordeeld tot de galg. Voor de Luddieten was Ludd een martelaar en de meesten zwoeren bij zijn dood hun strijd tegen de industriële revolutie door te zetten. Hun stroming werd bekend als het Luddisme. Veel Luddieten werden ook tot de galg veroordeeld. Pas toen men veiligheidsvoorschriften aanpasten aan machines en er meer werk kwam voor het volk, hielden de Luddieten op met hun strijd.

[bewerk] Neo-luddisme

Het neo-luddisme is de benaming door tegenstanders van een hedendaagse voortzetting van de idealen van het luddisme; een protestbeweging tegen specifieke of meer algemene vormen van technologische ontwikkeling, soms ook wel Anarcho-primitivisme genoemd. Sommige aanhangers van deze idealen noemen zich zelf echter wel 'luddieten'. Bekende "neo-ludditische" denkers zijn Jacques Ellul, Derrick Jensen en John Zerzan. Meer militante voorbeelden zijn de tot levenslang veroordeelde terrorist Theodore Kaczynski (de "Unabomber") met zijn eenmansorganisatie "Freedom Club" en het Earth Liberation Front. Neo-Luddieten keren zich vooral tegen processen als globalisering en nanotechnologie. Een bekende Nederlandse "neo-luddiet" is Louis van der Kallen.