Nederlands Mauritius

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Nederlandse kaart van de Zuid-oostkust van het eiland uit 1753.

Het eiland Mauritius was van 1638 tot 1658 en van 1664 tot 1710 een Nederlandse kolonie onder controle van de VOC. De kolonie werd al door de Nederlanders bezocht in 1598 onder leiding van Wybrant Warwijck en werd door hem vernoemd naar de zoon van Willem van Oranje Prins Maurits. Het eiland werd in 1638 pas echt een kolonie nadat fort Frederik Hendrik was gebouwd.

[bewerk] Geschiedenis

Mauritius was erg belangrijk als tussenstop en verversingsplaats (na de Kaapkolonie) op weg naar Nederlands Ceylon en de Nederlandse koloniën in Indië. De Nederlanders jaagden er op geiten, varkens, apen en de dodo, die door de jacht door de Nederlanders zijn uitgestorven. Bij het dorpje Vieux Grand Port aan de oostkust werd een haven gebouwd dat Warwijcks Haven werd genoemd. De Nederlanders ontwikkelden de suikerteelt daar. Vandaag de dag is suiker nog steeds erg belangrijk voor het eiland. Bij de teelt werd gebruik gemaakt van slaven, die vanuit het Nederlandse Antongilbaai op Madagaskar gehaald werden. Het eiland was voor dat de Nederlanders er geraakten onbewoond.

Tussen 1658 en 1664 werd het eiland verlaten maar vanwege de handige ligging werd in 1664 weer besloten het eiland te koloniseren. Nadat de kolonie door een orkaan werd verwoest en die de economie deed instorten verhuisden de Nederlanders daar naar de Kaap. In 1710 werd het eiland door de Fransen gekoloniseerd zonder strijd omdat de Nederlanders er geen nut meer in zagen. Later wordt het een Britse kroonkolonie.