Nederland op het Eurovisiesongfestival

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlag van Nederland Nederland
Eerste deelname 1956
Aantal deelnames 55
Winst 4
Zender AVROTROS
Statistieken
Hoogste positie 1ste (1957, 1959, 1969,
1975)
Laagste positie laatste (1958, 1962, 1963,
1968, 2011 HF)
Portaal  Portaalicoon   Eurovisiesongfestival

Nederland is een van de weinige landen die al sinds de eerste editie (1956) deelnemen aan het Eurovisiesongfestival. In totaal heeft Nederland nu 55 keer deelgenomen. Alleen België, Duitsland, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk waren nog vaker van de partij.

De balans[bewerken]

Corry Brokken verdedigt haar titel in 1958, maar eindigt deze keer als laatste
Lenny Kuhr en schrijver David Hartsema na de gedeelde Nederlandse overwinning op het Eurovisiesongfestival 1969
Teach-In vertrekt vanaf Schiphol voor het Eurovisiesongfestival 1975

Door de jaren heen heeft Nederland wisselende successen gekend op het songfestival. Vaak eindigden de Nederlandse inzendingen in de middenmoot, met soms een uitschieter naar boven, maar vaker naar beneden toe.

Vier keer werd er gewonnen:

Vijf keer eindigde Nederland helemaal onderaan:

De Spelbrekers en Annie Palmen waren bovendien de enige inzendingen van Nederland die geen enkel punt kregen. De inzending van de 3JS eindigde als laatste in de tweede halve finale.

Het succesvolste Nederlandse songfestivalliedje is Ding-a-dong van Teach-In uit 1975. Nederland won toen het songfestival met 152 punten en evenaarde deze prestatie nooit meer.

Nadat in 2004 de halve finale op het songfestival werd ingevoerd, kreeg Nederland het moeilijk. Van 2005 tot en met 2012 wist Nederland zich acht keer op rij niet te kwalificeren voor de finale, iets dat geen enkel ander land overkwam. Aan deze negatieve reeks kwam een einde in 2013, toen zangeres Anouk doorstootte naar de finale en daar eindigde op de 9e plek. Een jaar later werd een onverwachte 2e plaats behaald door The Common Linnets, die voor Nederland een recordaantal van 238 punten haalden.

Marcel Bezençon Awards[bewerken]

Sinds 2002 worden jaarlijks de Marcel Bezençon Awards uitgereikt. Deze prijzen zijn vernoemd naar de bedenker van het Eurovisiesongfestival. Nederland wist tot nog toe drie van deze Awards te winnen.[1]

Jaar Artiest Lied Award
2003 Esther Hart One more night Artistic award
2014 The Common Linnets Calm After the Storm Artistic award
Composer award

Het songfestival op Nederlandse bodem[bewerken]

Het Eurovisiesongfestival heeft vier keer in Nederland plaatsgevonden:

1958, Hilversum
De regel dat een winnend land het songfestival van het jaar erop mag organiseren, was voor het eerst van kracht in 1958. In dat jaar nam Nederland de organisatie op zich als gevolg van de overwinning in 1957. Het festijn vond op 12 maart plaats in de AVRO-studio's in Hilversum en werd gepresenteerd door Hannie Lips.
1970, Amsterdam
Nederland was in 1969 een van de vier winnende landen. Zowel Nederland als de andere drie landen (Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk) wilden het songfestival wel organiseren. Door middel van loting ging het festival uiteindelijk naar Amsterdam. Op 21 maart was het RAI Congrescentrum decor van dit festival. De presentatie was in handen van Willy Dobbe.
1976, Den Haag
In 1976 keerde het songfestival terug naar Nederlandse bodem nadat Teach-In in 1975 voor Nederland het festijn had gewonnen. Het vond plaats op 3 april in het Congresgebouw in Den Haag. Voormalig winnares Corry Brokken nam de presentatie op zich. Teach In-zangeres Getty Kaspers reikte aan het eind van de avond de prijs uit aan de winnaars.
1980, Den Haag
Het laatste songfestival dat in Nederland heeft plaatsgevonden was dat van 1980. De winnaar van 1979, Israël, zag van de organisatie af omdat het festival aldaar zou plaatsvinden op een nationale rouwdag. Ook de nummers twee en drie van 1979, Spanje en het Verenigd Koninkrijk, bedankten voor de eer. Uiteindelijk nam Nederland de organisatie op zich. Het Haagse Congresgebouw werd wederom het decor en de presentatie was in handen van Marlous Fluitsma.

