Nicanor Parra

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Nicanor Parra (San Fabián de Alico, 5 september 1914) is een Chileense wiskundige en dichter, wiens werken een belangrijk invloed hebben gehad op de literatuur van heel Zuid-Amerika. Hij heeft zich als “antipoeta” verklaard, wat betekent dat hij de pompeuze wijzen van andere dichters wilde verwerpen.

Na lezingen zei hij, “Ik trek alles wat ik gezegd heb weer in.” Een van zijn dichtbundels, Poemas y antipoemas (Gedichten en antigedichten, vert. Bertus Dijk, 1972), heeft een groot invloed gehad op de Beat Generation. In 2011 won Parra de Cervantesprijs voor zijn gehele oeuvre.

Zijn zuster Violeta Parra was een volkszangeres van internationaal belang.

Werken[bewerken]

  • Cancionero sin nombre, 1937.
  • Poemas y antipoemas, 1954, Poems & Antipoems, Jonathan Cape, c. 1968.
  • La cueca larga, 1958.
  • Versos de salón, 1962.
  • Manifiesto, 1963.
  • Canciones rusas, 1967.
  • Obra gruesa, 1969.
  • Los profesores, 1971.
  • Artefactos, 1972.
  • Sermones y prédicas del Cristo de Elqui, 1977.
  • Nuevos sermones y prédicas del Cristo de Elqui, 1979.
  • El anti-Lázaro, 1981.
  • Plaza Sésamo, 1981.
  • Poema y antipoema de Eduardo Frei, 1982.
  • Cachureos, ecopoemas, guatapiques, últimas prédicas, 1983.
  • Chistes para desorientar a la policía, 1983.
  • Coplas de Navidad, 1983.
  • Poesía política, 1983.
  • Hojas de Parra, 1985.
  • Poemas para combatir la calvicie, 1993.
  • Páginas en blanco, 2001.
  • Lear Rey & Mendigo, 2004.
  • Obras completas I & algo +, 2006.
  • Discursos de Sobremesa, 2006, transl. Dave Oliphant, After Dinner Declarations, Host Publications, Inc., 2009.