Neem het niet!

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Neem het niet!
Oorspronkelijke titel Indignez-vous!
Auteur(s) Stéphane Hessel
Vertaler Hannie Vermeer-Pardoen
Taal Nederlands
Oorspronkelijke taal Frans
Uitgever Gennep B.V.
Uitgegeven april 2011
Pagina's 31
Grootte 18x197x129 mm
Gewicht 290,00 gram
ISBN-code 9789461640383
Portaal  Portaalicoon   Literatuur

Neem het niet! is de vertaling van een essay van Stéphane Hessel, oorspronkelijk gepubliceerd in 2010. Dit pamflet van ongeveer dertig pagina's, waarin Hessel stelt dat verontwaardiging de kiem is van een "geest van verzet", is uitgegroeid tot een internationale bestseller.

Inhoud[bewerken]

In zijn pamflet roept Stéphane Hessel de jongere generaties op tot persoonlijke inzet tegen elke vorm van onrecht, tegen de verbreding van de kloof tussen arm en rijk en tegen het immigratiebeleid van de (Franse) overheid. Hij betreurt het overwicht van de financiële wereld bij het maken van politieke keuzes en hij hekelt de aftakeling van de sociale erfenis van de in de Tweede Wereldoorlog door het Franse verzet opgerichte “Nationale Raad van het Verzet”. Ook spreekt hij zijn verontwaardiging uit over de situatie in Palestina. Stéphane Hessel besluit zijn oproep met een pleidooi voor een geweldloze inzet en een vreedzame opstand.

Ontstaansgeschiedenis van het essay[bewerken]

Het voorstel om het essay te schrijven is afkomstig van twee journalisten, Jean-Pierre Barou en Sylvie Crossman, tevens oprichters van uitgeverij “Les éditions Indigène”. Ze deden het voorstel aan Stéphane Hessel nadat ze zijn toespraak hadden gehoord tijdens een bijeenkomst op 17 mei 2009 op het plateau van Glières. De tekst van het essay werd ontwikkeld tijdens drie gesprekken in het voorjaar van 2010. De eindredactie is van Sylvie Crossman.

Aanleiding van de bijeenkomst op 17 mei 2009[bewerken]

Op het plateau van Glières (in de Savoie, dicht bij de Zwitserse grens) werd op 31 januari 1944 een verzetsgroep opgericht die vanuit deze basis strijd voerde met de milities van het collaborerende Vichy-bewind en met het Duitse bezettingsleger. Op 26 maart 1944 heroverde het Duitse leger het plateau waarbij veel verzetsstrijders omkwamen. Het plateau werd na de oorlog een herdenkingsplaats voor de gevallen verzetsmensen.

In het kader van zijn verkiezingscampagne voor de presidentsverkiezingen van 2007, sprak Nicolas Sarkozy op 4 mei van dat jaar de aanwezigen toe op deze locatie. Deze toespraak lokte de verontwaardiging uit van oud-verzetsman Walter Bassan, daarin gesteund door andere oud-verzetsmensen. De vrienden van Walter Bassan richtten in 2008 onder de naam “Citoyens Résistants d’Hier et d’Aujourd’hui“ (Weerbare Burgers van Gisteren en Vandaag) een vereniging op met als doel het gedachtegoed van de “Conseil national de la Résistance” (Nationale Raad van het Verzet) te blijven uitdragen. Stéphane Hessel werd één van de beschermheren van de CRHA. De bijeenkomst van 19 mei 2009 werd georganiseerd door deze CRHA.

Toespraak van Stéphane Hessel op 17 mei 2009[bewerken]

Met dank voor het mooie weer, dank voor de schoonheid van deze locatie en vooral dank voor jullie geduld. Jullie hebben geluisterd naar welluidende toespraken. Ik ga jullie niet opzadelen met nog een toespraak. Ik zal heel erg kort zijn.

Eerst wil ik Didier Magnin bedanken, die bewonderenswaardige man die CRHA (Weerbare Burgers van Gisteren en Vandaag) heeft opgericht en die het enigszins wilde idee heeft gehad om als beschermheer een oude vent te vragen die niet lang meer zal leven, maar die, zolang hij er nog is, gelukkig is om beschermheer te zijn voor diegenen die samen proberen iets te doen wat vandaag de dag hoognodig is.