Verder is er nog tweemaal sprake van geweest dat Nederland het festival zou organiseren:

  • Omdat Nederland in 1959 opnieuw het festival won, kreeg het in 1960 wederom de organisatie toegewezen. De NTS deed hier echter afstand van omdat de productiekosten te hoog zouden zijn. Het songfestival ging daarom naar het land dat in 1959 als tweede was geëindigd, het Verenigd Koninkrijk.
  • In 2001 werd het Eurovisiesongfestival gewonnen door Estland, maar dit land gaf aan niet over de financiële middelen en de technische knowhow te beschikken het festival in 2002 te organiseren. Hierop toonde Nederland interesse om het festival op zich te nemen. Dat was opvallend, aangezien Nederland in 2002 zelf niet mocht meedoen. Uiteindelijk werd het festival toch gehouden in Estland.

Eurovision in Concert[bewerken]

Edsilia Rombley zingt "On Top of the World" tijdens een openingsfeest van het Songfestival in 2007

Eurovision in Concert begon in 2009 als een project om een aantal artiesten naar Nederland te halen naar aanleiding van de vijftigste deelname van Nederland aan het Eurovisiesongfestival. Het wordt ieder jaar gehouden in de periode voorafgaand aan het songfestival. Verschillende songfestivaldeelnemers van het betreffende jaar treden er op met hun inzending. In 2014 wordt het concert voor de zesde maal gehouden.

Jaar Plaats Zaal Presentatie
2009 Amsterdam Marcanti Marga Bult, Maggie MacNeal en Cornald Maas
2010 Westzaan Lexion Venue Marga Bult en Cornald Maas
2011 Amsterdam Club Air Esther Hart, Cornald Maas en Sascha Korf
2012 Amsterdam Melkweg Ruth Jacott en Cornald Maas
2013 Amsterdam Melkweg Marlayne Sahupala en Linda Wagenmakers
2014 Amsterdam Melkweg Sandra Reemer en Cornald Maas

Songfestivals zonder Nederland[bewerken]

Nederland heeft praktisch altijd meegedaan aan het Eurovisiesongfestival. Slechts vier keer was Nederland er niet bij. In 1985 en 1991 nam Nederland niet deel aan het Eurovisiesongfestival omdat het evenement werd gehouden op 4 mei, de dag waarop in Nederland de Nationale Dodenherdenking plaatsvindt. Het werd niet passend geacht op deze datum ook verwikkeld te zijn in een wedstrijd voor amusementsmuziek. In 1995 en 2002 moest Nederland noodgedwongen thuisblijven vanwege een te lage score in het jaar ervoor. Sinds in 2004 de halve finale is ingevoerd, kan ieder land elk jaar meedoen.

Nederlandse kijkcijfers[bewerken]

Vijf Nederlandse Songfestivaldeelnemers uit vijf decennia: Esther Hart (2003), Ben Cramer (1973), Marlayne (1999), Marga Bult (1987) en Anneke Grönloh (1964)

Halve finales:

2004, 12 mei (deelname Re-Union): 1.630.000
2005, 19 mei (deelname Glennis Grace): 1.631.000
2006, 18 mei (deelname Treble): 1.449.000
2007, 10 mei (deelname Edsilia Rombley): 1.645.000
2008, 20 mei (deelname Hind): 1.777.000
2009, 14 mei (deelname Toppers): 2.492.000
2010, 27 mei (deelname Sieneke): 2.452.000
2011, 12 mei (deelname 3JS): 2.012.000
2012, 24 mei (deelname Joan Franka): 2.099.000
2013, 14 mei (deelname Anouk): 3.721.000
2014, 6 mei (deelname The Common Linnets): 3.253.000

Finales:

2003 (deelname Esther Hart): 3.836.000
2004 (deelname Re-Union): 2.950.000
2005 (Nederland niet in de finale): 1.247.000
2006 (Nederland niet in de finale): 1.336.000
2007 (Nederland niet in de finale): 915.000
2008 (Nederland niet in de finale): 753.000
2009 (Nederland niet in de finale): 1.333.000
2010 (Nederland niet in de finale): 1.245.000
2011 (Nederland niet in de finale): 1.216.000
2012 (Nederland niet in de finale): 1.063.000
2013 (deelname Anouk): 4.859.000
2014 (deelname The Common Linnets): 5.095.000 (piek van 6,5 miljoen)

Televisiecommentatoren[bewerken]

Willem van Beusekom gaf 17 keer het Nederlands commentaar

Het Nederlandse commentaar is lang in handen geweest van Willem van Beusekom. Hij gaf zeventien keer het Nederlands commentaar. Tussen 2004 en 2010 was Cornald Maas de commentator, maar de TROS beëindigde de samenwerking met Maas nadat deze een voor de TROS onacceptabel Twitterbericht had verstuurd. Maas werd vervangen door Jan Smit, maar keerde terug in 2014, als vervanger voor Daniël Dekker.

