Nelly Maes

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nelly Maes
Afbeelding gewenst
Volledige naam Nelly Sidonie Leona Maes
Geboren Sinaai, 25 februari 1941
Regio Vlag Vlaams Gewest Vlaanderen
Land Vlag van België België
Functie Politica
Partij 1967-1998: VU
1998-2001: VU-iD21
2001-2008: Spirit
2008: Vl.Pro
2008-2009: SLP
Functies
1970-2001 Gemeenteraadslid Sint-Niklaas
1971-1978 Volksvertegenwoordigster
1971-1978 Lid Cultuurraad
1981-1985 Gecoöpteerd senator
1985-1991 Volksvertegenwoordigster
1985-1991 Lid Vlaamse Raad
1988-1991 Secretaris Kamer van Volks-
vertegenwoordigers
1989-1995 Schepen Sint-Niklaas
1991-1995 Provinciaal Senator Oost-Vlaanderen
1995-1998 Vlaams Parlementslid[1]
1998-2004 Europees Parlementslid[2]
2004-2009 Voorzitster EVA
2005-heden Voorzitster Vlaams Vredesinstituut
2008 Voorzitster ad interim Vl.Pro
Website
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Nelly Sidonie Leona Maes[3] (Sinaai, 25 februari 1941) is een voormalig Belgisch politica. Het overgrote gedeelte van haar politieke carrière was ze actief bij de Volksunie, de partij waarmee ze ook verkozen werd voor haar parlementaire mandaten. Ze eindigde haar carrière bij de Sociaal-Liberale Partij.

Levensloop[bewerken]

Ze werd geboren als oudste in een gezin met zes kinderen. Ze studeerde aan de normaalschool. Op haar negentiende (1960) stond ze voor de eerste maal als regent voor de klas. Ze werd getekend door haar jeugd. Haar vader was veehouder, maar balanceerde op de afgrond van de armoede. Doordat zij uit ging werken, kon haar vader het bedrijf blijven runnen. Ze was regent Nederlands-geschiedenis aan het Instituut Berkenboom Humaniora te Sint-Niklaas. Deze functie oefende ze uit tot 1971. Daarnaast was ze actief bij het Davidsfonds en de Stichting Lodewijk De Raet. Door activiteiten die hieraan gekoppeld waren, kwam ze in contact met het Leuvense studentenleven en de actie Leuven Vlaams. Zelf stelt ze deze gebeurtenissen centraal in de ontwikkeling van haar politieke ideeën.

Nadat ze gehuwd was in 1965 verhuisde ze met haar echtgenoot naar Sint-Niklaas. Daar woonde ze een meeting van de Volksunie en twee jaar later werd ze lid van deze partij. Via Maurits Coppetiers werd ze actief in de politiek en nog een jaar later stond ze voor de eerste maal op een niet-verkiesbare plek tijdens de verkiezingen. Niet veel later werd ze jongerenvoorzitter van deze partij. In 1970 werd ze een eerste maal verkozen en kreeg ze een mandaat als gemeenteraadslid. In 1970 kwam ze tevens op bij de federale verkiezing, haar partij slaagde er (onverwachts) in om twee van de vier kamerzetels in het Sint-Niklaas. Coppieters ging naar de Senaat en Nelly Maes kwam als zijn opvolgster in de Kamer. Per vergissing bleek enkele dagen later, het ministerie van Binnenlandse Zaken had zich misrekend.[4] Ze oefende het mandaat evenwel uit van 1971 tot 1977. Vanuit deze hoedanigheid was ze tevens lid van de Cultuurraad. In 1981 werd ze gecoöpteerd als senator en in 1985 werd ze opnieuw verkozen in de Kamer van Volksvertegenwoordigers. In 1991 verliet ze de kamer en werd provinciesenator voor de provincie Oost-Vlaanderen, dit bleef ze tot 1995. Twee jaar eerder (1989) was ze reeds schepen geworden in Sint-Niklaas. Ten slotte was ze van 1995 tot 1998 Vlaams Parlementslid en van 1998 tot 2004 Euro-parlementariër.

Om haar linkse opstelling en inzet voor de vrouwenemancipatie kreeg ze de bijnaam "rooie Nel". Na de ontbinding van de Volksunie, koos zij voor spirit, later VlaamsProgressieven geheten en nu SLP. Van 19 november tot 13 december 2008 was zij interim-voorzitster van de partij, als opvolgster van de in opspraak geraakte Bettina Geysen. Van 2004 tot 2009 was zij voorzitster van de EVA en in 2005 werd zij benoemd tot voorzitster van het door het Vlaams Parlement opgerichte Vlaams Vredesinstituut.

In januari 2010 verliet ze de actieve politiek en levert ze haar mandaat als gemeenteraadslid in.[5] Haar zus Katrien Maes is ook politiek actief, ze stond ze bij de lokale verkiezingen van 2012 op de 27e plaats op de kartellijst sp.a-Groen te Sint-Niklaas.[6]

Externe link[bewerken]

Literatuur[bewerken]

  • L. WILLEMS, Interview Nelly Maes: Ik vind niet dat ik een buitenbeentje ben, in: Knack 1976.
  • Stef VAN CAENEGHEM, Nelly Maes leefde als kind al van verkiezingsuitslagen, in: Spectator, 1982.
  • F. SEBERECHTS, Nelly Maes, in: Nieuwe encyclopedie van de Vlaamse Beweging, Tielt, 1998.
  • A. DEBBAUT, Ongebonden best: Nelly Maes, Kalmthout, 2013.
  • [Sophie BOSSAERT], Nelly Maes, een halve eeuw politieke en maatschappelijke betrokkenheid, in: ADVN-mededelingen, 2014.
Bronnen, noten en/of referenties
Voorganger:
?
Partijvoorzitster EVA
2004 - 2009
Opvolger:
Eric Defoort
Voorganger:
Bettina Geysen
Partijvoorzitster Vl.Pro
2008
Opvolger:
Geert Lambert