Neustrië
Neustrië ontstond in 511, toen de Merovingische koning Clovis stierf en zijn rijk volgens de Frankische gewoonte verdeeld werd onder zijn zonen.
Het gebied werd geografisch begrensd door de Schelde in het noorden en de Loire (Aquitanië) in het zuiden. Het grensde westelijk aan de Atlantische Oceaan en Bretagne, noordoostelijk (van de Schelde tot aan Champagne) aan Austrasië en zuidoostelijk aan Bourgondië.
Meer dan honderd jaar lang voerde Neustrië oorlogen met zijn buurland, Austrasië, het oostelijke deel van het vroegere Frankische rijk.
Ondanks de oorlogen werden de twee gebieden twee keer even verenigd. Allereerst in 558 door Chlotarius I. Na zijn dood in 561 werden de oorlogen tussen de twee landen voortgezet. Chlotharius II kon in 613 de twee gebieden weer verenigen, maar ook nu slechts voor een korte periode. Hierna kregen de hofmeiers echter de macht in handen.
De hofmeier van Austrasië, Pepijn van Herstal, versloeg Neustrië in 687 in de Slag bij Tertry. Hij verenigde de twee landen opnieuw, nu voorgoed.
Toen zijn kleinzoon, Pepijn de Korte, koning der Franken werd en ook Bourgondië overwon, begonnen de namen Austrasië en Neustrië en hun onderlinge grenzen te vervagen en werd alleen nog maar gesproken over het Frankische Rijk.