Een overzicht van de Nederlandse commentatoren door de jaren heen:

In 1985 en 1991 is het Eurovisiesongfestival vanwege Dodenherdenking niet op de Nederlandse televisie uitgezonden. Nederland nam toen ook niet deel aan het festival. In 1985 was het Songfestival alleen te zien via het satellietproject Olympus. Deze uitzending vond plaats in de ochtend na het festival en werd van commentaar voorzien door Gerrit den Braber.

In 1995 gaf Paul de Leeuw het commentaar en veroorzaakte commotie door zich zeer negatief uit te laten over de Israëlische inzending en daardoor verzuimde het liedje uit Malta aan te kondigen. Hij vond het Israëlische liedje een 'kutnummer' en dacht 'dat de hele familie Binnendijk als een gek op tafel staat te jubelen'.

Puntengevers[bewerken]

Na haar deelname in 1999 las Marlayne drie keer de Nederlandse punten voor. Zij heeft het vaakst deze taak namens Nederland verricht

Sinds 1994 worden de punten per communicatiesatelliet doorgegeven. De woordvoerders worden vanaf dan ook in beeld gebracht. De personen die namens de Nederlandse jury's en televoters de punten hebben voorgelezen, zijn meestal oud-deelnemers of televisiepersoonlijkheden.

In 1998 ontstond hilariteit naar aanleiding van het babbeltje tussen Conny Vandenbos en presentatrice Ulrika Jonsson. Jonsson vertelt dat Vandenbos ooit heeft deelgenomen, waarop Vandenbos reageert met: "A long time ago." Deze opmerking wordt echter slecht verstaan, omdat Jonsson erdoorheen praat. Ze herhaalt vervolgens: "A long time ago, is it?" waarmee ze de indruk wekt dat ze wil aangeven dat dat wel lang geleden moet zijn. Het publiek barst hierop in lachen uit.

Paul de Leeuw zorgde voor een gedenkwaardig moment in de puntentelling van 2006. Terwijl de woordvoerders vanaf 2006 alleen nog hoogste drie punten voorlezen, las hij als enige ook in rap tempo de punten 1 tot en met 7 voor. Daarnaast begroette hij presentator Sakis Rouvas met kalisperma in plaats van het Griekse kalispera, sprak hij Sakis aan als Tzatziki en gaf hij hem zijn telefoonnummer. Hij vond tevens dat het presentatorsduo op Will & Grace leek. In 2007 mocht De Leeuw opnieuw de punten voor Nederland voorlezen, maar had een waarschuwing gekregen van de EBU. Als hij in beeld verschijnt, wordt hij door de mensen in de zaal herkend en hij krijgt een enthousiast applaus. Hoewel hij dit jaar de punten op een beleefdere manier voorleest vergelijkt hij de Servische deelneemster met Kelly Osbourne. Voor de 12 punten heeft hij een verrassing in petto. De in de halve finale uitgeschakelde Edsilia Rombley verschijnt in beeld en roept dat de 12 punten voor Turkije zijn.

In 2011 mocht Mandy Huydts namens Nederland de punten doorgeven. Toen de twaalf punten naar Denemarken gingen, reageerde de leadzanger van A Friend In London met de woorden: "I want to fuck you!". De uitspraak leidde in Denemarken tot enige ophef.[4]

Dirigenten[bewerken]

Dolf van der Linden was dertien keer de Nederlandse dirigent op het Eurovisiesongfestival

Tot en met het songfestival van 1998 werden de liedjes met een live orkest ten gehore gebracht. De dirigenten bij de Nederlandse inzendingen waren:

De Zwitserse dirigent Fernando Paggi dirigeerde in 1956 ook de beide inzendingen van Nederland en Duitsland, omdat deze landen geen eigen dirigent naar Lugano afgevaardigd hadden.

