Nederlandse hockeyploeg (vrouwen)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Flag of the Netherlands.svg Nederlandse hockeyploeg (vrouwen)
Bijnaam Oranje
Associatie Koninklijke Nederlandse Hockey Bond
Bondscoach Max Caldas
Stadion variërend
Meeste interlands Minke Smabers (309)
Topscorer Maartje Paumen (106)
FIH-wereldranglijst 1e (8 oktober 2012)
Portaal  Portaalicoon   Sport

De Nederlandse hockeyploeg is het team van vrouwelijke hockeyers dat Nederland vertegenwoordigt op internationale toernooien. De Nederlandse damesploeg is de meest succesvolle ploeg aller tijden op het Wereldkampioenschap hockey met 6 titels. De huidige bondscoach is de Argentijn Max Caldas.

Inhoud

[bewerken] Geschiedenis

Nederlands vrouwenteam in Alcalá la Real, Jaén, Spanje
Nederland tegen Duitsland in 1960

Nederland speelt van oudsher een dominante rol in het vrouwenhockey, dat tegen het einde van de negentiende eeuw langzaam maar zeker op gang kwam. Omdat het in de nadagen van het Victoriaanse tijdperk onmogelijk was dat een dergelijke en van oorsprong Engelse sport zowel door mannen als door vrouwen werden beoefend binnen één vereniging, ontstonden gaandeweg zelfstandige dameshockeyclubs.

Op 16 oktober 1911 volgde de oprichting van een eigen bond: de Nederlandse Dames Hockey Bond (NDHB). Een kleine en vrijblijvende competitie met deelname van acht clubs ging van start, waarbij tot 1927 gespeeld werd volgens de zogeheten 'Nederlandse regels'. Net als de mannen gingen de vrouwen een jaar later over op de toen internationaal geldende spelreglementen.

Op last van de Duitse bezetter sloot de NDHB zich tijdens de Tweede Wereldoorlog aan bij de Koninklijke Nederlandse Hockey Bond (KNHB), met als gevolg dat de voorzitster van de damesbond het eerste vrouwelijke bestuurslid van de KNHB werd. Een fusie tussen beide organen volgde in 1954. Drie jaar eerder, in 1951, nam Nederland het voortouw met het organiseren van het eerste internationale vrouwentoernooi, met deelname van Franse en Zwitserse teams. In de jaren vijftig en zestig deed het Nederlandse vrouwenteam mee aan tal van mondiale toernooien.

Probleem was het bestaan van twee elkaar min of meer beconcurrerende en overkoepelende organisaties, met enerzijds de wereldhockeybond FIH en anderzijds de International Federation of Women's Hockey Associations (IFWHA). De laatste was begin van de eeuw op initiatief van Groot-Brittannië ontstaan, en organiseerde vanaf 1930 om de vier jaar een groot internationaal toernooi. Nederland (NDHB) sloot zich in 1930 aan bij de IFWHA.

In 1971 won Nederland in Auckland (Nieuw-Zeeland) het eerste officiële wereldkampioenschap van de IFWHA. Drie jaar later, in het beroemde Wembley-stadion in Londen, won het nationale elftal voor de eerste keer in de hockeygeschiedenis van de tot dan toe oppermachtige collega's uit Engeland. Maar als de vrouwen ooit wilden meedoen aan de Olympische Spelen, dan moest sprake zijn van eenheid. In 1973 volgde de eerste toenadering tussen de FIH en de IFWHA, waarna vijf jaar later de samenwerking tussen beide organen van de grond kwam. In 1982 ging de IFWHA uiteindelijk officieel op in de FIH, en was sprake van de door het IOC zo gewenste eenheid. Vrouwenhockey stond in 1980, bij de Olympische Spelen in Moskou, voor het eerst op het olympisch programma. De Nederlandse dameshockeyploeg ontbrak in de Russische hoofdstad vanwege een boycot.