Dat wat jullie vanaf het begin van deze bijeenkomst hebben gehoord moet jullie de mogelijkheid geven een weerbare burger te zijn door diegenen te steunen die de voorkeur geven aan legitimiteit boven legaliteit, zij die de voorkeur geven aan de fundamentele waarden die wij hebben geprobeerd te laten doordringen via het programma van de CNR (Nationale Raad van het Verzet) en die we vijf jaar geleden, samen met Raymond Aubrac en anderen, nog eens naar boven hebben gehaald. Verkies deze waarden, onze waarden van republikeinse en vooruitstrevende Fransen, boven de dubieuze legaliteit van deze of gene regering.

Hoe moeten jullie dat aanpakken, want let op, dat is wat belangrijk is, hoe moeten jullie, vrouwen, mannen, kinderen, jongeren, hier bijeen op deze prachtige locatie, hoe moeten jullie dat aanpakken? Welnu, door overal netwerken van solidariteit op te richten.

Er is één netwerk dat me bijzonder na aan het hart ligt, dat is het RESF (Netwerk voor onderwijs zonder grenzen), dat overal in het land actief is en iedereen beschermt die het heel erg nodig heeft om beschermd te worden - evenals de psychiatrische patiënten waarover dokter Guyader heeft gesproken en die inderdaad serieus behoefte hebben aan bescherming, evenals de onderwijzers waarover zojuist is gesproken die behoefte hebben aan bescherming van de waarden van de openbare basisschool - het zijn de illegalen, de immigranten, degenen die in Frankrijk de mogelijkheid zijn komen zoeken om een leven op te bouwen terwijl ze dat in eigen land werd geweigerd, voor wie wij de plicht hebben om ze op een verstandige manier te verwelkomen met het oog op een toekomst in ons land.

Ik roep jullie dus op om op 26 mei aanwezig te zijn in Annecy waar een grote bijeenkomst is over de bescherming tegen deze problemen. Ik verzoek jullie ook met klem om de petitie te tekenen tegen de schandalige wet die spreekt van een “solidariteitsdelict”. Jullie worden strafbaar, jullie stellen je bloot aan sancties omdat jullie de onmiddellijke en eenvoudige reactie zouden hebben om mensen te helpen die problemen hebben.

Het zijn dit soort acties die doen twijfelen aan de uitgeoefende verantwoordelijkheid van onze ministers en onze regering. Voelen ze zich werkelijk ervoor verantwoordelijk – ik hoop het nog wel, maar ik ben er steeds minder van overtuigd – de waarden in ere te houden die van dit land een bijzonder land maken. Een land dat een voorbeeld is, een land dat in 1789 de start heeft gekend van de Rechten van de Mens, dat het geboorteland was van de man, René Cassin, die de belangrijkste rol heeft gespeeld in het opstellen van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens - de enige tekst met dit bijvoeglijk naamwoord Universeel. Voor dat land zijn we allemaal verantwoordelijk.

Weet dus dat ongehoorzaamheid, dat de voorkeur geven aan waarden ten opzichte van de wet, onderdeel is van ons burgerschap, ons weerbare burgerschap. Weerstand bieden, dat is weigeren de schande te accepteren, dat is steeds weer verontwaardigd zijn als er iets wordt voorgesteld wat niet overeenstemt met die waarden, wat niet acceptabel is, wat schandalig is. En ik zeg het in het bijzonder tegen de jonge mensen - en ik weet dat die ook hier naartoe zijn gekomen uit Grenoble of andere plaatsen – die een wereld zullen aantreffen met uitdagingen waar ze alleen zinvol aan kunnen beginnen door stevig vast te houden aan de fundamentele waarden zonder welke onze mensheid in gevaar dreigt te komen.

Bravo dus voor alles wat jullie al hebben gedaan, let op wat jullie vandaag en morgen nog hebben te doen. Bedankt Didier Magnin, bedankt ieder van jullie. En vooral, geef snel een bijdrage want alvorens weg te gaan moet er een kleinigheid gegeven worden opdat dit doorgaat. Bedankt.

Andere vertaalde werken van Stéphane Hessel[bewerken]

Referenties[bewerken]