In 1963 stuurde Nederland geen dirigent mee naar het songfestival, maar werd de Nederlandse inzending gedirigeerd door de Engelsman Eric Robinson.

In 1969 was Dolf van der Linden niet betrokken bij het Eurovisiesongfestival en de Nederlandse preselectie. De reden van zijn afwezigheid is niet precies duidelijk. Mogelijk trok hij zich terug omdat het Songfestival dat jaar plaatsvond in het dictatoriale Spanje onder Franco. Zijn plaats werd ingenomen door Frans de Kok. Het jaar daarop nam Van der Linden zijn plaats weer in.

Taal[bewerken]

Lange tijd was het voor de deelnemende landen op het Eurovisiesongfestival verplicht om in de eigen taal te zingen. Veruit de meeste Nederlandse inzendingen (39) zijn dan ook vertolkt in het Nederlands. Tussen 1974 en 1976 bestond er een vrije taalregel en kozen de Nederlandse deelnemers voor het Engels. Sinds de vrije taalregel in 1999 heringevoerd werd, heeft Nederland steeds Engelstalige liedjes naar het songfestival gestuurd, met uitzondering van 2010, toen er opnieuw voor een Nederlandstalig liedje werd gekozen. In 2006 bestond het lied Amambanda van Treble uit een combinatie van Engels en kunsttaal.

In 1974, 1975, 2007 en 2011 werd via het Nationaal Songfestival gekozen voor een Nederlandstalige liedje, maar traden de deelnemers op het Eurovisiesongfestival aan met een Engelstalige versie.

Nationaal Songfestival[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Nationaal Songfestival voor het hoofdartikel over dit onderwerp. Hier worden ook de auteurs en componisten van de Nederlandse inzendingen vermeld.

Het Nationaal Songfestival (afgekort NSF) is het Nederlandse concept om de kandidaat voor het Eurovisiesongfestival aan te duiden. Het werd voor het eerst gehouden in 1956, toen de zeven deelnemende landen aan het allereerste songfestival door de EBU werden verplicht om een nationale voorronde te organiseren. In dat eerste jaar mocht behalve het winnende lied ook de nummer twee naar het Eurovisiesongfestival. Winnares Corry Brokken en nummer twee Jetty Paerl werden de eersten die Nederland op het Eurovisiesongfestival mochten vertegenwoordigen.

Door de jaren heen heeft het Nationaal Songfestival vele formats gekend. Vaak werd een grote televisieshow gehouden waaraan verschillende artiesten deelnamen, terwijl in andere jaren de artiest al intern gekozen was en alleen het lied nog gekozen moest worden. Dit laatste was het geval in 1993, 1994, 2007, 2009 en 2011. In 2010 was het lied al gecomponeerd en kon men kiezen tussen verschillende vertolkers. Vaak is er sprake van een vakjury, wiens punten gecombineerd worden met de stemmen van de kijkers.

Sinds 2007 worden artiesten of het lied vaker helemaal intern gekozen. Dit was het geval in 2008, 2013 en 2014. Ook in 1980 werd de Nederlandse inzending door een interne commissie geselecteerd. In 1961 en 1963 werd het Nationaal Songfestival niet op televisie uitgezonden vanwege een staking. In 1985, 1991, 1995 en 2002 werd er helemaal geen nationale voorronde gehouden omdat Nederland in die jaren niet meedeed aan het Eurovisiesongfestival.

Soms worden ook de liedjes die niet winnen en dus niet worden ingezonden worden voor het Eurovisiesongfestival, een succes. Nederland werd driemaal uitgeroepen tot winnaar van het OGAE Second Chance Contest.

Sinds 2013 worden de Nederlandse inzendingen intern gekozen.