[bewerken] Prestaties op eindrondes

Jaar Champions Trophy Europees kampioenschap Olympische Spelen Wereldkampioenschap
1971 Goud IFWHA WK 1971 Vlag van Nieuw-Zeeland Auckland
1972 geen deelname
1974 Goud WK 1974 Vlag van Frankrijk Mandelieu
1975 4e IFWHA WK 1975 Vlag van Verenigd Koninkrijk Edinburgh
1976 Zilver WK 1976 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland West-Berlijn
1978 Goud WK 1978 Vlag van Historische vlag van Spanje Madrid
1979 Goud IFWHA WK 1979 Vlag van Canada Vancouver
1980 geen deelname
1981 Zilver WK 1981 Vlag van Argentinië Buenos Aires
1983 Goud WK 1983 Vlag van Maleisië Kuala Lumpur
1984 Goud EK 1984 Vlag van Frankrijk Rijsel Goud OS 1984 Vlag van de Verenigde Staten Los Angeles
1985
1986 Goud WK 1986 Vlag van Nederland Amstelveen
1987 Goud CT 1987 Vlag van Nederland Amstelveen Goud EK 1987 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen
1988 Brons OS 1988 Vlag van Zuid-Korea Seoel
1989 5e CT 1989 Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Frankfurt
1990 Goud WK 1990 Vlag van Australië Sydney
1991 Brons CT 1991 Vlag van Duitsland Berlijn 4e EK 1991 Vlag van België Brussel
1992 6e OS 1992 Vlag van Spanje Barcelona
1993 Zilver CT 1993 Vlag van Nederland Amstelveen
1994 6e WK 1994 Vlag van Ierland Dublin
1995 geen deelname Goud EK 1995 Vlag van Nederland Amstelveen
1996 Brons OS 1996 Vlag van de Verenigde Staten Atlanta
1997 Brons CT 1997 Vlag van Duitsland Berlijn
1998 Zilver WK 1998 Vlag van Nederland Utrecht
1999 Zilver CT 1999 Vlag van Australië Brisbane Goud EK 1999 Vlag van Duitsland Keulen
2000 Goud CT 2000 Vlag van Nederland Amstelveen Brons OS 2000 Vlag van Australië Sydney
2001 Zilver CT 2001 Vlag van Nederland Amstelveen
2002 Brons CT 2002 Vlag van China Macau Zilver WK 2002 Vlag van Australië Perth
2003 Brons CT 2003 Vlag van Australië Sydney Goud EK 2003 Vlag van Spanje Barcelona
2004 Goud CT 2004 Vlag van Argentinië Rosario Zilver OS 2004 Vlag van Griekenland Athene
2005 Goud CT 2005 Vlag van Australië Canberra Goud EK 2005 Vlag van Ierland Dublin
2006 Brons CT 2006 Vlag van Nederland Amstelveen Goud WK 2006 Vlag van Spanje Madrid
2007 Goud CT 2007 Vlag van Argentinië Quilmes Zilver EK 2007 Vlag van Verenigd Koninkrijk Manchester
2008 Brons CT 2008 Vlag van Duitsland Mönchengladbach Goud OS 2008 Vlag van China Peking
2009 Brons CT 2009 Vlag van Australië Sydney Goud EK 2009 Vlag van Nederland Amstelveen
2010 Zilver CT 2010 Vlag van Engeland Nottingham Zilver WK 2010 Vlag van Argentinië Rosario
2011 Goud CT 2011 Vlag van Nederland Amstelveen Goud EK 2011 Vlag van Duitsland Mönchengladbach
2012 Brons CT 2012 Vlag van Argentinië Rosario Goud OS 2012 Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen
2013 ? EK 2013 Vlag van België Antwerpen

[bewerken] Spelersrecords

[bewerken] Meeste interlands

Minke Smabers speelde de meeste interlands
Naam Geboortedatum Interlands Doelpunten
1 Minke Smabers 22 maart 1979 309 23
2 Fatima Moreira de Melo 4 juli 1978 257 35
3 Mijntje Donners 4 februari 1974 234 97
4 Minke Booij 24 januari 1977 227 37
5 Janneke Schopman 26 april 1977 212 38
6 Ageeth Boomgaardt 16 november 1972 192 86
7 Suzan van der Wielen 30 oktober 1971 191 70
8 Kim Lammers 21 april 1981 178 108
9 Dillianne van den Boogaard 9 augustus 1974 174 68
10 Carole Thate 6 december 1971 168 40
10 Naomi van As 26 juli 1983 168 35

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 13 feb 2013 09:45 (CEST)[1]

[bewerken] Meeste doelpunten

Maartje Paumen maakte voor Nederland de meeste doelpunten
Naam Geboortedatum Doelpunten Interlands Doelpunt/Interland
1 Maartje Paumen 19 september 1985 124 151 0,82
2 Fieke Boekhorst 18 december 1957 106 90 1,18
3 Kim Lammers 21 april 1981 108 178 0,61
4 Mijntje Donners 4 februari 1974 97 234 0,41
5 Lisanne Lejeune 28 juli 1963 91 95 0,96
6 Ageeth Boomgaardt 16 november 1972 86 192 0,45
7 Suzan van der Wielen 30 oktober 1971 70 191 0,37
8 Sophie von Weiler 24 december 1958 69 137 0,50
9 Dillianne van den Boogaard 9 augustus 1974 68 174 0,39
10 Helen Lejeune-van der Ben 25 juli 1964 57 121 0,47

██ Nog actief

Laatst bijgewerkt: 13 feb 2013 09:45 (CEST)[1]

[bewerken] Bondscoaches sinds 1965

[bewerken] Huidig team

De volgende 17 spelers zijn door de bondscoach Max Caldas opgeroepen voor de selectie voor de Olympische Spelen 2012 in Londen.

Interlands en doelpunten bijgewerkt tot en met 11 oktober 2012

Rugnummer Naam Leeftijd Wed. Dlpnt. Club
22 Joyce Sombroek (GK) 22 20 0 Laren
4 Kitty van Male 24 5 2 Amsterdam
5 Carlien Dirkse van den Heuvel 26 50 5 SCHC
10 Kelly Jonker 22 29 7 Amsterdam
11 Maartje Goderie 29 107 7 Den Bosch
12 Lidewij Welten 22 66 10 Den Bosch
13 Caia van Maasakker 24 12 0 SCHC
17 Maartje Paumen Aanvoerder 27 131 106 Den Bosch
18 Naomi van As 29 147 32 Laren
19 Ellen Hoog 27 127 32 Amsterdam
21 Sophie Polkamp 28 116 2 Amsterdam
23 Kim Lammers 32 161 97 Laren
24 Eva de Goede 24 88 11 Amsterdam
27 Marilyn Agliotti 33 89 34 Oranje Zwart
28 Merel de Blaey 26 12 0 Laren
30 Margot van Geffen 22 16 0 Den Bosch

[bewerken] Zie ook

Bronnen, noten en/of referenties
Overgenomen van "http://nl.wikipedia.org/w/index.php?title=Nederlandse_hockeyploeg_(vrouwen)&oldid=35600719"