Bijzonderheden[bewerken]

Sandra Reemer tijdens haar tweede deelname in 1976
  • Corry Brokken en Sandra Reemer zijn ieder drie keer voor Nederland uitgekomen en zijn daarmee recordhouder.
  • Het allereerste songfestivalliedje ooit was een Nederlandse inzending. Jetty Paerl opende namelijk namens Nederland het allereerste songfestival in 1956 met haar liedje De vogels van Holland.
  • Anneke Grönloh was in 1964 namens Nederland de eerste Aziatische deelnemer die op het songfestival aantrad.
  • De resultaten van het songfestival van 1956 zijn nooit bekendgemaakt.
  • Milly Scott was in 1966 namens Nederland de eerste zwarte deelnemer die op het songfestival aantrad.
  • Corry Brokken is de enige artiest die op het songfestival de eerste en de laatste plaats wist te behalen, in respectievelijk 1957 en 1958.
  • In 1970 had Nederland de meidengroep Hearts of Soul afgevaardigd, maar omdat het songfestivalreglement nog niet voorzag in optredende groepen, werd de groepsnaam voor het festival tijdelijk veranderd in "Patricia en The Hearts of Soul".
  • In totaal heeft Nederland zes keer het songfestival geopend. Naast het eerste songfestival in 1956 gebeurde dat ook in 1965, 1967, 1970, 1975 en 2001.
  • In 2000 werd de rechtstreekse uitzending van het Eurovisiesongfestival in Nederland afgebroken voor de berichtgeving rondom de vuurwerkramp in Enschede. De televoting kon hierdoor niet plaatsvinden, waardoor de Nederlandse punten gegeven moesten worden door een vakjury. Het jaar daarop, vlak voor de editie van 2001, werd de show alsnog integraal uitgezonden.

De jaren 2013 en 2014[bewerken]

Na het laatste redelijke succes van een Nederlandse deelnemer - Marlayne met het lied One good reason - in 1999 kwam er een periode waarin de Nederlandse inzendingen eerst nog matig succes boekten - 2000, 2001 en 2003 - maar daarna ronduit slechte resultaten behaalden. Deze negatieve reeks werd beëindigd door zangeres Anouk die in 2013 met het lied Birds Nederland in de finale bracht. Daar eindigde zij met 114 punten op een negende plaats en bracht zo een omkeer teweeg in de publieke opinie over het Eurovisiesongfestival. Hierdoor durfde de formatie The Common Linnets het in 2014 aan met het lied Calm After the Storm mee te doen aan de voorrondes.[5] Ook zij wisten een finaleplaats te halen en veroverden daar de tweede plaats: het beste resultaat voor Nederland sinds 1975, en met 238 punten tevens het hoogste puntentotaal behaald door een Nederlandse inzending in de geschiedenis van het Eurosongfestival.

Nederlandse deelnames[bewerken]

Jaar Artiest Titel Finale Ptn Semi Ptn Taal
Vlag van Zwitserland 1956 Jetty Paerl De vogels van Holland  ?  ? Nederlands
Corry Brokken Voorgoed voorbij  ?  ? Nederlands
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1957 Corry Brokken Net als toen 1 31 Nederlands
Vlag van Nederland 1958 Corry Brokken Heel de wereld 9 1 Nederlands
Vlag van Frankrijk 1959 Teddy Scholten 'n Beetje 1 21 Nederlands
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1960 Rudi Carrell Wat een geluk 12 2 Nederlands
Vlag van Frankrijk 1961 Greetje Kauffeld Wat een dag 10 6 Nederlands
Vlag van Luxemburg 1962 De Spelbrekers Katinka 13 0 Nederlands
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1963 Annie Palmen Een speeldoos 13 0 Nederlands
Vlag van Denemarken 1964 Anneke Grönloh Jij bent mijn leven 10 2 Nederlands
Vlag van Italië 1965 Conny Vandenbos Het is genoeg 11 5 Nederlands
Vlag van Luxemburg 1966 Milly Scott Fernando en Philippo 15 2 Nederlands
Vlag van Oostenrijk 1967 Thérèse Steinmetz Ring-dinge-ding 14 2 Nederlands
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1968 Ronnie Tober Morgen 16 1 Nederlands
Vlag van Spanje 1969 Lenny Kuhr De troubadour 1 18 Nederlands
Vlag van Nederland 1970 Hearts Of Soul Waterman 7 7 Nederlands
Vlag van Ierland 1971 Saskia & Serge Tijd 6 85 Nederlands
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1972 Sandra & Andres Als het om de liefde gaat 4 106 Nederlands
Vlag van Luxemburg 1973 Ben Cramer De oude muzikant 14 69 Nederlands
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1974 Mouth & MacNeal I see a star 3 15 Engels
Vlag van Zweden 1975 Teach-In Ding-a-dong 1 152 Engels
Vlag van Nederland 1976 Sandra Reemer The party's over 9 56 Engels
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1977 Heddy Lester De mallemolen 12 36 Nederlands
Vlag van Frankrijk 1978 Harmony 't Is OK 13 37 Nederlands
Vlag van Israël 1979 Xandra Colorado 12 51 Nederlands
Vlag van Nederland 1980 Maggie MacNeal Amsterdam 5 93 Nederlands
Vlag van Ierland 1981 Linda Williams Het is een wonder 9 51 Nederlands
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1982 Bill van Dijk Jij en ik 16 8 Nederlands
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland 1983 Bernadette Sing me a song 7 66 Nederlands
Vlag van Luxemburg 1984 Maribelle Ik hou van jou 13 34 Nederlands
Vlag van Noorwegen 1986 Frizzle Sizzle Alles heeft ritme 14 40 Nederlands
Vlag van België 1987 Marcha Rechtop in de wind 5 83 Nederlands
Vlag van Ierland 1988 Gerard Joling Shangri-la 9 70 Nederlands
Vlag van Zwitserland 1989 Justine Pelmelay Blijf zoals je bent 15 45 Nederlands
Vlag van Joegoslavië 1990 Maywood Ik wil alles met je delen 15 25 Nederlands
Vlag van Zweden 1992 Humphrey Campbell Wijs me de weg 9 67 Nederlands
Vlag van Ierland 1993 Ruth Jacott Vrede 6 92 Nederlands
Vlag van Ierland 1994 Willeke Alberti Waar is de zon 23 4 Nederlands
Vlag van Noorwegen 1996 Maxine & Franklin Brown De eerste keer 7 78 Nederlands
Vlag van Ierland 1997 Mrs. Einstein Niemand heeft nog tijd 22 5 Nederlands
Vlag van Verenigd Koninkrijk 1998 Edsilia Rombley Hemel en aarde 4 151[6] Nederlands
Vlag van Israël 1999 Marlayne One good reason 8 71 Engels
Vlag van Zweden 2000 Linda Wagenmakers No goodbyes 13 40 Engels
Vlag van Denemarken 2001 Michelle Out on my own 18 16 Engels
Vlag van Letland 2003 Esther Hart One more night 13 45 Engels
Vlag van Turkije 2004 Re-Union Without you 20 11 6 146 Engels
Vlag van Oekraïne 2005 Glennis Grace My impossible dream X X 14 53 Engels
Vlag van Griekenland 2006 Treble Amambanda X X 20 23 Engels en fantasietaal
Vlag van Finland 2007 Edsilia Rombley On top of the world X X 21 38 Engels
Vlag van Servië 2008 Hind Your heart belongs to me X X 13 27 Engels
Vlag van Rusland 2009 De Toppers Shine X X 17 11 Engels
Vlag van Noorwegen 2010 Sieneke Ik ben verliefd (sha-la-lie) X X 14 29 Nederlands
Vlag van Duitsland 2011 3JS Never alone X X 19 13 Engels
Vlag van Azerbeidzjan 2012 Joan Franka You and me X X 15 35 Engels
Vlag van Zweden 2013 Anouk Birds 9 114 6 75 Engels
Vlag van Denemarken 2014 The Common Linnets Calm after the storm 2 238 1 150 Engels
Vlag van Oostenrijk 2015
 


Kleur Betekenis
Eerste plaats
Tweede plaats
Derde plaats
Laatste plaats
Gastland

Gegeven en gekregen punten[bewerken]

  • In de periode 1975-2014. Punten uit halve finales zijn in deze tabel niet meegerekend.

Punten gegeven door Nederland[bewerken]

Plaats Land Punten
1 Vlag van Turkije Turkije 132
2 Vlag van Duitsland Duitsland 125
3 Vlag van Ierland Ierland 123
4 Vlag van Frankrijk Frankrijk 117
5 Vlag van België België 114
6 Vlag van Noorwegen Noorwegen 105
7 Vlag van Israël Israël 103
8 Vlag van Zwitserland Zwitserland 102
9 Vlag van Denemarken Denemarken 101
= Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 101
10 Vlag van Zweden Zweden 98
11 Vlag van Griekenland Griekenland 89
12 Vlag van Spanje Spanje 57
13 Vlag van Armenië Armenië 56
14 Vlag van Portugal Portugal 52
15 Vlag van Cyprus Cyprus 48
16 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina 45
= Vlag van Luxemburg Luxemburg 45
17 Vlag van IJsland IJsland 44
18 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 41
= Vlag van Finland Finland 41
19 Vlag van Estland Estland 36
20 Vlag van Malta Malta 34
21 Vlag van Italië Italië 30
= Vlag van Servië Servië 30
22 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 25
= Vlag van Hongarije Hongarije 25
= Vlag van Rusland Rusland 25
23 Vlag van Oekraïne Oekraïne 21
24 Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan 20
25 Vlag van Monaco Monaco 18
26 Vlag van Servië en Montenegro Servië en Montenegro 14
27 Vlag van Polen Polen 13
28 Vlag van Kroatië Kroatië 12
= Vlag van Litouwen Litouwen 12
= Vlag van Roemenië Roemenië 12
= Vlag van Slovenië Slovenië 12
29 Vlag van Letland Letland 7
30 Vlag van Georgië Georgië 2
31 Vlag van Albanië Albanië 1
32 Vlag van Andorra Andorra 0
= Vlag van Bulgarije Bulgarije 0
= Vlag van Macedonië Macedonië 0
= Vlag van Marokko Marokko 0
= Vlag van Moldavië Moldavië 0
= Vlag van Montenegro Montenegro 0
= Vlag van San Marino San Marino 0
= Vlag van Slowakije Slowakije 0
= Vlag van Tsjechië Tsjechië 0
= Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland 0
 

Punten gegeven aan Nederland[bewerken]

Plaats Land Punten
1 Vlag van België België 103
= Vlag van Israël Israël 103
2 Vlag van Ierland Ierland 99
3 Vlag van Duitsland Duitsland 92
4 Vlag van Frankrijk Frankrijk 88
5 Vlag van Spanje Spanje 86
6 Vlag van Zwitserland Zwitserland 82
7 Vlag van Oostenrijk Oostenrijk 79
8 Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk 77
= Vlag van Zweden Zweden 77
9 Vlag van Turkije Turkije 76
10 Vlag van Noorwegen Noorwegen 71
11 Vlag van Portugal Portugal 64
12 Vlag van Finland Finland 62
13 Vlag van Luxemburg Luxemburg 61
14 Vlag van Griekenland Griekenland 58
15 Vlag van Denemarken Denemarken 53
16 Vlag van Italië Italië 49
17 Vlag van Malta Malta 42
18 Vlag van Joegoslavië Joegoslavië 40
19 Vlag van IJsland IJsland 38
20 Vlag van Slovenië Slovenië 36
21 Vlag van Hongarije Hongarije 29
22 Vlag van Cyprus Cyprus 27
23 Vlag van Estland Estland 26
24 Vlag van Polen Polen 24
25 Vlag van Litouwen Litouwen 20
26 Vlag van Bosnië en Herzegovina Bosnië en Herzegovina 18
27 Vlag van Kroatië Kroatië 17
= Vlag van Rusland Rusland 17
28 Vlag van Monaco Monaco 16
29 Vlag van Letland Letland 12
= Vlag van Macedonië Macedonië 12
30 Vlag van Slowakije Slowakije 6
31 Vlag van Roemenië Roemenië 5
32 Vlag van Albanië Albanië 4
= Vlag van Armenië Armenië 4
33 Vlag van San Marino San Marino 2
= Vlag van Wit-Rusland Wit-Rusland 2
34 Vlag van Andorra Andorra 0
= Vlag van Azerbeidzjan Azerbeidzjan 0
= Vlag van Bulgarije Bulgarije 0
= Vlag van Georgië Georgië 0
= Vlag van Marokko Marokko 0
= Vlag van Moldavië Moldavië 0
= Vlag van Montenegro Montenegro 0
= Vlag van Oekraïne Oekraïne 0
= Vlag van Servië Servië 0
= Vlag van Servië en Montenegro Servië en Montenegro 0
= Vlag van Tsjechië Tsjechië 0

Noten[bewerken]

  1. The Common Linnets winnen twee Marcel Bezençon Awards, NU.nl (10 mei 2014)
  2. recai: Mededeling abonnees "stadscai Assen". De Leeuwarder Courant (4 mei 1985)
  3. Pioniersgeest NOS door project Olympus. De Leeuwarder Courant (6 mei 1985)
  4. (de) Skandal um dänischen Kandidaten Tim Schou, Dnews.de (16 mei 2011)
  5. The Common Linnets dankzij Anouk naar songfestival, MSN Entertainment (29 april 2014)
  6. Uitslag op YouTube. Overigens geven verschillende websites, waaronder die van Eurovision, 150 punten aan.